Tuesday, October 13, 2009

BMPOF



Άπλυτος, αξύριστος, σαν δαρμένο σκυλί. Με θολωμένο βλέμμα και ξεραμένα χείλη.
Γυρίζει στους δρόμους της πόλης, κρατάει ένα κουτάκι μπύρας και ένα τσιγάρο.
Κοντοστέκεται στα φανάρια για τους πεζούς, ανάβουν πράσινο και δεν περνάει, γίνονται πάλι κόκκινα και κάνει να περάσει, τον κορνάρουν τα αυτοκίνητα και αυτός στεναχωριέται που δεν είναι εδώ. Το κινητό του άδειασε από μπαταρία μέρες πριν, δεν τον νοιάζει, για ξυπνητήρι το 'χει μόνο.
Μιλάει ώρες με τα αδέσποτα.
Μιλάει ώρες με φαντάσματα.
Καμιά φορά του απαντάνε τα δέντρα και τα λουλούδια και ο ήλιος.
Καμιά φορά του μιλάει η μουσική.
Τις περισσότερες ώρες της μέρας, σιωπή. Απόλυτη, ερωτικά θανατηφόρα σιωπή. Αυτός, που κάποτε χόρευε και τραγουδούσε.
Τώρα έχει ξεχάσει τον χορό. Κοιτάζει γύρω του τους περαστικούς και τους αγαπά. Χαμογελάει με τις γιαγούλες και βοηθάει τους γέρους.
Όλοι ένα, σκέφτεται.
Μα νιώθει μισός. Μείον ένα. Τον ακουμπάνε τυχαία στο μετρό και του 'ρχεται να κλάψει. Πότε ήταν η τελευταία αγκαλιά; Το τελευταίο χάδι; Χαμόγελο; Πόσο καιρό πριν; Σε ποιο όνειρο; Κλειστές πια οι ονειροπύλες, μένει περαστικός από την ίδια του τη φαντασία, την χαζεύει και τρομάζει.
Τρομάζει με το κενό
το σκοτάδι
τις φωνές
τη σκόνη στα μαλλιά
τα θυμωμένα βλέμματα
το άδειο τασάκι
και το ποτήρι στον νεροχύτη.

Τρομάζει με την αγκαλιά που μεγαλώνει μέσα του.
Οι χωρίς-αποδέκτη αγκαλιές φουσκώνουν, γίνονται εσωτερικές λεπίδες και χαράζουν.
Ξεσπάει στα μαξιλάρια που τυλίγει γύρω του το βράδυ για να κοιμηθεί.

Αν τον δεις να τρέξεις, μην τον χαιρετήσεις.
Η αγκαλιά του θα σε σκοτώσει.

5 comments:

b|a|s|n\i/a said...

σκοτωμένες αγκαλιές σκοτώνονται;

Slevin Kelevra said...

Δεν φτάνει που γράφεις ένα ακόμα υπέροχο κείμενο, βάζεις και τον Eddie Veder από δίπλα να ψιθυρίζει τις δικές του αλήθειες και το αποτέλεσμα για άλλη μια φορά με έχει γονατίσει...
Και -κυρίως- τι θα γίνει με εκείνες τις μπύρες που είπαμε οτι θα πιούμε μαζί στα μέρη μου?
Η Θεσσαλονίκη είναι συνήθως όμορφη τον Οκτώβρη.
Καλό βράδυ αδερφέ.

ceralex said...

Οι χωρίς-αποδέκτη αγκαλιές φουσκώνουν, γίνονται εσωτερικές λεπίδες και χαράζουν...

φοβάμαι μην καμιά φορά τις στρέψω στον εαυτό μου...

Crazy Chef said...

αμα τον δεις να τρεξεις να τον αγκαλιασεις...θα ναι power up ;-)

EggGod said...

basnia: Μάλλον όχι...;

Slevin: ΡΕ...μπαγάσα...λολ...τι να πω ρε γαμώτο;; Δεν ξες ΠΟΣΟ θέλω μια μπύρα στα μέρη σου αδερφέ. Into the wild. Τέλος.

ceralex: Τελικά όλοι οι άνθρωποι τους ίδιους φόβους μοιραζόμαστε...φφφ. Μήπως να μοιραζόμασταν περισσότερες αγκαλιές; Κ ας κόβουν;

Chef: Ή αυτό ή θα χάσεις ένα κανονάκι...