Tuesday, February 03, 2009

A+N+G+E+R


Σε ένα ξερό χωράφι, ήλιος να καίει το χώμα, να χορεύουν οι αναθυμιάσεις της γης, να ιδρώνει το σώμα της, να εξατμίζεται στον ουρανό, γύρω φίδια και ακρίδες να κρύβονται σε όποια σκιά βράχου ή θάμνου θα τους παραχωρήσει το περαστικό σκυλί ή το ιδρωμένο κορακοπούλι.
Σε ένα τέτοιο χωράφι θα πάω να τον βρω.
Θα 'χω μαζί μου ένα μαχαίρι, ίσα με είκοσι πόντους λάμα. Παλιά το είχαμε στον τοίχο, ήτανε λέει παραγγελιά, τώρα το κλέψανε. Αυτό θα 'χω μαζί μου.
Θα συναντηθούμε όπως στα γουέστερν που έβλεπα μικρός, ο ένας απέναντι στον άλλο, τα πόδια ανοιχτά στο ύψος των ώμων, σκόνη στα πόδια μας, τα μαλλιά μας θα ανεμίζουν μέσα στα μάτια μας, θα μασάμε και οι δύο από ένα φύλλο στάχι, το γάμησα.
Θα συναντηθούμε τέλος πάντων.
Θα 'μαστε δίδυμοι, χάριν σεναρίου.
Θα κοιτάξουμε ανατολικά και θα δούμε τσακάλια να ροκανίζουν κόκαλα κοκκινωπά.
Θα κοιτάξουμε δυτικά και θα δούμε μαλλιά πιασμένα σε ξερόκλαδα, να ανεμίζουν σαν κορδέλες από δώρα αγγέλων.
Θα κοιταχτούμε.

Το δάχτυλο που χτύπησα το πρωί στη γωνιά της πόρτας και ακόμα δεν είχα πιει καφέ.
Τα κρύα πατώματα.
Τις άδειες ντουλάπες.
Τα άδεια τασάκια, οι φίλοι μαζεύονται αλλού.
Τη γάτα μου που με βρίζει άμα την πλακώνω όταν κοιμάμαι. Τη βρίζω και γω. Δε μου μιλάει μετά. Δεν πειράζει. Μιλάνε τα φυτά. Και το τζάκι. Και καμιά φορά και το χαρτί της τουαλέτας. Δεν θα το πάω παραπέρα, απλά θα πω ότι αν έχεις όρεξη να μιλάς, πιάνεις τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις με τα άψυχα αντικείμενα. Τα βράδια. Κυρίως μετά από αλκοόλ. Μου τη σπάει να με διακόπτουν οι πόρτες και ο καναπές. Ο καναπές λέει πολλές μαλακίες.
Το πίνακα που υποσχέθηκα.
Και που τώρα που τον τέλειωσα, πρέπει να τον κάψω.
Και δεν το 'χω κάνει αυτό για κανέναν.
Αλλά θα το κάνω. Για μένα.
Το μαυράκι στον σβέρκο μου που δεν το φτάνω μόνος μου.
Τη ξεκούρδιστη μου κιθάρα.
Τα πινέλα μου που σκουριάσανε και τα 'χα πάρει καινούργια ρε πούστη μου.
Όλα τα θέλω που φόρτωσα σε ένα περαστικό κοκόρι. Είναι νεκρό από το βάρος, κάπου στην εθνική.

Θα τα δει όλα στο βλέμμα μου. Και αυτά και άλλα που δεν σου λέω τώρα.

Α θα σφαχτούμε σου λέω με τον τύπο.

Και καλά τσαμπουκάς.

Βασικά για να μη σου λέω μαλακίες, ούτε μαχαίρι ούτε τίποτα, κάνα playstation θα παίξουμε.
Και το χωράφι έτσι για πλάκα το είπα.

Τι άλλα;

Α, ναι.
Γαμώτοκέρατομουτοτράγιογαμώ.

4 comments:

ceralex said...

Πάρε ένα τουβλάκι και κάθισε πάνω.
Κοίτα γύρω σου, και μην πετάξεις τίποτα.
Έχεις ζωγραφίσει ποτέ με σκουριασμένα πινέλα να δεις τι ωραία που είναι;


Πότε θα ρθεις να πιάσεις πηλό;

mee said...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ. ΤΙΓΚΑ ΤΑ ΤΑΣΑΚΙΑ....

Aντώνης said...

Σα να ταν το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού που χτύπησες στην γωνιά της πόρτας της κουζίνας πριν πιείς καφέ το πρωί. Δεν υπάρχει διαπεραστικότερος πόνος και ταυτόχρονα θυμός όταν χτυπάς δήθεν τυχαία το δαχτυλάκι εκείνο.

Loth said...

"Θα 'μαστε δίδυμοι, χάριν σεναρίου."
Έξυπνο σενάριο..
όποιος και να χάσει, νίκησες.
Και αν δε κάνεις κάτι είναι που δε σ'αφησε ο άλλος.
Εσύ.
Εμείς μαλώνουμε συχνά και μετά δε μιλιόμαστε.
Χειρότερο σενάριο...