Friday, October 02, 2009

Κοντά μου



Είσαι ένας άσχημος σκαντζόχοιρος, δεν ξέρω από που να σε πιάσω. Πας και τρυπώνεις στα πιο απίθανα, στα πιο σπαστικά σημεία του κορμιού μου, του σπιτιού μου, της ψυχής μου και των ρούχων μου. Γεμάτος αγκάθια, σκαντζόχοιρος, μέχρι και το όνομα τρυπάει με βελόνες άπειρες. 
ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ
Να κάτσω απάνω σου με τρυπάς, να με κουβαλήσεις δεν μπορείς. Να σε αγκαλιάσω δεν μπορώ, ματώνω. Να σε φιλήσω - ούτε κουβέντα. Να σε ερωτευτώ, πονάω. Να σε γευτώ, πικραίνομαι. 


Να σου πω ακόμα και το πιο απλό. 


ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ
ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΣΟΥ
ΜΙΚΡΕΣ ΟΜΠΡΕΛΙΤΣΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΛΙΑΖΟΜΟΥΝΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ
ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕ Η ΖΩΗ


Μαζεύεις σαν σκαντζόχοιρος και κρύβεσαι στα αγκάθια σου. 
Ούτε αυτό. 


Ούτε αυτό δεν μου έμεινε. Μόνο, χιλιάδες, μικρές πληγούλες σαν ψηφιδωτό, φτιαγμένες από τα αγκάθια σου. 
Πότε;


Πότε γίνανε τα πούπουλα μας όπλα ρε γαμώτο;

5 comments:

Kelevra said...

Να σου πω κι εγώ κάτι απλό:

"Κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ, σε ποιο σημείο ακριβώς, θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά..."

Συνέχισε να γράφεις διαμαντάκια αδερφέ.

Με χιλιάδες μικρές πληγούλες, ή χωρίς...

EggGod said...

:/ Να 'σαι καλά φίλε μου.

Crazy Chef said...

καποιες σκέψεις είναι σαν το αίμα..πρέπει να τρυπηθεις για να βγούν..
back! :-)

EggGod said...

chef: Αμήν.
Υ.Γ. Μας έλειψαν οι συνταγές σας :)

Crazy Chef said...

:-)