Thursday, May 07, 2009

ΙΔΙΟΤΡΟΠΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΑΚΙ

Μέσα σε έναν πύργο στρογγυλό, αρχαίο, κάθεται ο άρχοντας του χρόνου. Ένας βρωμόγερος με λιγδιασμένα μαλλιά και νύχια μακριά και μία κάπα βρώμικη που του φτάνει μέχρι τους αστραγάλους, σέρνεται το ύφασμα πάνω στις πέτρες κάθε φορά που ξεκουράζεται ο γέρος στην ξύλινη καρέκλα του.
Δεν βγαίνει από τον πύργο του ποτέ, μόνο κάθεται μπροστά σε έναν τροχό τεράστιο και αραιά και που, του δίνει μία και τον γυρίζει με το αδύναμο χέρι του. Κάποιος του το 'πε να το κάνει, κάποιος τον έμαθε, τον δίδαξε να πλέκει τον χρόνο , ο άρχοντας αυτός ο παρακμιακός. Και έτσι κάνει σταθερά. Επίμονα. Δεν τρώει, δεν πίνει. Γελάει σαν τρελός με το γύρισμα του τροχού.

Κάποιες φορές, είναι ξεκούραστος ο γέροντας. Και τότε δίνει στον τροχό βόλτες τρελές να παίρνει, κυλάει ο χρόνος σαν νερό.
Ένα φιλί έξω από σπίτι σκοτεινό, στο παράθυρο η φιγούρα ενός μπαμπά, το μόνο φως αυτό που καίει στο δωμάτιο που περιμένει εκείνος σαν σκύλος, σαν Κέρβερος, εγώ την κόρη του να φιλώ και να μην χορταίνω.
Το καλύτερο απόγευμα της γειτονιάς, ποτέ δεν έφτασε ο χρόνος για να βρούμε θησαυρό.
Το τελευταίο βράδυ πριν το φανταρικό. Η πρώτη άδεια από μέσα.
Γύριζε ο γέρος τη ρόδα σαν τρελός και χασκογέλαγε. Φαινόντουσαν τα χαλασμένα δόντια του μα κανείς δεν τα 'βλεπε, μόνος του είναι στον πύργο.

Άλλες φορές, κοιμάται ο γέρος ή χαζεύει, κοιτάει τα νύχια του, τα πόδια του, κοιτάει τις πέτρες και αφαιρείται, μασάει τα κιτρινιασμένα γένια του, σιγανεύει ο τροχός, κουράζεται απ' τα γυρίσματα και σταματάει.
Το χχχχχ μιας τελευταίας ανάσας.
Μια πλάτη που απομακρύνεται, η σιγουριά ότι δεν θα την ξαναδείς. Αιώνια δευτερόλεπτα, κοιμάται ο γέρος στον πύργο του, ξύπνα καταραμένε.
Η μάνα που διαβάζει τον άθλιο έλεγχο του σχολείου, μετράς τα λουλουδάκια στο φόρεμα της.
Ένα ατύχημα.

Δεν θέλω να με ορίζει ένας βρωμόγερος.
Φεύγω, να πάω να ψάξω τον κρυμμένο πύργο, λένε ότι είναι κάπου στη Σκωτία. Θα τον βρω και θα σπάσω τη σφαλισμένη πόρτα. Θα αρπάξω τον άρχοντα απ' την κάπα και θα την μπλέξω στον τροχό, να τον αρπάξει, να τον στριφογυρίσει και να τον τσαλακώσει.
Να πάψει να 'ναι ο χρόνος, να κρατάνε οι στιγμές όσο τις θέλουμε.

Βέβαια, μπορεί απλά και να ωριμάσω.
Να αφήσω τον βρωμόγερο να κάνει την δουλειά του
και να απολαμβάνω τα γυρίσματα όπως μου έρχονται.

Αργά ή γοργά, δεν έχει σημασία.
Στο ιδιότροπο αυτό κασετοφωνάκι δεν υπάρχει rewind.

Οπότε άκου το κομμάτι και σκάσε.
Άκου όμως λέμε.
Και που ξέρεις.
Μπορεί να σ' αρέσει και να αρχίσεις να χορεύεις σε λίγο.

1 comment:

issallos said...

ο χρονος...ο γερος... καταπληκτικη περιγραφη !!!!
Ο Χρονος , ο Κρονος που τρωει τα παιδια του.....παρε φωτια να καψουμε την πορτα και τοτε δεν θα εχει σημασια να ωριμασουμε η και ι να γερασουμε.......θα ειμαστε νικητες καιθα γελαμε.
Γιατι θα εχουμε κοροϊδεψει τον τροχο.....
Καλημερααααααα!!!