Tuesday, May 25, 2010

ερωτικο



Ένα ταξίδι με τραίνο, μυρίζουνε οι άνθρωποι μέσα ιδρώτα και άγχος, τα καθίσματα έχουν ακόμα απάνω τους προηγούμενους ταξιδιώτες, άραγε συναντήθηκαν με πρόσωπα αγαπημένα, βρήκανε χαρά ή ταξιδεύανε για λύπη;
Κάθομαι. Απέναντι μου ένας τυπάκος νυσταγμένος, το τραίνο φεύγει πρωί, ακόμα  δεν κάθισε και έκλεισε τα μάτια, μάζεψε τα πόδια, ονειρεύεται πριν καν αφήσουμε την αποβάθρα.
Αποβάθρα μωρό μου όμορφο. Σαν καράβι.
Σαν ωκεανός τεράστιος, απροσπέλαστος, θάλασσα χρόνων και εμπειριών.
Σαν λιμάνι -  και πόσα δεν αλλάξαμε και οι δυο μας, ε;

Την μια στιγμή σκέφτομαι τον λαιμό σου, κοιτάζω έξω και είναι κάμποι παντού. Πράσινοι, εορταστικοί και πένθιμοι μαζί, γιατί σου ξεμακραίνω. Συννέφιασε, έκανε σκιά ο ουρανός να σπάσει τη ζέστη, σκοτείνιασα και εγώ και σκέφτομαι τέλη και πανικούς νυχτερινούς. Τι βλάκες που είναι οι άνθρωποι, μέσα στην ευτυχία να ερωτοτροπούν με τα σκοτάδια, τι θέλω να τα σκέφτομαι αυτά; Μήπως για να αντισταθμίσω την καρδιά μου που δεν χωράει εκεί μέσα; Μήπως είναι φυσική επιλογή, για να χαρείς πρέπει να ξέρεις να πονάς; Μήπως για να έχω το αντίθετο στο νου μου όσο ζω το αντίθετο του;

Δεν με νοιάζει.

Περνάει το τραίνο πάνω από ποτάμι τώρα, κοιτάζω τα νερά και σκέφτομαι το σώμα σου. Το βλέπω μπροστά μου, κρυμμένο το κεφάλι μου στην αγκαλιά σου, με σφίγγεις δεν με αφήνεις να σε δω, βάζω δύναμη να σπάσω την αγκαλιά, να σε δω στο λίγο φως που μπαίνει από το παράθυρο, εκτεθειμένη, γυμνή. Το πρόσωπο σου χωρίς άμυνες. Το βλέμμα σου δικό μου, το κορμί σου. Ικετεύουν τα μάτια σου να μην σε πληγώσω και παραδίνονται μαζί, τι θεϊκοί που είναι οι άνθρωποι, να ζούνε όλα αυτά σε μία στιγμή, να φτιάχνουνε καινούργια συναισθήματα χωρίς όνομα για να βιώνουνε ο ένας τον άλλον.
Φόβος και χαρά μαζί. Πόθος, κίνδυνος, πληρότητα και πάλι φόβος.
Τι να σου απαντήσω, τι να σου πω, που νιώθω ακριβώς τα ίδια;
Μέσα σου θα κρυφτώ, να σου πει το σώμα μου όσα δεν μπορώ με λέξεις.
Να με καταλάβεις.

Δίπλα στις γραμμές ένα νεκροταφείο και η ζωή που νιώθω θα τους ανάσταινε όλους εκεί μέσα, αν σταματάγαμε για λίγο να τους επισκεφτούμε.
Ζωή: όπως όταν κοιμάμαι και σε νιώθω κοντά.
Ζωή: όπως όταν σε ξαναβλέπω μετά από ώρες.
Και ξαφνικά ο θάνατος με τρομάζει πάλι, με απειλεί, τι παραπλανημένοι που είμαστε οι άνθρωποι, να πιστεύουμε μέσα στη χαρά μας πως είμαστε για πάντα.

Για λίγο είμαστε ευτυχώς.
Αλλιώς αυτά που νιώθουμε, θα ήταν λίγα.

Τι τυχεροί που είμαστε.
Τι τυχερός που είμαι.
Σε τραίνο εγκλωβισμένος να απομακρύνομαι και όσο πιο μακριά πηγαίνω, τόσο να κλείνει το κενό μέσα μου, γεμίζει από σένα.

Σαν μια κουκίδα είμαι που χορεύει στην περιφέρεια ενός κύκλου.

Όπου κι αν φτάσει το τραίνο, το κέντρο θα 'σαι εσύ.  

1 comment:

Angelo said...

τα λόγια σου μου θυμίζουν την φωνή της ψυχής μου όταν είναι ερωτευμένη-ενθουσιασμένη. Δυστυχώς και αν έχει νιώσει ποτέ κάποια έτσι για μένα. Όσο αγαπάω τα λόγια του κειμένου σου, άλλο τόσο τα φοβάμαι...ένα είναι σίγουρο όμως. αυτά τα συναισθήματα με κάνουν και νιώθω ζωντανός...ΤΥΧΕΡΟΣ.

Σε ευχαριστώ, ήταν όσα με δυσκολία θα μπορούσα να βγάλω.