Friday, December 04, 2009

BRAIN DAMAGE


by Egggod


Σε τιρκουάζ. 
Πάνω σε βρώμικο καναπέ από στάχτες και τσιπς και τσαλακωμένα καλύμματα, ψάχνω το τηλεκοντρόλ για να δυναμώσω την γαμημένη την ένταση γιατί παίζει κομματάρα, το Hearing Damage του Thome Yorke, σκοντάφτω στο πεταμένο χειριστήριο του playstation μου και πάω να φύγω πάνω από το υπερφορτωμένο τραπεζάκι του σαλονιού, έχει απάνω δύο γαλάζια τεράστια μάτια το τραπεζάκι του σαλονιού μου, της παναγίτσας τα μάτια είναι.  Τα σουβέρ είναι κολλημένα πάνω στη ξύλινη επιφάνεια από κόκα κόλα και drambuie, τα ποτήρια πάντα τα ακουμπάω δίπλα από τα σουβέρ να μην τα λερώσω. Μόλις έχω βγει από το μπάνιο όπου πέρασα την τελευταία μισή ώρα τραγουδώντας κάτω από το καυτό νερό. Το νερό, είναι το μόνο καθαρό πράγμα στο μπάνιο μου. Είμαι γυμνός και χορεύω στο σαλόνι προσπαθώντας να μην πατάω τα πράγματα και τα ρούχα που είναι στο πάτωμα, όχι ρε δεν είμαι μεθυσμένος, όχι ακόμα. Θα κάτσω να δω ταινία τώρα, έτσι γυμνός, θα ανάψω το τζάκι και άμα πούνε καμιά ατάκα καλή στη ταινία θα την επαναλάβω δυνατά προς τα μέσα δωμάτια, έχω να πατήσω εκεί μήνες. Οι πιο καλές είναι οι κωμωδίες και οι ταινίες με εκρήξεις. Άμα είναι πολύ καλή η κωμωδία, την ξαναπαίζω όταν είμαι κάτω από το καυτό νερό, κάνω πως είμαι εγώ ο πρωταγωνιστής. Την κωμωδία ξαναπαίζω. Χαχα, την ξαναπαίζω κάτω από το καυτό νερό, ναι, καταλαβαίνω πώς θα μπορούσες να το παρεξηγήσεις. Όχι, όχι ρε.

Όχι κάτω από καυτό νερό.

Θα περάσω κάνα μισάωρο προσπαθώντας να σπάσω ένα ποτήρι με το βλέμμα μου και μετά θα προσπαθήσω να σπάσω εκείνο το γαμημένο σπυράκι που έχω στην πλάτη μου και που πρέπει να μεταμορφωθώ σε αρθρόποδο από τον Άρη για να το φτάσω. Θα ξυριστώ. Ο κήπος μου έχει γεμίσει με πεσμένα φύλλα, ακόμα φθινόπωρο έχουμε, δεν έχει μπει ο χειμώνας; Το καλοκαίρι τι έγινε; Από συνήθεια δεν καπνίζω στην κρεβατοκάμαρα για να μην μυρίζει τσιγαρίλα. Η καλύτερη μυρωδιά μιας κρεβατοκάμαρας είναι ο μεταερωτικός ιδρώτας και φρέσκια μπογιά. Σε ένα καινούργιο σπίτι μάλλον. Η καλύτερη μυρωδιά που μπορεί να έχει ένα σπίτι είναι τζάκι και κοκκινιστό κοτόπουλο. Το καλύτερο βλέμμα που μπορεί να σου χαρίσει κάποια είναι αυτό της απόλυτης παράδοσης. Το καλύτερο βλέμμα που έχω εγώ να δώσω είναι αυτό με το σηκωμένο φρύδι, του πειράγματος. Οι καλύτερες μέρες είναι αυτές που έχει συννεφιά και μετά σκάει λίγο ο ήλιος και το βράδυ βγαίνει και φεγγάρι, οι μέρες αχταρμάς είναι οι καλύτερες.

Και καθώς ανοίγει την πόρτα σκέφτεται πόσο κρύο είναι το πόμολο. Το σπίτι είναι σκοτεινό αλλά θα ορκιζόταν ότι λίγο πριν μπει άκουσε το ραδιόφωνο ανοιχτό, αυτός το έχει αφήσει ή -
Τι όμορες σκιές είναι αυτές στους τοίχους και τι περίεργα πλάσματα κατοικούν στο πατάρι; Το τζάκι ζεσταίνει μόνο κάνα μέτρο, μετά θέλει κουβέρτα. Όσοι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να πάνε να χορέψουν, πάσχουν από κατάθλιψη. Όσοι λένε ότι είναι ας τα λέμε καλά όταν τους ρωτάς τι κάνουν, πάσχουν από λάθος πορεία. Ας μην πιάσουμε τα όνειρα. Κάποτε κράτησα ένα μεγάλο χρυσό κλειδί στα χέρια μου, ήταν αυτό για την πρώτη πύλη και το έχασα ο μαλάκας, κάπου στο μετρό το άφησα και τώρα το έχει μια γριά που γυρνούσε από επίσκεψη στα εγγόνια της, κάθεται και χαίρεται τις πεδιάδες μου και τα ναυάγια μου στους κοραλλένιους τους βυθούς με τις γοργόνες. Είναι στον κόσμο μου η γριά και γω στον δικό της. Άμα τη βρω θα της σπάσω το κεφάλι που μου πήρε το κλειδί μου. Αυτές τις μέρες βρέχει πολύ και κάθε φορά που βγαίνω έξω, αρνούμαι να πάρω ομπρέλα. Η βροχή ακόμα και όταν σταματάει, συνεχίζει. Τα φεγγάρια γεμίζουν το ένα μετά το άλλο, τυφλό μάτι στον ουρανό που εξετάζει, αν μπορούσα θα το ξερίζωνα το φεγγάρι από κει πάνω, να μείνουν μαύρες οι νύχτες, όπως τους αρμόζει.
Το χέρι μου τρέχει μόνο του πάνω σε ένα τσαλακωμένο χαρτί και ζωγραφίζει με ένα κόκκινο μολύβι. Μισώ τις κόκκινες ξυλομπογιές, είναι το πιο ψεύτικο κόκκινο που υπάρχει, που μπορώ άραγε να βρω αληθινό κόκκινο; Να βουτήξω το πινέλο να ζωγραφίσω έναν κόκκινο κόσμο, με κόκκινους ανθρώπους και κόκκινες σφαίρες που ίπτανται και κάτι τέρατα μπλε που κάνουν έρωτα με τον ουρανό και βγαίνουν μωβ μωρά.

Νομίζω πως ο θάνατος είναι τιρκουάζ.
Η τρέλα είναι κίτρινη.
Τα φιλιά είναι βαθύ πράσινο. Τα δάκρυα είναι γαλάζιο. Η μπριζόλα η μοσχαρίσια με τηγανητές πατάτες μου φέρνει κόψιμο στα δέκα λεπτά αφού τη φάω, οι ταβέρνες έχουν τουαλέτες που βρωμάνε κάτουρο. Μπριζολοκάτουρο. Πέταξα στα σκουπίδια και άλλα πράγματα χτες. Κάτι βραχιόλια χίπικα, ένα πουκάμισο δώρο που το είχα εννιά αιώνες και ένα κουκλάκι. Μεγάλο βήμα για μένα. Να πετάξω πράγματα εννοώ. Συνήθως τα κρατάω μέχρι που σαπίζουν, μέχρι που δεν θυμάμαι γιατί τα κρατάω. Νομίζω πως άμα γεράσω θα γίνω επαγγελματίας ρακοσυλλέκτης και θα μαζεύω σκατά από τα σκουπίδια και γατάκια και ξύλινες πίπες και κουμπιά. Έχω ξεκινήσει τη πρακτική μου από τώρα. Μαζεύω μνήμες. Κάποιες τις κρατάω με νύχια και με δόντια, λες και άμα τις αφήσω θα με ξεχάσω και θα γίνω ένα ανδρείκελο με γκρίζα μάτια, οι μνήμες μου είναι αυτές που με κάνουν να ζω. Μισώ τη μνήμη. Την λατρεύω την μνήμη. Και τα μνήματα. Έτσι για το γκοθ.

Τι άλλα;

Α, ναι.

Βρήκα ένα ωραίο όνομα για μένα για όταν θα ξανάρθω.

2 comments:

lee said...

let me guess: Lupus?

EggGod said...

Leeeeee: Θα τα έσπαγε αλλά φαντάζεσαι τον παπά; Να μου πεις, ποιος τον χέζει;