Tuesday, April 20, 2010

PRESS ENTER FOR SETUP



"Βρε, βρε, για να δούμε τι έχουμε εδώ," είπα με μια φωνή σαν μπάρμπας αν και δεν ξέρω πως ακούγονται οι μπάρμπες. Σαν μπάρμπες μάλλον. Μπάρμπες είναι κάτι παππούδες χοντροί που κάθονται στα καφενεία και πειράζουν τις κοπελίτσες με τα φουστανάκια, όταν μπαίνει η άνοιξη.
Τέλος πάντων, έτσι ακούστηκα κοιτάζοντας την ανοιγμένη κοιλιά του υπολογιστή του κολλητού μου.
Δεν έχω μεγάλη σχέση με το εσωτερικό των υπολογιστών. Ας πούμε, δεν είμαι σίγουρος, ποιό καλώδιο είναι για την τροφοδοσία και ποιό για... τα υπόλοιπα πράγματα που χρειάζεται ένα device αλλά, άμα κάτι κουμπώνει, το κουμπώνω ρε παιδί μου.
If you know what I mean.
Την παλεύω, εννοώ.
Του 'χε καεί ο σκληρός του κολλητού, χρειαζόταν να δουλέψει και οι υπόλοιποι κολλητοί που ξέρουν περισσότερα πράγματα, ήταν απασχολημένοι. Αγόρασε άλλον σκληρό δίσκο, ήθελε να τον εγκαταστήσω και να του περάσω και τα windows.
"Ναι, ρε το 'χω, φέρ' τον από 'δω και όλα θα γίνουν," του είπα στο τηλέφωνο και μόλις το 'κλεισα πήρα τον γκόμενο της αδερφής μου που είναι και γαμώ τα παιδιά και μου είπε πώς να μπω στο bios να κάνω partition.

"Εντάξει, νομίζω πως το έχω ρε, κάτσε να φέρω κατσαβίδι," είπα χωρίς να φανώ αγχωμένος.
"Να πάω να δω λίγο τα mail μου στον άλλον, όσο κάνεις δουλειά;" με ρώτησε. Κλασσικός κολλητός, αλλά καλύτερα. Την εγχείρηση ήθελα να την κάνω με ησυχία, μόνος μου, χωρίς να κοιτάει πάνω από τον ώμο μου κανείς, όπως πρέπει να γίνονται οι εγχειρήσεις.
Πήγε και άραξε μέσα, πήρα εγώ το πτώμα στα πόδια μου και με τη βοήθεια ενός φακού, κοίταξα τα εντόσθια.
-
Έχεις πολλά καλώδια φιλαράκι που δεν κολλάνε πουθενά, σκόνη πολλή και παλιά κάρτα, ξεπερασμένη, ξεπερασμένος είσαι. Αλλά τραβάς ακόμη φιλαράκο, ε; Κάτσε να σου ισιώσω λίγο αυτό εδώ το μαύρο καλώδιο, που έχει οχτακόσιεςδεκατρείς εξόδους και άλλα τόσα βύσματα και που μάλλον θα πρέπει να συνδέσω στον καινούργιο σκληρό. 
Τι μνήμες διατρέχουν αυτές τις φλέβες, τις κόκκινες και τις κίτρινες, πολλά καλώδια, θα τα βρούμε όλα, μην αγχώνεσαι. Αυτό πάει εδώ. Και αυτό εκεί. Κάτσε πρέπει να το ξαναβγάλω γιατί δεν περνάει το άλλο τώρα. Αυτό εκεί που κούνησα δεν έσπασε, ε; Εκεί πίσω, τι είναι αυτό; Τσιπάκι, τρανζιστοράκι, αγωγός, πηνίο, τι σκατά είναι;  Τι είναι όλα αυτά που σε κάνουν να λειτουργείς; Κάπου βλέπω ένα σημάδι από τότε που έπεσες και έγδαρες το γόνατο σου στα οχτώ σου, πόναγε το άτιμο για βδομάδες, η μάνα σου είχε τρελαθεί, σου άλλαζε επίδεσμους κάθε μέρα, αυτό δεν ήταν γδάρσιμο, ξεπέτσιασμα ήταν. Χρόνια μετά, της έλεγες την ιστορία και γελάγατε, με το γόνατο και το ποδήλατο που αποφάσισε να μην φρενάρει. 
Αυτό πάει εκεί μέσα, πάνω του μπλέκεται το κίτρινο καλώδιο αλλά δεν βλέπω να κολλάει πουθενά, θα το αφήσω δίπλα, να κάνει παρέα σε εκείνο το πράσινο καλώδιο που μπαίνει στο dvd player. Αυτή πρέπει να είναι η γείωση. Εκείνο το παρκάκι που έκατσες και έκλαψες, την πρώτη φορά που κάποια σε παράτησε. Δεν ήθελες να δεις κανέναν, δεν ήθελες να σε δει κανένας αλλά σε είδε η κυρά Φωτούλα από δίπλα και σου είπε "Αγόρι μου τι έχεις;" και εσύ είπες τίποτα. Μα την μαλακισμένη, ποτέ δεν περνούσε από 'κει, τώρα βρήκε;
Να βιδώσω τον σκληρό πάνω στο μεταλλικό πλέγμα, όχι ρε πούστη μου, μου έπεσε η μία βιδούλα μέσα στο κουτί. Ανάποδα όλο το κουτί, να το ταρακουνήσω να πέσει η βιδούλα, το χέρι δεν χωράει, θα σπάσω τίποτα και δεν λέει, περίπου σαν τη φορά που μέθυσα με τον τότε αδερφό μου στο Λουτράκι και ξερνάγαμε στη παραλία μέχρι το πρωί, το πρώτο μου μεθύσι, ήπια εννιά Bacardi με cola, δεν το έχω ξανακουμπήσει αυτό το ποτό από τότε. Και όταν πήρε να ξημερώνει, μια χαρά, ήμουν ζωντανός, ξερατά πάνω στο πουκάμισο μου, πάνω στο πουκάμισο του αδερφού, εκείνος δεν πρέπει να ζει πια, νομίζω, φοβάμαι να μάθω. Μία χαρά, μία ευτυχία μέσα μας, την πήρε ο αέρας εκεί στο Λουτράκι, ακόμα εκεί είναι και την μυρίζω όποτε τύχει να περάσω από κείνα τα μέρη. 
Όλα έτοιμα; Να σε βάλω στο ρεύμα, να πατήσω το κουμπί και να κρατήσω την ανάσα μου. Όλα καλά. Σκούζεις από ζωή, τα κυκλώματα όλα λειτουργούν, δεν πρέπει να έχω κάνει βλακεία. 
"Όλα καλά;" φωνάζει από μέσα ο κολλητός. 
Όλα καλά. Βάζω το cd για να κάνω την εγκατάσταση. 
Βλέπεις;

Πήρες να μεγαλώνεις και πόσους σκληρούς έχεις κάψει, "Και τι έγινε;" θα μου πεις, θα μου εγκαταστήσεις καινούργιους, θα μάθεις να το κάνεις καλά, θα γίνεις εξπέρ, όλοι θα έρχονται σε σένα για τους υπολογιστές τους. 
Μα εγώ θέλω μόνο εσένα να έρχεσαι σε μένα. Πώς γίνεται βρε; Πώς γίνεται μετά από τόσα; Πώς μπορείς να ξαναλειτουργείς σαν να είναι όλα καινούργια; Ένα καινούργιο λειτουργικό είναι η απάντηση, τραβάω τα καλώδια σου, σε σκαλίζω και το καταλαβαίνω, πήρα να βουρκώνω πάνω από τα ανοιγμένα σου εντόσθια και φοβάμαι μην σε βραχυκυκλώσω, μπροστά από την οθόνη κάθομαι και με καλωσορίζουν τα windows, όλα καλά κολλητέ, σε λίγο τελειώνουμε. 
Φρέσκια αρχή. 
Αγαπητοί κατασκευαστές, πόσες ευτυχίες χωράει το λειτουργικό μου; 
Αν μου χαλάσει, να σας το φέρω να τα ξανακάνουμε όλα καινούργια; 
Δεν μπορεί να είναι τόσο απλό. 
Χαχαχαχαχα. 
Δεν μπορεί να είναι τόσο απλό.

Αυτό εκεί το κόκκινο κουτάκι κάτω από το ανεμιστηράκι είναι για τον έρωτα που χωράω; 
Όλο δικό μου;
Για να το γεμίσω; 
Αλήθεια; Και αγάπη; 
ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ; 
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ;

Κολλητέ....
Όλα καλά ρε....
Με γειά...

Τίποτα,  μην το ξαναπείς. 
Χαρά μου ρε. 

Χαρά μου


2 comments:

Loth said...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
-
ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΩΣ ΤΩΡΑ ΗΤΑΝ ΟΙ ΓΕΙΩΣΕΙΣ...ΠΟΛΛΕΣ!
ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΣΕΣ ΕΥΤΥΧΙΕΣ ΧΩΡΑΕΙ ΕΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΑΛΛΑ ΛΕΩ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΜΕΤΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ!
ΟΟΟΟΟΛΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ!
-
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
-
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΘΕΣΗ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΘΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΣΤ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ! ΜΗ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΤΡΕΛΕΣ ΧΑΡΕΣ...ΝΑ ΕΝΑΣ ΣΠΙΝΘΗΡΑΣ ΣΤΑ ΚΑΛΩΔΙΑ ΜΟΥ...ΠΦΦΦΦΦΦΦΦ!
;P

it is said...

θα γράψεις τίποτα καινούριο λες?