Friday, January 30, 2009

Kid takes on world


Τι να με κάνω;

Που θέλω να φτιάξω με ένα κουτί lego ένα κάστρο ολόκληρο. Ποτέ δεν μου φτάναν τα άτιμα τα κομμάτια. Άπειροι συνδιασμοί, μπορείς να φτιάξεις Ο,ΤΙ θέλεις. Αμ, έλα που δεν μπορείς. Άντε καμιά βαρκούλα, κανά σπιτάκι. Και έπαιρνa πολλά lego, τα 'βαζα όλα σε μια σακούλα τεράστια, τα 'ριχνα στο πάτωμα και ξεκινούσα και στην πορεία έβλεπα ότι πάλι δεν μου φτάνουν και άντε γαμήσου ούτε για πολεμίστραδενμουφτάνουντικάστρορεμαλάκααααα;

Θέλω να πάρω λιωμένο μολύβι στα χέρια μου, να το απλώσω πάνω στο πρόσωπο μου, καυτό καλούπι, να φτιάξω τη μάσκα του τώρα μου, να την δεις να γελάσεις. Βασικά θα κλάσεις απ'τα γέλια.
Ωραία γέλια.
Από κείνα που δακρύζεις γιατί χαίρεσαι και πας να κλάψεις επειδή είσαι γεμάτος από νοήματα που δεν έχουν βρει ακόμα λέξεις να τα λένε αλλά στη πορεία στο γυρνάει σε τρελά γέλια γιατί βλέπεις τι ωραία αστείο που είναι το.... πράμα.
Το πράμα.
Τι αστείος τρόπος να περιγράφεις μια ζωή.
Σιγά το πράμα.
Πράμα.
Π Ρ Α Μ Α
Τι ηλίθια λέξη ρε συ.
Μου θυμίζει μαλαπέρδα.
Όχι, όχι.

Από κείνα που δακρύζεις γιατί χαίρεσαι και πας να κλάψεις επειδή είσαι γεμάτος από νοήματα που δεν έχουν βρει ακόμα λέξεις να τα λένε αλλά στη πορεία στο γυρνάει σε τρελά γέλια γιατί βλέπεις τι ωραία αστείο που είναι το.... όλο.
(φιου)

Ξέρεις ποιες στιγμές λατρεύω;

Να στέκομαι στα παράθυρα.
Να στέκομαι στα παράθυρα γυμνός, έξω να ξημερώνει.
Να στέκομαι στα παράθυρα γυμνός, έξω να ξημερώνει, το κρεβάτι να μένει ζεστό από εκείνη που κοιμάται.

Εκείνες τις στιγμές λατρεύω.
Τότε που νιώθω ότι τα lego μου, μπορούν να φτιάξουν ουρανούς και αέρα και αστέρια.

Λατρεύω τις στιγμές που νιώθω ότι τα lego μου

μου φτάνουν.

6 comments:

next_day said...

Απο τα πιο όμορφα πόστ που έχω διαβάσει...
Μόνο που είναι κρίμα να την αφήνεις μόνη να ζεσταίνει το κρεββάτι....

Νεράιδα της βροχής said...

όμορφες οι στιγμές που δεν ζητάμε όλο και κάτι περισσότερο και μας αρκεί της μιας χούφτας τ' όνειρο...

τα κάστρα χτίζονται και με λιγότερα τουβλάκια. φτάνει τη σκηνή να την συμπληρώνει ο νους...

...και οι ανάσες...

φιλιά βρόχινα...

Aντώνης said...

Να φέρω κι εγώ τα τουβλάκια μου να παίξουμε μαζί? :)

Loth said...

"Τι να με κάνω;"
.
.
.
Θυμάσαι εκείνα τα κολυβογράμματα στο ημερολόγιο αυτουνού σε εκείνη την ταινία?
Καλά τα έλεγε.
Τι κι αν έφτασε στην πηγή με τα τουβλάκια του..

Καλημέρες ρε.

EggGod said...

next day: Να 'σαι καλά. Ναι τώρα που το λες... κρίμα είναι.

νεράιδα: Φιλιά χειμωνιάτικα

Αντώνης: μη τα μπερδέψουμε μόνο ;)

Loth: Κάποια πράγματα δεν τα θυμάμαι. Μπορεί και να τα ξεχνώ επίτηδες γιατί με βολεύει. Μπορεί στο τέλος να βάλω όλα τα τουβλάκια στον κώλο μου. Ξέρω γω...

Καλές μέρες ρε

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Μα, ποτέ θαρρώ αυτά δεν είναι αρκετά. Χρειάζονται κάποιο καλό μάστορα για να τους δώσει μορφή. Όμορφο κείμενο. Μέρα καλή