Wednesday, April 22, 2009

Η κρίση, ο Μήτσος και τα πάντα.


Σε απασχολεί η κρίση ε; Άχου το μωρέ.
Τι κρίση; Να τα πάρουμε από την αρχή; Έτσι για χαβαλέ;

Πρωτόγονοι άνθρωποι. Είπαμε αρχή. Απλά, βασικά πράγματα.
Πρώτη εμφάνιση κοινωνικών ομάδων με κίνητρο το κυνήγι. Ανάπτυξη δεξιοτήτων προς βελτίωση της καθεαυτής διαδικασίας και όχι μόνο. Καλύτερα εργαλεία, καλύτερα όπλα, καλύτερο και περισσότερο κρέας. Ανακαλύπτονται οι λέξεις "εκπαίδευση"και "μαζί".
Για του λόγου το αληθές: Μαζί σκοτώσουμε μαμούθ πιο καλά. Μόνος μου, με γάμησε τις προάλλες.
Ανακάλυψη της λέξης "ομάδα".
Πρώτο κυνήγι ως ομάδα, ενθουσιασμός το βράδυ στη σπηλιά, γυναίκες αύριο θα κυνηγήσουμε σαν ομάδα, το 'χουμε το γαμομαμούθ και άλλα τέτοια. Πλήρης αποτυχία. Γιατί;
Γιατί σε ένα κρίσιμο σημείο της διαδικασίας (όλη η ομάδα ανεβασμένη σε ύψωμα, από κάτω το μαμούθ να περνάει, άρτια τοποθετημένος βράχος που περιμένει να σπρωχτεί πάνω στο κεφάλι του τριχωτού γίγαντα) ο Μήτσος είπε δυνατά "ΤΩΡΑ" και καπάκια ο Μπάμπης είπε "Όχι! Όχι, τώρα!" και όλοι σάστισαν και τους πήρε χαμπάρι το μαμούθ και πάτησε και δύο από αυτούς για τη πλάκα του. Πίσω στη σπηλιά με μούρες κατεβασμένες, ξενερωμένες οι θηλυκές με τα πεινασμένα μωρά στην αγκαλιά.
"Αυτό που λέω εγώ!" είπε ο Μήτσος.
"Μπα" είπε ο Μπάμπης.
Του άνοιξε το κεφάλι, κάπως άγαρμπα, ο Μήτσος και όλοι το βουλώσανε. Γιατί;
Γιατί κατάλαβαν ότι η λέξη "ομάδα" πάει μαζί με την λέξη "αρχηγός". Και αρχηγός είναι
α) ο πιο ικανός
β) ο πιο ικανός και δυνατός μαζί
Τελεία.
Σημείωση ότι μέχρι τότε, δεν υπήρχε οικογένεια. Δεν υπήρχε ζευγάρι ή αντρόγυνο. Τα μικρά τα μεγάλωναν όλοι μαζί, τα θήλαζαν όλες μαζί, τα τάιζαν όλοι μαζί. Οι άντρες τεκνοποιούσαν και κυνηγούσαν. Οι γυναίκες μάζευαν καρπούς και μεγάλωναν τα μικρά. Και ράβαν και καμιά κάλτσα.
ΞΑΦΝΙΚΑ λοιπόν, η ομάδα έχει αρχηγό. Καλή φάση, τον έχουμε ανάγκη τον αρχηγό, θα μας φέρει κρέας και δέρματα γιατί το έχει μελετήσει το θέμα ρε παιδί μου, είναι και δυνατός. Θα ακούμε τον Μήτσο σε ό,τι λέει. Εμείς τι έχουμε;
Εγώ είμαι καλός στο να ράβω παπούτσια μάγκες, να μην μας τρυπάνε τα αγκάθια και ουρλιάζουμε στη μέση του πουθενά εκεί που κυνηγάμε το μαμούθ και μας παίρνει χαμπάρι το μαμούθ και μας κάνει σπλατ σπλατ.
Εγώ είμαι καλός στο να ζωγραφίζω τα τοιχώματα της σπηλιάς μας, να γυρνάμε ρε παιδί μου το βράδυ και να χαλαρώνει ο νους μας.
Εγώ είμαι καλός στο άναμμα της φωτιάς.
Εγώ είμαι καλός...αλλά και η Σούλα είναι καλή στο να μαγειρεύει. Να βάζουμε αυτή να φτιάχνει τις ομελέτες και την Ευανθία να την αφήσουμε να μας πλέκει τα δέρματα, που το γουστάρει κιόλας και άμα τραγουδάει ενώ πλέκει, είναι και χαρά Θεού και ξεκινάει κι αλλιώς η μέρα.
Ομάδα.
Το βράδυ που πέσανε για ύπνο, συρθήκανε στο πλευρό του Μήτσου τρεις θηλυκές. Μία όμως, πήγε και διπλάρωσε τον Σώτο, τον ζωγράφο και κούρνιασε στο πλάι του. Μία άλλη πήγε στον Λευτέρη τον παπουτσά και μία άλλη, πλάγιασε πάνω στο στέρνο του Μανώλη του τοξοκατασκευαστή.
Ανακάλυψη της λέξης "γούστο" και παραπλεύρων εννοιών όπως "αισθητική", "προτίμηση" και "κλικ". Το πήρε χαμπάρι αυτό ο Μήτσος ο αρχηγός και κατάλαβε. Και είπε στην ομάδα την άλλη μέρα:"Από δω και στο εξής κάθε άντρας μία γυναίκα, τα παιδιά τους ευθύνη τους, όλοι οι υπόλοιποι βοηθάμε. Δεν είμαστε ομάδα πια, είμαστε η πιο γαμάτη συμμορία στο λεκανοπέδιο και το όνομα μας θα είναι......κοινωνία!"
"Μαλακία όνομα"είπε κάποιος στο βάθος αλλά δεν τον άκουσε ο Μήτσος.

Και περάσανε μερικά εκατομμύρια χρονάκια. Αλλάξανε ΚΑΠΟΙΑ βασικά πράγματα όπως οι αναπτήρες και τα σακουλάκια που βάζεις μέσα τρόφιμα και τα windows 7. Άλλαξε και κάτι άλλο πιο σημαντικό. Η αξιολόγηση του αρχηγού. Μετά αμφισβητήθηκε η ανάγκη ύπαρξης του. Κάποιοι που πιστεύουν ότι μπορούμε να ζούμε σαν σφήκες είπαν μέσα στο πέρασμα της ιστορίας ότι δεν χρειάζεται αρχηγός. Ότι μπορούμε όλοι να λειτουργούμε συλλογικά, με μία συνείδηση, με έναν στόχο, με μία λογική. Δεν βρέθηκε κάποιος να εξηγήσει σε αυτούς, ότι τα έντομα και τα θηλαστικά ανήκουν σε διαφορετική σελίδα του wikipedia.
Ότι δεν πρέπει να αμφισβητούμε την ανάγκη ύπαρξης ενός ηγέτη αλλά τον τρόπο ανάδειξης του. Την ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ του.
Και έτσι ανέβηκαν πάνω σε θρόνους "αρχηγοί" που δεν ήταν ούτε ικανοί, ούτε δυνατοί. Αλλά τι περίεργο, πάντοτε είχαν δύναμη. Δύναμη που -τι παράξενο- τους την έδιναν πάντα οι άλλοι. Και είπανε αυτοί οι αρχηγοί:"Ομάδα; Α, όχι, όχι. Μικρές υποομάδες, εύκολα διοικήσιμες, άνετες στην αντιμετώπιση τους και ξεχωριστές. Υποτακτικοί!"
"Ναι αρχηγέ;"
"Φτιάξτε πολλές υποομάδες."
"Ναι αρχηγέ"

Σε ποια ανήκεις εσύ; Για να σε προλάβω, αν πιστεύεις ότι δεν ανήκεις σε καμία, ότι δεν φέρεις ταμπέλα, είσαι ήδη στην ομάδα "Δεν ανήκω πουθενά". Αρκετά φιλελεύθερη ταμπέλα, πιο χωνεύσιμη από την "Αυτό που πιστεύω εγώ γιατί αλλιώς σου γάμησα". Σε δύσκολους καιρούς (σου θυμίζει τίποτα;), οι διάφορες/άπειρες υποομάδες, ενώνονται σε μία που ονομάζεται "Δεν αντέχω άλλο". Στην Γαλλία, πέσανε κεφάλια όταν έγινε αυτό. Αίμα. Ένστικτο.
Δυστυχώς, όταν είσαι με το δρεπάνι στο χέρι και κόβεις κεφάλια, με το τούβλο στο χέρι και σπας βιτρίνες, με το πουλί στο χέρι και κατουράς άλλες ταμπέλες, δεν βλέπεις καθαρά. Δεν αναγνωρίζεις τους ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΕΣ.
Είναι αυτοί που περιμένουν να κοπάσει η ομάδα "Δεν αντέχω άλλο" για να συρθούν στον θρόνο. Γιατί θρόνος κολλητέ, θα υπάρχει. Forever. Αλλά εσύ δεν τους βλέπεις. Φωνάζεις "κάτω ο θρόνος", "κάτω ο Μήτσος ο μαλάκας". Και έρχεται ο Περιμένων και σου λέει ότι θα ανέβει στον θρόνο για να μην υπάρχει ο θρόνος, έλα μωρέ σε καταλαβαίνω, μήπως αν τον πούμε "έδρα"νιώσεις καλύτερα, εγώ μαζί σου είμαι.
Και χαλαρώνεις. Κάποια στιγμή.
Ξαναγυρνάς στην υποομάδα σου. Στην ταμπέλα σου.
Κοινώς στην ταυτότητα που ξέρεις και γνωρίζεις, στην ασφάλεια σου.

Και σε απασχολεί η κρίση. Φταίει το σύστημα, η κοινωνία, το όζον και οι πολικές αρκούδες, φταίει το κατεστημένο και η άρχουσα τάξη, φταίνε οι μπάτσοι και οι αναρχικοί και οι αριστεροί και οι δεξιοί και οι emo και η γαμημένη Βάνα Μπάρμπα, φταίει το aids και τα μεταλλαγμένα, φταίει ο Μπους και ο Χίτλερ και να τι είμαστε, σκατοφάρα είμαστε όλοι, ο άνθρωπος ποτέ δεν θα ξεμπλέξει, φταίει ο Λιακόπουλος και οι τράπεζες.

Και δεν κάθεσαι μία
ΜΙΑ
γαμημένη στιγμή να σκεφτείς ότι
το να πιστεύεις ΠΑΝΤΑ ότι φταίει κάτι ΕΞΩ από εσένα
-κάτι ανυπολόγιστο ή συγκεκριμένο, δεν έχει σημασία-
σε φέρνει ΠΑΝΤΑ στην ίδια θέση ανά τους αιώνες.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Είμαι ανήμπορος.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ
Δεν ξέρω να σου πω ποιον ρε κολλητέ. Αλλά ξέρεις τι; Δεν έχει και σημασία. Μπορεί να είναι ο Μπους και οι Ιλλουμινάτοι, οι μασώνοι ή οι εξωγήινοι. Δεν έχει σημασία.
Δεν είσαι τα πράγματα σου και δεν είσαι τα χρώματα που φοράς. Δεν είσαι καν οι φίλοι σου, γιατί και αυτούς τους διάλεξες για άλλους λόγους που δεν σου είναι και μάλλον δεν θα σου γίνουν ποτέ, ξεκάθαροι. Δεν είσαι το σεξ που κάνεις, ούτε η μυρωδιά του χνώτου σου. Δεν είσαι η φορολογική σου δήλωση, η γειτονιά που μένεις και το αμάξι που οδηγείς. Δεν είσαι η ταμπέλα που σου φόρεσες.

Μανάρι μου, την ταμπελίτσα την φόρεσες για να κάνεις το πιο φυσιολογικό πράγμα στην γη. Να ανήκεις σε μία ομάδα. Μόνο που η ομάδα που ανήκεις, είναι φτιαγμένη για άλλα πράγματα. Δεν είναι του Μήτσου η ομάδα. Δεν είναι η ομάδα "μαζί". Είναι η ομάδα "μόνος". Έτσι λέγεται η συμμορία σου. Και δε πα να 'χεις όλα τα δίκια του κόσμου. Και η μητέρα Τερέζα, σε ομάδα ήτανε. Η δικιά της συμμορία λεγότανε "Σώζω γιατί αγαπώ".
Κανείς δεν εξετάζει ότι δεν πρέπει να υπάρχει ΕΞ ΑΡΧΗΣ λόγος για σωτηρία από ΚΑΤΙ. Εμείς σώζουμε, εσείς τι κάνετε; Εμείς είμαστε γιατροί χωρίς σύνορα. Εμείς είμαστε greenpeace και εμείς βουδιστές και χορτοφάγοι.

Μην νιώθεις ενοχές για την ταμπέλα σου. Απλά να ξέρεις γιατί την φοράς.
Για αρχή.
Γιατί μετά έρχονται τα δύσκολα. Μετά, πρέπει να ξεβολευτείς και να την αλλάξεις. Να σταματήσεις να κατηγορείς.
Να συγχωρέσεις μάνα και πατέρα που στην φόρεσαν. Αν είσαι ορφανό, τον εαυτό σου που την δανείστηκε.

Δεν είμαι καν οι σκέψεις μου, να λες στον εαυτό σου το βράδυ. Ακούς;
Είμαι κάτι άλλο, κάτι που δεν έχω καν μυριστεί, ούτε στο νυχάκι του. Κάτι που είναι τόσο τέλειο και απλό που μου τη σπάει αλλά που και που, το μυρίζομαι. Να γίνεις καλύτερος. Τι είσαι ρε; Σκουπιδιάρης; Λογιστής; Ηθοποιός; Ζωγράφος; Να γίνεις ο καλύτερος. Για σένα πρώτα.
Χαμογέλα με γαλήνη το πρωί ρε. Θα το πιάσουν και οι γύρω και τσουπ! έχεις μία καινούργια συμμορία, αμέσως αμέσως.
Φτιάξε ρε τη δική σου συμμορία στη δουλειά σου.
Θα φτιάξω και γω τη δική μου.
Και ο ξάδερφος μου τη δικιά του.
Και η κοπέλα μου το ίδιο.

Ε, κάποια στιγμή που θα πάει. Θα συναντηθούν σε κάποια πεδιάδα όλες οι συμμορίες μαζί. Και θα 'χουν όλες το ίδιο όνομα.
Αγάπη είσαι ρε.
Πάρτο χαμπάρι.

Και έχει να γίνει τότε μια γιορτή.
Ρώτα τον Μήτσο τον Νεάτερνταλ, να σου πει.

Τα 'χει ζήσει.

No comments: