Tuesday, February 10, 2009

Αποτυπώματα


Περπάτησα λίγο μέχρι την άκρη της αμμουδιάς.
Οι άλλοι είχανε φύγει μπροστά οι μαλάκες, βιαζόντουσαν να πάνε στο χωριό να πάρουνε τσιγάρα, να γυρίσουμε να βάλουμε τα μακαρόνια στο κατσαρολάκι, οι γκόμενες περιμένανε να τους πάμε τα υλικά, ελεύθερο κάμπινγκ.
Σε ένα νησάκι έξω απ' την Κέρκυρα, δύο χιλιόμετρα από το χωριό, με το ένα του ψιλικατζίδικομανάβικο και τη μία του ταβέρνα. Πλενόμασταν όλοι μαζί με μία μάνικα που είχαμε βρει σε ένα χωράφι, με κάνουλα και απ' όλα, κρατάγαμε ο ένας την μάνικα στον άλλον. Τα βράδια ανάβαμε φωτιά και παίζαμε κιθάρα και παίζαμε μαλακίες κάτω απ' τα αστέρια και κοιμόμαστε μέσα σε βρώμικα σλίπιν μπαγκς, το πρωί μας ξυπνάγανε οι σκίουροι στις σακούλες, επισκέπτες από το κοντινό δασάκι.
Στο οποίο χέζαμε κιόλας.
Τον Α. τον τσίμπησε τσούχτρα την πρώτη μέρα. Γέλαγα σαν χαζός κανά μισάωρο. Τον τσίμπησε σε δέκα πόντους νερό.
Φτιάχναμε καστράκια για τον Σ. , ο οποίος έπαιρνε φόρα και τα διέλυε με το κεφάλι του, έκανε κανονική βουτιά στην άμμο σου λέω ο τύπος, σαν δούρειος ίππος από διήγημα του Πρέσφιλντ. "Νταντάχ" τις λέγαμε εκείνες τις επιδρομές στα ανυπεράσπιστα αμμοκαστράκια μας.
"Μαλάκες, ο Σ. ετοιμάζεται για Νταντάχ"
Και μας φαινόταν τόσο αστείο, γέμιζε η άμμος από τα γέλια μας.
Γυμνοί το περισσότερο της μέρας.

Περπάτησα λίγο μέχρι την άκρη της αμμουδιάς, εκεί που ξεκινούσε το νερό, ο ήλιος έσβηνε σε μολυβένια σεντόνια πέρα στον ορίζοντα, είχαμε πάει για προμήθειες, ιερή αποστολή και εμείς οι άντρες οι σταυροφόροι.
"Άμα ξεχάσουμε τίποτα μας γάμησε η Κ."
Και δώστου γέλια. Προχωρήσανε μπροστά και κοντοστάθηκα λίγο στην άκρη του νερού, στην άκρη της γης, στάθηκα τελοσπάντων ανάμεσα σε δύο άκρες και χάζεψα. Πέρα. Μακριά.

Σαν να με χάϊδεψε ο άνεμος στο σβέρκο, σαν να ανασάλεψε η άμμος κάτω από το βάρος μου, σαν να με γλύκανε το κύμα. Ήρθαν τα χρώματα και φτιάξανε στο μυαλό μου μία κουβέρτα, κολλήσανε απάνω της τα γέλια των φίλων από το βάθος, γέμισε το στήθος μου από

........

και είπα μεμιάς

"Ουφ"

"Άντε ρε" φωνάζουν οι κάφροι από μακριά.
Πάω να τους βρω.

Τα πόδια μου θα μείνουν για λίγο αποτυπωμένα.
Μέχρι αύριο θα έχουν χαθεί σίγουρα.
Γιατί είπα τώρα για τα πόδια μου;

Κάτι για το βλέμμα μου ήθελα να πω.

Α, ναι.

Το ξέχασα κάπου εκεί.

Να σεργιανάει.

2 comments:

Aντώνης said...

Μόνο σεργιανάει? Ολόκληρο βίντεο υπερπαραγωγή τράβηξες και πρόβαλες εδώ και τώρα από εκεί και τότε

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Μήλα τρώγατε;
ε; τρώγατε;