Friday, April 09, 2010

14. 399



Μου είπε: "Να γίνουμε λίγο τρελοί;"
"Τι σημαίνει αυτό;" ρώτησα.

"Να κάτσε εδώ και κοίτα τον κόσμο να περνάει. Ένα πρωινό με καλό καιρό, δες τους ανθρώπους να μπαίνουν στο μετρό, στο Σύνταγμα. Χιλιάδες πρόσωπα, χιλιάδες, έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι, θα προσπαθείς να απομνημονεύσεις τα πρόσωπα τους, όλα. Μετά θα πάμε να σου πάρω ένα μπλοκ με χιλιάδες σελίδες και χρωματιστά μολύβια που σου αρέσουν  και μια καινούργια γόμα και θα κάτσεις να τα ζωγραφίσεις όλα, ένα-ένα."

"Δεν υπάρχουν μπλοκ με χιλιάδες σελίδες."

"Θα παραγγείλουμε να μας φτιάξουν. Περπάτα μέσα στη πόλη ένα απόγευμα με καθαρό ουρανό, να καταλήξεις πάνω σε ένα λόφο και να δεις τον ήλιο να δύει πίσω από τις πολυκατοικίες, μετά να βρεις ένα ουζάδικο σε κάποιο σοκάκι και να πάρεις τους φίλους τηλέφωνο, να βρεθείτε και να πιείτε μέχρι να γελάτε χωρίς να ξέρετε γιατί, να μυρίζει η ανάσα ούζο και κρασί, ο σβέρκος σου να έχει ιδρώσει από τη μέρα και τα γέλια και το ποτό, μετά να έρθεις σπίτι και να σε κάνω μπάνιο, να κάνουμε μπάνιο μαζί. Μετά, μια άλλη μέρα, θα γυρίσω κουρασμένη από τη δουλειά και θα κάτσουμε στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο και θα καπνίσουμε χωρίς να μιλάμε, εσύ θα διαβάζεις και εγώ θα καπνίζω και θα σε χαζεύω. Θα έρθει το Σαββατοκύριακο και θα ξυπνήσουμε αργά, η μυρωδιά από τον καφέ θα πλημμυρίσει το σαλόνι και η μέρα θα περάσει και δεν θα μας νοιάζει, οι μέρες θα περάσουν. Σε κάποιο ραντεβού, σε είδα από μακριά και ερωτεύτηκα το βλέμμα σου το αγχωμένο, ήθελες να περάσεις τον δρόμο, δεν σε άφηναν τα αυτοκίνητα. Σαν μικρό παιδί, χαμένο, τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις καλύτερα όταν τους κοιτάς την ώρα που εκείνοι νομίζουν ότι δεν τους βλέπει κανείς. Τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις καλύτερα όταν τους κοιτάς."

Κ γω είπα:

"Δεν είμαι συνηθισμένος. Ούτε σαν άνθρωπος, ούτε σε κάτι. Οι συνήθειες μου με οδήγησαν σε ένα δωμάτιο άδειο, στη γωνία ένα μαξιλάρι κιτρινισμένο από ιδρώτα και στο κέντρο ένα κερί, μοναχικό. Με τον αναπτήρα μου ανάβω το κερί, αμέσως το φυσάω και σβήνει. Για να τελειώσει το κερί, πρέπει να το κάνω αυτό 14.400 φορές. Εσύ είσαι βροχή. Λίγο να ανοίξω το παράθυρο, θα παρασύρεις τη φλόγα, θα την κάνεις καπνό, θα μουλιάσουν τα ρούχα μου και το μαξιλάρι θα επιπλέει σε λίμνη από σένα. Όταν συναντάω σκυλιά στον δρόμο, σταματάω και τους μιλώ, σαν να 'ταν άνθρωποι. Το αστείο είναι ότι μου απαντάνε τις περισσότερες φορές. Όταν ζωγραφίζω, θέλω να έρχεσαι και να μου δαγκώνεις τον ώμο, χωρίς να λες κάτι και γω να νευριάζω που με κούνησες και βγήκε η γραμμή λοξή. Το ωραίο με τα μολύβια είναι οι γόμες. Που σβήνεις και ξαναγράφεις, ξαναγράφεις. Και αν είναι καλό το χαρτί, δεν φαίνεται καν η παλιά ζωγραφική. Μόνο λίγο, ίσα για να δώσει το βάθος στην εικόνα, σαν το τελικό αποτέλεσμα να έχει πίσω του μεγάλη ιστορία.
Θέλω
να μου πιάσεις το χέρι όταν τρέμει, να ζωγραφίσω τη βροχή. Να την κάνω ορμητική βροχή, να ξεπλύνει όλες τις παλιές μολυβιές, να μην χρειαστεί η γόμα, είσαι βροχή. Με τρελαίνει η μυρωδιά από τις νερομπογιές στο δωμάτιο. Αντί για νερό, θα βουτήξω το πινέλο μου στον ιδρώτα που κρέμεται από τον λαιμό σου, έτσι όπως είσαι ξαπλωμένη στον καναπέ, έξω ο ήλιος πολεμάει το παντζούρι, θα πάρω λίγο μπλε νερού και κόκκινο φωτιάς, θα κάνω μια μωβ βροχή να πέφτει πάνω σε μια μορφή που στέκεται μπροστά σε ένα κερί. Όταν μυρίζω τα δέντρα και το χώμα, μου έρχεται στο μυαλό το τρέξιμο σε αγρούς. Ψηλά χόρτα και γω γυμνός, ουρλιάζοντας, κοίτα με, κοίτα με. Μακριά, κεραυνοί.
Έχω να σου πω ιστορίες, τις μάζευα όλα αυτά τα χρόνια για να στις πω, να στις ψιθυρίσω και να στις φωνάξω και να κάνω περιγραφές τρελές, να κάνω φάτσες και μουτσούνες και χειρονομίες και συ να γελάς. Το γέλιο σου είναι βροχή.
Το γέλιο σου είναι θάλασσα.
Το άγγιγμα σου γέφυρα.
Το σώμα σου, δαίμονας ιερός."

Μετά δεν μιλήσαμε άλλο.

Χτες το βράδυ, ναι, μόλις χτες ήταν, σηκώθηκα και περπάτησα μέσα στο σκοτάδι. Έξω έβρεχε μωβ βροχές, γαλάζιους κεραυνούς. Μπροστά σε μία κλειστή πόρτα στάθηκα, το ξύλο της βρεγμένο. Κάποιος μέσα χαρούμενος έκλαιγε.
Έκλαιγε και τελείωνε το μέτρημα του το ατελέσφορο.

14. 399

3 comments:

Loth said...

ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥ
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΥΠΟΨΙΑ ΛΕΥΚΟΥ..
ΕΚΕΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ
...14400

ΕΚΕΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ
ΜΑΑΑΤΣ

με λένε Νατάσσα said...

Χωρίς ανάσα διαβάζεται!
Πανέμορφο! Γεμάτο χρώματα, εικόνες, συναισθήματα!

Θα μου μείνει εκείνη η φράση που λέει...
"τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις καλύτερα όταν τους κοιτάς την ώρα που εκείνοι νομίζουν ότι δεν τους βλέπει κανείς. Τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις καλύτερα όταν τους κοιτάς."
Τι μεγάλη αλήθεια!

Καλή σου μέρα!

Anonymous said...

file m...vasika den 3erw kan giati to grafo auto..i..isos ke na 3erw...allaexo diavasi arketa blog ke mono auto m kani na niotho pos mesa apo auta p grafis grafo ki ego ti diki m istoria...isos apla na miazoume isos oxi alla ego apla se euxaristo gt tis nixtes p ki ego svino to diko m keri ke isos na mporo na katalavo ti simeni auto ke gia esena..mporo na kla4o ke na nioso...