Saturday, August 01, 2009

να

Να βρεθώ εκεί στα δέντρα.
Να μου δώσει την μαγική δύναμη για λίγο, κάποιος θεός ή δαίμονας ή...
Να σταθώ σιωπηλός μέσα στις σκιές. Το νυχτερινό φεγγάρι
να γράφει ασημένιες φλέβες πάνω στα πάντα,
να γίνεται το δάσος βωμός από ασήμι και ένα ρυάκι ηχηρό
να είναι η καρδιά αυτού του σώματος από φύλλα που με κρύβουν,
να χαζέψω ταπεινά μια θεά χθόνια που λούζεται, φύλλα κολλημένα στη λευκή της ράχη,
να μοιάζουν με δαγκωματιές από εραστή,
να τις είχα κάνει εγώ αυτές τις πληγές.

Να με καταραστεί η θεά που την είδα να λούζεται,
να με κάνει ελάφι και
να με κυνηγήσει,
να νιώθω πανικό
να χτυπάει στα ζωώδη μηνίγγια μου και το δέρμα μου
να ιδρώνει τρέχοντας, το μάτια μου τρελαμένα
να ψάχνουν για στροφές σωτήριες,
να παραπατώ και
να πέφτω,
να είναι από πάνω μου εκείνη αφρισμένη, τα μάτια της πυρκαγιές μέσα στο δάσος.

Να ξέρω πως θα με φάει,
να ξέρω το τέλος, θυσία στο έδαφος και στα στοιχεία,
να μην με νοιάζει.

Για μια στιγμή
να την κοιτώ, την ύστατη στιγμή και ας έρθει μετά σκοτάδι.
Να την κοιτώ και
να ξέρει

πως βασιλιάς της είμαι.

2 comments:

pandiony said...

τόσο ευαίσθητο, τόσο που ίσως μπορώ να το βρώ κάπου μέσα μου και να το αγκαλιάσω..
..αλλα γιατί βασιλιάς, με ποιούς σκλάβους, σε ποια μονόπλευρα παραμύθια..
χάρηκα
να σαι καλα

EggGod said...

Οι βασιλιάδες κάποτε πέθαιναν για τις βασίλισσες τους.

Καλώς ήρθες