Sunday, September 13, 2009

Είναι κάτι άνθρωποι
πανέμορφοι
τους μισώ τόσο που τους αγαπώ και ας μην τους ξέρω
σαν δέντρα μέσα σε ομίχλη με κρεμασμένα απάνω τους ημερολόγια
δίπλα σε λίμνες
δίπλα σε αεροπλάνα
που μιλάνε λίγο αλλά αληθινά.

Και κάτι άλλοι άνθρωποι
που ντύνονται σε μαύρα
και ενώ να ζωγραφίζουν θέλανε
μένουν μουγκοί και η σιωπή τους κόβει σαν πολυκαιρισμένο γυαλί που βρίσκεις σε κάποια παραλία
σιωπή που τους τάισα με το χάλκινο μου κουτάλι

Και κάτι άνθρωποι που με ξέρουν από τότε που δεν με ήξερα εγώ.
Αυτοί είναι οι πιο επικίνδυνοι.

Μικρά μου συννεφάκια καληνύχτα.