Tuesday, September 08, 2009

Σελίδα


Ήρθε ο Σεπτέμβρης φορώντας γάντια στα χέρια, του κήπου γάντια, λερωμένα.
Με ακούμπησε στον ώμο και με λέρωσε, όχι με χώμα, με αίμα.
Μικραίνουν οι μέρες, ο ήλιος κρύβεται νωρίς και πόσο μου ταιριάζει.
Γεια σου μου είπε ο Σεπτέμβρης και με λέρωσε.

Θα αφήσω τους λύκους είπα και θα μπλεχτώ μέσα στους εξημερωμένους σκύλους.
Να παίζω, να γελώ και να αράζω, να κυλιέμαι.
Μα πάνω στο παιχνίδι κατά λάθος, γεύτηκα αίμα. Και τα θυμήθηκα όλα μονομιάς. Κοκκίνισε η μουσούδα μου. Να βρεις δικό σου βράχο να ουρλιάζεις, αυτός είναι δικός μου, πρόλαβα και τον κατούρησα πολύ πριν έρθεις εσύ.
Όχι, δεν αστειεύομαι. Αυτή τη φορά δείχνω τα δόντια μου από ανάγκη.
Φύγε.

Σε μια βαρκούλα ξύλινη, μικρή, να μπούμε μέσα, θα τραβήξω εγώ κουπί μην κουραστείς.
Κουράστηκα εγώ, για δες.
Μείνε.
Θα βουτήξω εδώ που είμαστε, όχι μην σηκώνεσαι να με χαιρετήσεις. Θα κάνω πως είναι καλοκαίρι και πως το αίμα γύρω μας είναι νερό. Θα πάω στο βυθό να σου φέρω ένα κοχύλι.
Έφυγες. Φτου.

Είναι ήρεμη τώρα η θάλασσα. Η βάρκα έχει χαθεί στον ορίζοντα και εγώ έχω κουραστεί να κολυμπάω.
Δεν μ' αρέσει το νερό.
Βυθίζομαι.

Γη.
Κάπου βαθιά μου υπάρχουν κάτι παιχνίδια πολύχρωμα.
Κάπου στο σπίτι μου υπάρχει η αγαπημένη μου γωνιά, εκεί τα βγάζω και χάνομαι με τις ώρες.
Τι ανόητος μπόμπιρας. Με λερωμένα γόνατα και τσίμπλες.
Πρέπει να πάει στο σούπερ μάρκετ ο μπόμπιρας, να πάρει ψωμί του τοστ και γάλα και χαρτί τουαλέτας.

Μπαίνει ο χειμώνας γοργά, ο Σεπτέμβρης μυρίζει αίμα.
Ο μπόμπιρας πρέπει να πάει σούπερ μάρκετ.
Να του βάλω το αδιάβροχο.
Να του μάθω να λέει ευχαριστώ.

Να του μάθω και να λέει αντίο.

Πιο μετά, να του μάθω να λέει σ' αγαπώ.

Λες και ξέρω.

2 comments:

Tradescadia said...

"Πρέπει να πάει στο σούπερ μάρκετ ο μπόμπιρας, να πάρει ψωμί του τοστ και γάλα και χαρτί τουαλέτας." Αγαπημενο λυκόπουλο (για μένα πάντα λυκόπουλο θα είσαι), αυτή σου η πρόταση με χτύπησε κατευθείαν στο ψαχνό. Θέλουν αγκαλιές οι μπόμπιρες ρε γαμώτο...Και κάποιον άλλο να τα κάνει όλα αντί για αυτούς...Έχω κι εγώ έναν τέτοιο μέσα μου. Που δε λέει να μεγαλώσει! Αγκαλιά φθινοπωρινή!

EggGod said...

Που 'σαι ρε trade. Καλό χειμώνα γαμώτο.
Είναι ωραίο να έχεις κάποιον να νοιάζεται.
Εγώ έχω λίγο μουχλιασμένο ψωμί και ξινισμένη πορτοκαλάδα και ένα βάζο φυστικοβούτυρο και άμα περνάς θα σε κερνάω.
Αγκαλιά σκέτη. Οι φθινοπωρινές με τρομάζουν. :/