Tuesday, May 12, 2009

ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΑ


Που και που είναι καλό να ξεχνάς ότι είσαι απλά μία έκφανση της θείας σύλληψης, καθόλου διαφορετικός από ένα φυλλαράκι ή μία αρκούδα γκαστρωμένη, ένα με το όλον και ξέρωγωτι και να αφήνεσαι να σε παρασύρουν πιο αρχέγονα ένστικτα, πιο killemall κίνητρα.
Είχε προχτές τη σωφερίνα με την Βουγιουκλάκη στην τηλεόραση, το πέτυχα στη σκηνή με το δικαστήριο, ίσως η πιο εκνευριστική σκηνή στην ιστορία του ανθρώπινου κινηματογράφου, ξέρεις, εκεί που η Αλίκη δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι είχε δανείσει το αυτοκίνητο στη κολλητή και την κράζουν όλοι και ο Αλεξανδράκης απογοητεύεται και την κλείνουν φυλακή. Θα 'θελα να είχα μπει στο πλάνο με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Να το κατεβάσω με δύναμη πάνω σε όλα τα κεφάλια των παρευρισκόμενων, να ακούω το κρακ των κρανίων και να λούζομαι με εγκεφαλικά κομμάτια και μαλλιά και δόντια, άντε θα την χάριζα στον Παπαγιαννόπουλο γιατί είναι πολύ κουλ τύπος και χέβι μέταλ να πούμε. Να γινόταν η σωφερίνα Kill Bill και γω ο μαύρος νίντζα της κολάσεως, ο άγγελος της αποκαλύψεως, αμήν. Όχι μωρέ δεν έχω κάτι με τις παλιές ελληνικές ταινίες. Λατρεύω να βλέπω το δασύτριχο στήθος του Κωνσταντάρα με την αλυσιδίτσα και τα κουρέματα της Βλαχοπούλου και τα μπαλέτα στα λιμάνια με τα ψαροκάικα και τις λουλούδες με τα δεμένα μπλουζάκια στον αφαλό να λικνίζονται δίπλα σε ξανθά κορίτσια με χοντρά μπούτια.
ΛΑΤΡΕΥΩ
να γυρίζω σπίτι με χαρτόνια στα χέρια. Τα χαρτόνια ήταν από το πλαίσιο, 70Χ100, για ζωγραφική, λίγο άβολα να τα μανατζάρεις, ειδικά μέσα σε λεωφορεία και μετρό, ώρα αιχμής. Να μην τσαλακωθούν, μην στραβώσουν, μη γυρίσουν οι γωνίες. Κοιτάω τους πάντες μες τα μάτια, να καταλάβουν την αγωνία μου, μην πλησιάζετε πολύ, κρατάω ευαίσθητο πακέτο και κουβαλάω ακόμα πιο ευαίσθητη ψυχική ισορροπία αυτές τις μέρες, τα τελευταία 33 χρόνια, γαμώ τον θεό σας και το όλον. Και να σου
Ο ΜΑΛΑΚΑΣ
που βιάζεται.
Ξέρεις, αυτός που τρέχει για να μπει μπροστά σου σαν να έχει κάτι πολύ σημαντικό να κάνει, κάτι τόσο σημαντικό που άμα μπει μπροστά σου και κερδίσει 0. 00001 μικρονανοδευτερόλεπτο, θα το καταφέρει ο μπάσταρδος. Και με σπρώχνει. Και τσαλακώνει το χαρτόνι, πιάνεται ανάμεσα στα πόδια του και την πόρτα του μετρό που μόλις έχει ανοίξει και γίνεται σκατά.
Και τον ρωτάω απλά και ήρεμα. Ομολογώ και λίγο νευριασμένα αλλά μέχρι εκεί σου ορκίζομαι, εντάξει καταλαβαίνεις και γω άνθρωπος είμαι, θέλω να φτάσω με τα χαρτόνια μου σπίτι χωρίς να με έχει ποδοπατήσει/σπρώξει/φτύσει/ξανασπρώξει ο οποιοσδήποτε κομπλεξικός, τον ρωτάω που λες: "Δεν βλέπετε κύριε ότι κρατάω χαρτόνια;"
Και τι μου λέει;


Και τι μου λέει;



Όχι ερώτηση κάνω μήπως ξέρεις γιατί όντως δεν θυμάμαι, θυμάμαι απλά που με ύφος μου πέταξε κάτι προσβλητικό και αγενές και τα έχασα όλα.
Τα αβγά καταρχήν ως καλός αβγοθεός.
Τα πασχάλια ως φυσικό επακόλουθο.
Τη μπάλα.
Το γήπεδο γενικά μαζί με τη μπάλα.
Το φως μου.
Τον ρώτησα αν είναι χριστιανός και αφού μου απάντησε προκλητικά ναι, του παρέθεσα μερικά καινούργια ονόματα με τα οποία πλέον θα μπορεί να αποκαλεί τους αγίους που προσκυνάει και τους θεούς που λατρεύει. Ο τρελάρας. Βέβαια καταλαβαίνεις ότι τώρα το παραθέτω πολύ λόγια. Εκείνη την στιγμή ήταν στην κορυφή της φωνής μου, με μία ανάσα και με φλέβα να πετάει στο μέτωπο μου, ήμουν ο γαμημένος ο Εωσφόρος, νομίζω ότι μέχρι και οι νότες μου μπάσισαν λίγο. Μετά απλά μπήκα και γω μαζί του στο βαγόνι, δεν μου είπε τίποτα, δεν είπα τίποτα, υπήρχε μία αμήχανη σιωπή στους γύρω και κάποια αποδοκιμαστικά βλέμματα τα οποία όμως, όταν έχεις περάσει το όριο και πλέον έχεις χαρακτηριστεί ως το απόλυτο καθίκι που απλά δεν μπλέκεις μαζί του γιατί είναι και τρελός, ε, δεν σε νοιάζει που σε κοιτάνε, είσαι δικαιωμένος μέσα στον θυμό σου και έτσι δεν σε κοιτάνε για πολύ, ο κόσμος δεν θέλει να ενοχλείται και φυσικά, δεν θέλει να παίρνει θέση. Ναι, είναι πολύ εύκολο να λες ξετσίπωτο έναν νέο που βρίζει κάποιον μεγαλύτερο τόσο αισχρά, αλλά όλοι μπορούμε να το κάνουμε και ω, τι περίεργο, το κάνουμε όταν σπάμε που συνήθως είναι πολύ συχνά η περίπτωση.
Συνήθως πολύ συχνά. Ναι, ξέρω ότι πλέκω λογοτεχνικά διαμάντια.
Αλλά μα τον χριστό
κάποιοι άνθρωποι το αξίζουν.
Και μπαίνεις μετά μέσα σε μία μωβ ομίχλη, όπου όλα βρωμάνε. Στον γυρισμό, πέτυχα μία κοπέλα που έσκυψε να δέσει τα κορδόνια της και μου 'ρθε να την κλοτσήσω, να πέσει κάτω. Φυσικά δεν το έκανα αλλά θέλησα κάμποσα δευτερόλεπτα για να συνέλθω. Μετά, νευρίασα που είμαι τόσο νευριασμένος και τα πήρα. Από το παρανάλωμα της μισανθρωπίας που με κατέκλυσε, δεν γλύτωσε ούτε ένα μωρό σε καροτσάκι, η μαμά του να προχωράει μπροστά μου και ως εκ θαύματος να με κλείνει συνέχεια, μαντεύοντας συνεχώς από ποια μεριά προσπαθώ να την προσπεράσω, τσαλακωμένα χαρτόνια στο χέρι, μία μικρή κηλίδα ιδρώτα να σχηματίζεται στο μπλουζάκι μου, τι ήθελα και φόρεσα τζιν, για βερμούδα είναι πλέον. Κάνε κυρά μου στην άκρη ή διάλεξε από ποια γαμημένη μεριά θα πας και είναι και στενό το πεζοδρόμιο μη σου αρπάξω το καροτσάκι και δώσω νέο νόημα στον όρο off road.
Δες πόσο γρήγορα πάει το καροτσάκι σφηνωμένο κάτω από αυτό το βυτιοφόρο. Ουάου! Βγάζει και σπίθες. Κουλ.
Μαλάκα δεν είμαι καλά, λέω από μέσα μου, έχω θέματα, χα, χα, σταματάω σε μία γωνία κοντά στο σπίτι μου, προσπαθώ να σκεφτώ αν θέλω κάτι από το περίπτερο γιατί δεν την παλεύω να ξαναβγώ, κάνει και ζέστη. Έχω σταθεί στο μοναδικό σημείο του δρόμου που για κάποιον ανεξήγητο λόγο, υπάρχει μία λακουβίτσα με λίγο νερό, ίσως από κάποιον αγωγό, ίσως από παλιά βροχή (πόσες μέρες έχει να βρέξει;), ίσως από κάποιον ελέφαντα που πέρασε και κατούρησε. Έχω σταθεί ακριβώς δίπλα και περνάει αυτοκίνητο και πατάει, όχι με πολλά χιλιόμετρα, μέσα στη λακούβα και όλο το νερό αποφασίζει πως το καλύτερο μέρος χωρίς να χαθεί ούτε μία γαμημένη βρωμοσταγόνα για να προσγειωθεί, είναι πάνω μου. Πάνω στα τσαλακωμένα χαρτόνια μου και πάνω στα παπούτσια μου και να υψωθεί αρκετά για να με πετύχει και λίγο στο στόμα, έτσι σαν φιλάκι από τον Θεό. Δεν σου λέω μαλακίες. Καφέ τα χαρτόνια απ' τα βρωμόνερα.
Παλιά διάβαζα Χουλκ, το κόμικ που έγινε και ταινία. Τώρα μου φαίνεται λίγο αστείος. Δηλαδή, ένας σούπερ ήρωας που γίνεται πράσινος από το κακό του; Χα, χα.
ΜΩΒ ΓΙΝΕΣΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΟΧΙ ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΚΟΜΙΞΑΔΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΝ ΛΙ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΓΙΕ
Είναι ένα νέο χρώμα. Το μωβ του ανευρύσματος.
Εδώ είναι και το σημείο που η φάση γίνεται λίγο πιο ενδιαφέρουσα, γιατί μπαίνω σε μία ζεν κατάσταση απόλυτου θυμού όπου τα πάντα είναι σαν ταινία. Μες το κεφάλι μου είμαι ο τιμωρός του ερέβους, ένας ματριξοειδής τύπος που απλά με μία του λέξη ανατινάζει πόλεις σαν κινούμενο σχέδιο από τους αρρωστημένους ιαπωνέζους, από αυτά τα καρτουν με τους δαίμονες που έχουν τεράστια καβλιά και φτερά και νύχια και πηδάνε παρθένες και πολεμάνε μαύρες τρύπες και κλάνουνε ατσάλι. Περπατάω αργά και κάθε μου βήμα είναι σαν μέσα σε νερό, σαν να σπρώχνω τον αέρα (που αυτό κάνω έτσι κι αλλιώς αλλά με πιάνεις) και ο αέρας να μην γουστάρει και πολύ, ο αέρας είναι μία ξενέρωτη γκόμενα που μου το παίζει δύσκολη αλλά να σου πω κάτι;
Ο αέρας ξέρει ότι θα τον γαμήσω. Ο αέρας θα γίνει το πουτανάκι μου. Πάρτα κωλοαέρα.
ΣΕ ΓΑΜΩ ΑΕΡΑ ΑΚΟΥΣ;
Αν ήμουν παοκτζής, θα έλεγα ότι γαμιέται η μάνα σου.

Αλλά δεν θέλω να βρίζω.
ΦΦΦ, ηρεμία, οι παλμοί πέφτουν, φτάνω σπίτι, ξεκλειδώνω, οκ είμαι σπιτάκι μου, να αράξω, δεν θα σηκώσω ούτε τηλέφωνο, ούτε τίποτα, να κάτσω, να βάλω τα πόδια μου ψηλά και να διαβάσω το ποστιτ που είναι κολλημένο στο ψυγείο-

ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΠΗΡΑ ΤΗ ΓΑΤΑ ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ, ΤΑ DVD ΝΑ ΤΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΠΙΣΩ


Lights out.

3 comments:

Lee said...

Τι εγινε ρε φιλε, περιμενεις περιοδο?! Να ξερεις οτι ο πουστης ο Μερφυ καραδοκει. Εισαι τσαντισμενος? Σου ετυχε μια στραβη? Θεωρεις οτι τιποτα δε μπορει να παει χειροτερα? Χα! Think again! Murphy is here to fuck you up!
Αυτο μονο με το γατι δεν επιασα, ποιος την απηγαγε καλε?

Εγω παντως και μονο που εκανε ζεστη θα νευριαζα. Και μαλλον αντι να βρισω θα παθαινα κανενα μινι εγκεφαλικο...

Μπασισε η φωνη, ετσι? (γαμάτο!)

*bittersweet* said...

Ax!!Ποσες πρωινα στο μετρο μου εχει τυχει αυτο!!!Καυσωνας κ ο καθε ενας καθυστερημενος να σε κολλαει στον τοιχο..στην πορτα...απλα κ μονο για να τρεχει...και τι θα προλαβει???Λες και οτι η ζωη ειναι τοσο συντομη...και στην τελικη ρε φιλε ξεκινα νωριτερα...τι σου φταιμε εμεις που αργησες και μας ταραζεις τη ζωη μας...
Επειτα η λακουβιτσα..νομιζω πως ηταν το αποκορυφωμα..!Μα ποσοι ηλιθιοι οδηγοι πια υπαρχουν...ποσοι μαλακες κρατουν τιμονι στα χερια τους και δεν μπορουν να συνηθισουν πως δεν ειναι γαμωτο στο κωλοδρομο του χωριου τους...και δεν καβαλανε γαιδουρι...Ολα τα ζωα μαζεμενα στην μεγαλουπολη!!!
Και μετα φτανεις σπιτι...και εισαι σιγουρος πως ναι το συμπαν πηδιεται...!!!
Αλλα ενταξει...απαλλαχτηκες απο τη γατα...κατι ειναι κ αυτο....!
Παρε χρυσοψαρο...δεν ενοχλει...και να σου πω και κατι...
Οχι την χαρη δεν την κανω σε κανεναν...σιγα μην αγχωθω και καταστραφω για τους αλλους....
Στα α@#$%%%α μου δηλαδη αν βιαζεται..εγω θα μπαστακωθω ετσι στη μεση...και θα δεις..ποσο μου τη σπας και εσυ!!
Επομενως φιλε μου...χαλαρωσε...και προτιμησε να παιρνεις..εκεινο το ροδαλο χρωμα της ηρεμιας...

Οτι κ να πω λιγο θα ειναι...Οι καταστασεις ειναι που μας κανουν τοσο εριστικους!!
Ελπιζω τα υπολοιπα χαρτονια σου...να πανε σωα κ αβλαβη στο σπιτι!!!

EggGod said...

Φανταστικό το κείμενο παιδιά, όλα καλά. Thnx!