....και σαν τριαντάφυλλα θα ξαπλώσουμε, θα γίνουμε ένα, κόκκινα τριαντάφυλλα σαν αίμα, σαν ήλιος. Πόσες πιθανότητες νικήσαμε; Πόσες ζωές;
Σαν τριαντάφυλλα θα μπλεχτούμε, θα γίνουνε τα πέταλα μας θάλασσα και θα πνιγούμε και πόσο ήθελα μια ζωή να πνιγώ.
Σαν τριαντάφυλλο θα ξαπλώσω, στο βλέμμα σου.
Στο κορμί σου. Να σε ακούω να μου ψιθυρίζεις όσα μια ζωή ευχόμουν όταν έσβηνα κεράκια.
Ζωή μου.
Σαν τριαντάφυλλο θα ξαπλώσω
και εσύ θα είσαι η βροχή μου.
Να μου ξεπλύνεις τις πληγές από άλλα τριαντάφυλλα, αγκάθια σάπια. Να σε φροντίσω και εγώ με τη σειρά μου, να μπλεχτώ μαζί σου να μην ξεχωρίζουν οι κορμοί μας.
Να είμαι ευτυχισμένος, να μην φοβάμαι να το πω.
Σαν τριαντάφυλλα προνύμφες θα ξαπλώσουμε, να γεννηθούμε ποτισμένα από ιδρώτα και δάκρυ, καινούργια φτερά αντί για πέταλα.
Να λέμε αγάπη σιωπηλά
και να φτωχαίνει η λέξη.
Να λέμε ο ένας το όνομα του άλλου και να εννοούμε
θεό.
