Wednesday, September 23, 2009

SNIURNI



Έχει κοπεί και το ρεύμα με κεριά είμαι ή μήπως είναι ο αμφιβληστροειδής μου; Τα κάνει όλα να μοιάζουν φωτισμένα από κεριά και κάπου στο διαμέρισμα έχει τρυπήσει ένα σωλήνας μια τεράστια αρτηρία και τρέχει νερό δεν έχει αίμα μέσα νερό έχει πλημμυρίσει το σπίτι επιπλέουν παντού χαρτιά και ζωγραφιές και περιοδικά και ένα βιβλίο που αγάπησα αλλά δεν θα το ξαναδιαβάσω ποτέ στο ορκίζομαι γιατί τότε που το διάβασα ήσουν ξαπλωμένη σε σκατά και ένας μεγάλος γλάρος πέταγε πάνω από τα κεφάλια μας και μας κουτσούλαγε και τι ωραία που είναι τα αβγά. Ανάσα καθώς στέκομαι εδώ μέσα στα λιμνασμένα από καιρό νερά και για πρώτη φορά δεν με σήκωσα και με σηκώνω είμαι ο μπαμπάς μου και η μαμά μου θα με θηλάσω και θα με δείρω να συνέλθω φάε φάε φάε μαλάκα να μεγαλώσεις να γίνεις δυνατός σκάσε σκάσε γιατί δεν μιλάς; Τραγουδήστε μου κάποιος κάποιος να τρέξω να βγάλω από πάνω μου αυτή τη σάρκα να χορέψω με καινούργιο δέρμα ούτε σφουγγαρίστρα δεν με γλυτώνει από αυτό το διαμέρισμα που βρωμάει θάνατο σε εκείνη τη γωνιά κάποτε κούρνιαζε μια σκιά και εδώ πίσω από τον καναπέ ένα κοκαλάκι μαλλιών και ένας μαύρος μαρκαδόρος αυτό το σπίτι έχει γεμίσει από γέλια και νερά. Αυτός ο καναπές έχει απάνω σπέρμα και μαλλιά και το τζάκι είναι γεμάτο με στάχτες που δεν καθαρίζω γιατί μυρίζουν όμορφα άμα ανέβει το νερό θα γίνουν λάσπη και θα την πλάσω να φτιάξω ένα μαχαίρι ποιος είμαι εγώ που αρέσκομαι στο να μυρίζω στάχτες τα λουλούδια μου πεθάναν όλα και οι κουρτίνες είναι στα σκουπίδια γιατί σαπίσανε και οι ντουλάπες μου είναι γεμάτες με αφίσες και επιτραπέζια και καμιά φορά στον καθρέφτη του μπάνιου αχνοφαίνονται πρόσωπα σαν μάσκες θεάτρου. Μου τελειώνουν τα κεριά το κρεβάτι μου είναι σαν πέτρα στεγνό δεν έχει ύπνο απάνω του θα κοιμηθώ στην πολυθρόνα αγκαλιά με ένα πουλόβερ και ένα βρώμικο ποτήρι με κρασί σκάσε σκάσε, ένα σπασμένο παράθυρο τραγουδάει λυπημένα θα το κλείσω με εφημερίδες και θα περιμένω να έρθει κάποιος γείτονας να μου δώσει κόλα και γυαλί να το φτιάξω να βγάλω τα σκουπίδια και να ισιώσω τα κάδρα στους τοίχους κάποιος μαλάκας έγραψε παντού λέξεις στους τοίχους ένας τρελός, από κάπου ξέφυγε είναι επικίνδυνος και κρύβεται κάπου μέσα στο σπίτι αλλά δεν πάω να τον ψάξω γιατί θα μου σβήσει το κερί και δεν έχω ούτε σπίρτα ούτε αναπτήρα και το νερό ανεβαίνει. Τα αβγά επιπλέουν. Το ήξερες; Και τα σκατά. Σε πρόλαβα. Η σκύλα της γειτονιάς κοιμάται πια συνέχεια κάτω από αυτοκίνητα όλο της λέω καμιά μέρα δεν θα ξυπνήσεις έγκαιρα και θα σε πατήσουν όλο μου λέει δεν θα με νοιάζει γιατί έτρεξα πολύ και κάποτε έβλεπα δέντρα στη γειτονιά τώρα δεν μπορώ ούτε μέχρι την πόρτα να πάω γιατί έχει πλημμυρίσει το διαμέρισμα το είπα αυτό ε; Σε πόσα ακόμα υποδιαμερίσματα να χωριστώ να με υπενοικιάσω και να χαρώ με τα κέρδη θα τα βάλω μέσα στο νερό και αυτά να επιπλέουν μαζί με κάποια φύλλα που μπήκαν από το παράθυρο και κάτι ξεχασμένα ρούχα και αυτές οι κηλίδες πρέπει να είναι από την νταμιτζάνα με το λάδι που έχω κάτω από τον νεροχύτη πάει και το λάδι θέλω να κοιμηθώ σκάσε σκάσε. Ο μικρός; Που πάει; Με ρώτησες εμένα; Να βγάλεις τα παπούτσια σου πριν ξαπλώσεις και να πλύνεις τα δόντια σου μόνο πρόσεχε τα σιφόνια στάζουν αίμα και τρίχες πλύσου στον κήπο καλύτερα με την πρωινή δροσιά και άμα με ξαναρωτήσεις τι έχω θα σου απαριθμήσω όλα μου τα υπάρχοντα που έχω μέχρι να στην σπάσω και σένα πότε θα σταματήσω να κρατάω τα πόδια μου ψηλά αφού τώρα το νερό έχει φτάσει μέχρι το μπράτσο της πολυθρόνας μου έβρεξε και τον καπνό ούτε κάπνισμα επιτρέπεται, κουράστηκα, κουράστηκα, κουράστηκα. Χαχαχαχαχαχ. Αααααχ. Η μούχλα στους τοίχους είναι σαν ζωγραφιές. Σε σημεία, είναι μαύρη. Οι πόρτες των δωματίων έχουν πρηστεί, άμα τις κλείσω δεν ξανανοίγουν όπως γίνεται με όλες τις πόρτες. Σκάσε. Σκάσε. Να και η κιθάρα μου. Οι χορδές είναι αρχαίες. Να και τα πινέλα μου, επιπλέουν. Το κερί τελειώνει. Μια νυχτοπεταλούδα το κατουράει και το σβήνει γιατί είναι μεγάλη πουτάνα.
Είσαι
όποιος
εφιάλτης
σου
φαντάστηκες
ποτέ.
Κάποιες λέξεις σε κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις εννοώ με συγκεκριμένη σειρά
δεν θα τις ξαναπώ ποτέ. Δεν θα ξαναβγούν ποτέ από το στόμα μου.
Μου αρκούν οι-
ώχου σκάσε.

4 comments:

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Μάλλον αρκούν οι σιωπές που κρύβονται στα αόρατα κόμματα και τις αδιόρατες τελείες. Μέρα καλή

Kelevra said...

Θα συμφωνήσω με τον Κύριο από πάνω.Η απουσία των σημείων στίξης, ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτό που μόλις διάβασα.

Και νιώθω σαν να έφαγα μπουνιά στο στομάχι....
Καλή σου μέρα.

ceralex said...

Αυτό το δωμάτιο, αυτό το σπίτι, πόσα σκηνικά έχει αλλάξει.
Η αναμένη φωτιά στο τζάκι αντί για τηλεόραση, αυτός ο καναπές και το...λεπιδόπτερο, η ντουλάπα με ο σάλι και τώρα, νερό παντού...

Καμιά φορά δεν αντέχεται να είμαστε οι πρωταγωνιστές της ζωής μας, κι όμως, εγώ ακόμα σε χειροκροτώ.

Νεράιδα της βροχής said...

ήχοι που γίνονται λέξεις και ηχούν με το νόημα που θέλουν εκείνες για να υπάρξουν. εικόνες παντού και πάντα ίδιες και διαφορετικές. δωμάτια που αποκτούν πνοή απ' την πνοή μας...

μ' αρέσει...

φιλιά βρόχινα...