Thursday, April 23, 2009

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟΚΗΠΟ


Στο κέντρο της Αθήνας έχουμε έναν κήπο που τον λένε εθνικό.
Βέβαια δεν μοιάζει πολύ με κήπο γιατί είναι πολύ μεγάλος και θα το έλεγα πάρκο αντί για κήπο, ο μεγαλύτερος κήπος που έχω δει ποτέ είναι στο σπίτι μίας θείας μου στην Εκάλη που είχε και πισίνα, τώρα η θεία μου έχει πεθάνει και η πισίνα είναι γεμάτη φύλλα.
Βέβαια ούτε πάρκο μπορείς να το πεις, γιατί μετά θα ήταν το εθνικό μας πάρκο και θα γελάγανε μαζί μας οι Γερμανοί που το εθνικό μας πάρκο θα ήταν τόσο μικρό, κάτι κότες έχει μέσα και δύο γαϊδούρια. Και χελώνες. Ε, δεν το λες εθνικό πάρκο. Μπορεί να το έλεγες παλιά που είχε μέσα και κάτι λύκους, ψόφιους βέβαια αλλά πέρναγε για εθνικό πάρκο. Τους αλλοδαπούς δεν τους νοιάζει πώς το λέμε. Έχω ακούσει ότι οι πολύ πεινασμένοι πάνε και πιάνουνε τις πάπιες και τις χελώνες και τις βράζουνε λέει και τις τρώνε, αλλά εγώ δεν έχω δει ποτέ αλλοδαπό να κάνει κάτι τέτοιο, μπορεί να το έκανε κάποιος από δω που γουστάρει χελωνόσουπα.
Η ανιψιά ενός φίλου μου, είχε πάει και είχε αμολήσει εκεί πέρα το χελωνάκι της γιατί είχε αρχίσει και μεγάλωνε πολύ και δεν του έφτανε ούτε ένα μαρούλι τη μέρα. Μπορεί το χελωνάκι της να το έφαγε κανας πακιστανός. Και από κει που ήταν στα χάδια και στα όπα όπα το χελωνάκι, ξαφνικά βρέθηκε μέσα σε μία μεγάλη λίμνη με άλλα χελωνάκια και να γούσταρε και μετά στην κατσαρόλα ενός πακιστανού και να μην γούσταρε καθόλου. Χωρίς καβούκι κιόλας. Τα καβούκια από χελώνα λένε ότι κάνουν πολύ καλά μουσικά όργανα αλλά εγώ λέω πίπες. Γιατί να μην αγοράσεις το μπουζούκι σου από τον Νάκα; Που έχει και εγγύηση; Άσε που άμα είναι μικρή η χελώνα , το πολύ πολύ να φτιάξεις κανα μαντολίνο. Ή άμα είναι ΠΟΛΥ μικρή, να φτιάξεις καμιά καστανιέτα. Όχι, εκεί θες δύο χελωνάκια. Μαλακία.

Στον κήπο μέσα έχει και πάρα πολλά γατιά. Κάποια κοιμούνται δίπλα στα παγόνια και τα κουνέλια, άλλα πάνω σε δέντρα και μερικά κουρνιάζουν δίπλα στη λιμνούλα. Που και που, εμφανίζεται κάποιο μαλακισμένο παιδάκι και τα τρομάζει ή τα χτυπάει τα γατάκια, μπροστά στα μάτια των πασίχαρων γονιών του που θεωρούν ότι το να βασανίζει το μούλικο τους ένα ζωάκι, είναι δείγμα καλής κοινωνικής αφομοίωσης από μεριάς του, έλα κανακάρη μου να σου πάρω και μπαλόνι τώρα που είσαι τόσο καλός και υγιής, δες τι ωραία που κλωτσάει ο γιόκας μας γυναίκα, ναι άντρα μου, πάλι καλά που τον πρόλαβα εκείνο τον τελευταίο πίδακα σπέρματος και αντί να τον πιω κάθισα πάνω του.
Sorry αλλά κάτι παθαίνω όταν βλέπω μικρά παιδάκια να βασανίζουν/χτυπάνε ζωάκια. Να τα πλακώσω δεν μπορώ. Αυτό είναι δουλειά των γονιών. Τι να κάνω; Να βρίσω τους γονείς; Γραφικός θα γίνω και άμα μου πούνε και καμιά μαλακία, θα με πάνε και μέσα. Τα ζώα. Ή μάλλον, οι άνθρωποι. Καλύτερη βρισιά, μερικές φορές.

Στον κήπο -που μοιάζει πολύ με πάρκο- έχει και εντομίδια. Όχι έντομα. Τα έντομα, τα ξεχωρίζεις. Αράχνες, σφήκες, κουνούπια, σκνίπες, κατσαρίδες, μύγες, ακρίδες, πασχαλίτσες, αλογάκια της Παναγίας. Τα εντομίδια είναι αυτά που μόλις τα βλέπεις λες: "Ρε μαλάκα, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;". Ε, εντομίδιο είναι.
Και μετά συνήθως τρέχεις. Εκτός και αν σου έχουν κάνει λοβοτομή.
Γιατί να σου πω κάτι ρε φίλε;
Δεν παίζει, γαμώτοκέρατομουγαμώ, να κάθεσαι ωραία και ήσυχα με το βιβλιαράκι σου, κάτω από ένα όμορφο δεντράκι, χωρίς να πειράζεις κανέναν, δεν παίζει εκεί που κάθεσαι και απολαμβάνεις το βιβλίο σου, ξαφνικά να στην πέφτει έναν αεροπλανειδές εντομίδιο με εννιά φτερά, τέσσερα κεφάλια, είκοσι πόδια, τρία κεντριά από τα οποία το ένα είναι και το καυλί του, να σου κάθεται πάνω στην ολόλευκη σελίδα του βιβλίου σου βγάζοντας έναν ήχο μεταξύ βόμβου και τσιρίγματος μωρού και εσύ απλά να το διώξεις με το χέρι σου σαν να μην τρέχει τίποτα. Ειδικά όταν έχει το ΙΔΙΟ μήκος με την παλάμη σου. Ε, όχι αλλά δεν παίζει. Είναι το ΚΑΚΟ. Είναι ο Σατανάς και ο Βελζεβούλ και ο Χίτλερ και ο Αζαθόθ. Είναι η μαύρη ψυχή του Σύμπαντος, προσωποποιημένη. Είναι η Ανίτα Πάνια μαλάκα μου. Όχι, όχι. ΑΠΛΑ θα τρέξεις. Αν είσαι λίγο πιο θαρραλέος, θα του λιώσεις τα μυαλά μέχρι να γίνουν μία ομοιόμορφη χρωματιστή κηλίδα με το σώμα του, να μη ξεχωρίζει ούτε πόδι, ούτε προβοσκίδα, ούτε τίποτα. Η λεγόμενη, φρενήρης εντομομανία. Αυτή που χάνεις τελείως τα λογικά σου και μπαίνει στη μέση η επιβίωση. Που ουρλιάζεις το όνομα του Odin και ορμάς στη μάχη.
Και δε πα να 'ναι και το τελευταίο γαμοέντομο του είδους του.
Όχι.
Ο Θεός δεν εποίησε τα πάντα εν σοφία. Κάποια τα έφτιαξε στην απόλυτη μαστούρα. Την τέταρτη μέρα, έστριψε ένα τεράστιο τρίφυλλο και αφού πήρε κάμποσες γερές τζούρες είπε:"Μαλάκα, θα φτιάξω ένα είδος εντόμων που θα είναι μαζί και θηλαστικό και ερπετό και λίγο από Alien με τη Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, που θα πετάει και θα κολυμπάει και θα σέρνεται, που θα μπορεί να ζει χωρίς κεφάλι και πόδια, που θα το ακούς να έρχεται από ένα χιλιόμετρο μακριά και θα τρέφεται με αμνιακό υγρό και αίμα περιόδου και το βράδυ θα λάμπει και θα ζυγίζει 800 γραμμάρια στην ενήλικη του μορφή, θα βγαίνει από αβγό και θα αυτοαναπαράγεται, και το έντομο αυτό θα το ονομάσω..... Φλιαχρτιίδοζγγκκοοκολεόπτερανακόντελεφζζγγιρίδα".
Η γιαγιά μου μου έλεγε πάντα, ότι και το πιο μικρό πλασματάκι έχει ψυχή.
Ναι, μόνο που αυτό την ψυχή του τη ρουφάει από τα θύματα του με ένα κεντρί που στάζει δηλητήριο.
Αυτά τα πλάσματα ανήκουν στη μεγάλη οθόνη. Να τα βλέπεις και να τους δίνεις και όσκαρ για τα άρτια εφφέ. Όχι να κάθονται πάνω στο βιβλίο σου την ώρα που διαβάζεις.

Όπως καταλαβαίνεις, όλα αυτά τα λέω ορμώμενος από την τελευταία μου βόλτα στο μέρος αυτό. Λιακάδα, άνοιξη και τα λοιπά. Ψηφιακή στο χέρι σαν κωλοτουρίστας, μπας και βγάλω το επόμενο εξώφυλλο του National Geographic, ένα σάντουιτς μαζί και λίγο κρασάκι, ποιητικορομαντική διάθεση ρε παιδί μου, την είδα Βύρωνας, ξέρω γω; Υπάρχει ένα σιντριβανάκι σε κάποια μεριά, με ένα ωραίο αγαλματάκι μιας τύπισσας που κρατάει ένα πυθαράκι μικρό και γύρω γύρω και από πάνω έχει τριαντάφυλλα. Λιμνούλα στα πόδια του σιντριβανιού, στο χρώμα το πράσινο της λειχήνας και της παρακμής, αυτό που σου βγάζει κάτι γκόθικ ρε παιδί μου και πέτρα και απίστευτες φωτοσκιάσεις και γενικά, να το εξώφυλλο μου. Καμερίτσα ανά χείρας, οι απαραίτητες ρυθμίσεις και αρχίζεις να ψάχνεις την τέλεια γωνία. Μία προοπτική που θα δώσει, κάτι που λένε οι φωτογράφοι μεταξύ τους, το τέλειο "κλικ". Και την βρίσκεις τη γωνία. Είσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή, η διάθεση σου είναι αυτή ενός ζωγράφου που συλλαμβάνει το τέλειο θέμα, την τέλεια ιδέα, είσαι έτοιμος να βάλεις την τελευταία πινελιά, να πατήσεις το κουμπί και να αποθανατίσεις το τέλειο, απλά λίίίγο ζουμ άουτ θέλει για το τέλειο καρέ-
Με μεγάλα κόκκινα γράμματα από μαρκαδόρο: ΡΕΑ ΣΟΥ ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ.
Πάει το εξώφυλλο.
Ελπίζω αυτό να ήταν ένα μέρος που συχνάζει η Ρέα μεγάλε, γιατί αλλιώς μου γάμησες την καλύτερη φωτογραφία μου χωρίς λόγο.

Πάντως εκτιμώ τους ανθρώπους που βρίσκουν το σθένος να βρίζουν κάποιον με την μορφή γραμμένου συνθήματος, ειδικά σε μέρη που ξέρουν ότι θα το δεις αυτό που έχουν γράψει. Εγώ είμαι δειλός σε αυτά τα πράγματα. Μία φορά είχα χαράξει σε ένα παγκάκι την λέξη πουτάνα, αλλά επειδή το ύψιλον ήταν δύσκολο, μου είχε βγει ποχτάνα και μετά με έπιασαν ενοχές και με μερικές γραμμές το άλλαξα σε ποχθονδ έτσι ώστε να μην βγάζει κανένα νόημα. Καμία σχέση με το σύνθημα που είχα δει πάνω σε μία αρχαία πέτρα στου Φιλοπάππου: "ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΛΙΑ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΟΣΕΙΣ"
Έτσι μου ερχότανε να τραβήξω μία γραμμούλα κάτω από το όμικρον. Να περάσει το μήνυμα στη καριόλα τη Λία.

Αυτά με την βόλτα μου στον εθνικό κήπο. Το μόνο μέρος (απ' όσο γνωρίζω) που μπορείς να παίξεις το "Βρες τη καπότα"
Πώς παίζεται: Βγαίνεις από το μονοπάτι με τον φίλο σου και τρέχεις ανέμελα μέσα στα δασάκια και τα δέντρα και τους θάμνους. Μετά πας σε μια γωνιά και μετράς πόσες χρησιμοποιημένες καπότες έχουν κολλήσει στα παπούτσια σου.

Όποιος έχει τις περισσότερες καπότες, προφανώς κερδίζει.
Απλό.

3 comments:

Νεράιδα της βροχής said...

γμτ ξέχασες και το είδος των ανθρωποειδών επονομαζόμενων ως ματάκηδων που όταν δουν ζευγαράκι το παίρνουν από πίσω. είναι ειδικοί στο να σε ξετρυπώνουν όπου κι αν πας να καθίσεις και τους βλέπεις πάντα μ' ένα κινητό ή μια εφημερίδα στο χέρι...

αυτοί και τα εντομίδια πρέπει να εξαφανισθούν με κάποιο τρόπο. μα όπως όλα τα χαζά και ανούσια είδη, έχουν την ικανότητα της επιβίωσης...

φτου!

φιλιά βρόχινα...

b|a|s|n\i/a said...

πού είναι η φωτογραφία με το εντομίδιο λιωμένο πάνω στην ρέα;
χαμογελούσα όλη την ώρα καθώς προχθες ανακάλυψα στην αυλή ένα αντίστοιχο ζωίδιο; κάτι σαν κάμπια σαρανταποδαρούσα. τα μωρά σαραντοποδαρούσες γεννιούνται και με τα σαράντα πόδια ή τα βγάζουν στην πορεία;
:) καλό σου μήνα!

EggGod said...

νεράιδα: Στους ματάκηδες πετάς τουλάχιστον καμιά χελώνα στο κεφάλι. Ενώ στα εντομίδια; Φιλιά.

basnia: Γειά σου φιλαράκι. Μία διόρθωση: τέτοιου είδους πλάσματα δεν γεννιούνται. Απλά κάποια στιγμή, κατεβαίνουν από το διαστημόπλοιο τους...Καλό μας μήνα.