Friday, June 12, 2009

Ψιθυριστά

Σε νυχτερινό ουρανό ορκιστήκανε
δύο ερωτευμένοι, δες τους
λευκολουσμένα μάρμαρα οι δυο τους σε παραλία έρημη
φεγγάρι ανίερο, πρόστυχο, ρυθμικό σαν κύμα
κρατάνε τα χέρια και χαμογελάνε μυστικά
φυσάει η άμμος γύρω τους
στέκονται εκεί και θα τρόμαζες αν στεκόσουν δίπλα
γιατί στο ασημένιο φως οι δυο τους
ρίχνουν μία μόνο σκιά
Στο αστέρι που ορκίζονται στέκει το βλέμμα ενός μεθυσμένου
ξαπλωμένος ανάσκελα πάνω σε σε ζεστές πλάκες, κάποια πλατεία, τριγύρω φασαρία
έχει κατουρηθεί λίγο γιατί το σώμα του έχει χαλαρώσει από το πολύ μεθύσι
φοβάται ότι θα πεθάνει ξαπλωμένος εκεί, τριγύρω ένα πάρτυ, τι ειρωνικό
θέλει να μιλήσει αλλά δεν μπορεί
οπότε
ατενίζει τον ουρανό και το βλέμμα του φυλακίζεται από ένα αστέρι
και λέει μέσα του
άμα είναι να σβήσω ας με σβήσει το φως αυτό εκεί πάνω
και αν κοιμηθώ σε παρακαλώ αστεράκι μου
κάνε τους μαλάκες τους φίλους μου να με πάνε σπίτι μου χωρίς να σκοτωθούμε.
Τον μεθυσμένο αυτόν τον αγαπάει εδώ και καιρό μια κοπελιά που τώρα είναι ξαπλωμένη και ονειρεύεται να τον φιλάει
το δωμάτιο της μυρίζει λεβάντα, γεμάτο φωτογραφίες και βιβλία, στην άκρη, σε μια γωνιά, ένα αρκουδάκι.
Το αρκουδάκι είναι δώρο από έναν παλιό εραστή
όλο λέει να το πετάξει αλλά μία γλύκα μέσα της, σώζει κάθε φορά το αρκουδάκι από τον αφανισμό.
Αφανισμένη και εκείνη, αφημένη στα όνειρα, θα πεθάνει σε λίγα λεπτά με τον σεισμό που έρχεται, στην κηδεία της ο μεθυσμένος θα κλάψει πολύ, χωρίς να είναι σίγουρος γιατί, ήταν απλά μία φίλη, όχι κάτι ιδιαίτερο.

Λένε

ότι είμαστε αστρόσκονη
Στον ώμο ενός τεράστιου θεού
περπατάει ο γίγαντας και εμείς χορεύουμε στις δονήσεις
πόση σημασία μπορεί να έχει κάποιος, ΕΝΑΣ, που νιώθει κάτι;
Κάποιος που αγαπάει
κάποιος που πονάει
τι σημασία έχει;

Λένε

ότι είμαστε σκιά πλασμένη να ανασαίνει
πνοή δαιμόνων ή καπρίτσιο κάποιας ανώτερης νοημοσύνης
και όμως δακρύζουμε και χέζουμε
σαν να έχει σημασία, οι μικρές φωνούλες μας υψώνονται και γρατζουνίζονται όταν θυμώνουμε και κλαίμε και γελάμε και αγκαλιάζουμε και χτυπάμε ρυθμικά το πόδι όταν περιμένουμε στη στάση.

Θα σου πω τι θα κάνω
θα βάλω τα χέρια μου μέχρι μέσα στον ζωμό, όχι πολύ μη με ρουφήξει
θα πιάσω τα μαλλιά αυτουνού που κοιμάται στο αμνιακό υγρό
και θα τα τραβήξω, θα σηκώσω το βάρος από τις τρίχες, να πονέσει, να ξυπνήσει
να ανοίξει τα μάτια του και να με δει, θριαμβευτή να τον κοιτάζω

Κάπου, κάποτε, κάποιος μου ψιθύρισε πριν κοιμηθώ
δεν ήταν η μάνα μου, ούτε ο πατέρας μου, ήμουν μικρός
μου είπε
όλα καλά

Αστρόσκονη να την φυλακίσεις
με δάκρυα, να φτιάξεις λάσπη
να χτίσεις σπιτάκια και ανθρωπάκια από αστρόσκονη
να είναι ίδια και τόσο ζωντανά με εσένα
που κοιτάς ψηλά και ορκίζεσαι

σε ουρανούς νυχτερινούς

2 comments:

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Άσε τι λένε...
πες εσύ, πόσες φορές θα σου το πω..
πωωωω δεν καταλαβαίνεις μου φαίνεται.

EggGod said...

Όχι, δεν νιώθω με τίποτα όμως...
Άμα μιλήσω θα διαλυθούν κόσμοι.
Οπότε σιωπή ακόμα. Ο κωλώστρας...

Πού είσαι;
Πάρε, γιατί εγώ δεν σηκώνω τηλέφωνο ούτε για να παραγγείλω.
Αλλά το ξέρεις ήδη. :)