Wednesday, December 24, 2008

ΜΕΓΑΛΟΚΟΥΒΕΝΤΟΛΑΤΡΗΣ


Σε ένα ξενδοχείο μέσα.
Τασάκι γεμάτο, η πλάτη πονάει. Πονάνε και τα πόδια. Χτυπάει η πόρτα και μου φέρνουνε τον καφέ που παρήγγειλα. Μία νέα κοπέλα που δείχνει κουρασμένη και αυτή.
Κουρασμένος και εγώ.

Γύρω το δωμάτιο ακατάστατο.
Έξω φυσάει.

Θα ανοίξω το παράθυρο να μπει ο άνεμος. Να τα παρασύρει όλα, να κάνει τα χαρτιά με τις σημειώσεις πουλιά, να φύγουνε από το δωμάτιο και να πετάξουνε στη πόλη, να τα μουσκέψει η βροχή και να τα ρίξει νεκρά πάνω στα κεφάλια των περαστικών. Να λιώσει το μελάνι από τις σελίδες και να γίνει μαύρα δάκρυα στα πρόσωπα τους.

Όχι.

Θα σταθώ απλά στο υπερυψωμένο μου μπαλκόνι και θα ουρλιάξω. Με χαρά και πλησμονή και καύλα και οργή και κούραση. Να με ακούσουν τα σκυλιά της πόλης και να με συναντήσουν με την φωνή τους.

Το παράθυρο ακόμα κλειστό είναι, όλο μεγάλα λόγια είμαι.
Μεγάλες κουβέντες.
Να πω λίγες ακόμα, μέχρι να πιάσει ο καφές και να ξυπνήσω.

Καλημέρα.
Αν με γνώρισες μέσα στα σκοτάδια μου, μη με κακοκαρδίζεις. Κέρνα με ένα ποτό και θα σου μιλήσω αληθινά. Είμαι μεγαλοκουβεντολάτρης, δεν είμαι ψεύτης.
Αν έχεις μείνει μαζί μου απ' τα παλιά, περίμενε λιγάκι. Ξανάρχονται οι μέρες που θυμόμαστε.

Και -αν και μισώ τις χαζές γιορτές- θα σου ευχηθώ καλή χρονιά.
Έλα να φάμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα.
Να ντυθούμε καλά και να γιορτάσουμε.
Δεν πειράζει που ο κόσμος καίγεται.
Εμείς καιγόμαστε, η φωτιά μας απλά δεν κρατιέται άλλο μέσα.
Έλα να καούμε ολοκληρωτικά λοιπόν, να πέσουν από πάνω μας τα γύψινα καλούπια.

ΦΤΑΝΕΙ
Ομολογώ

Πέρασα χρόνια πιασμένος από κάτι γνώριμο, κάτι βολικό.
Το σχήμα μου το ορισμένο, οι αντιδράσεις μου οι αναμενόμενες, τα βλέμματα μου τα συγκεκριμένα.
Σε ύφαλο έφτασα με αχινούς. Τους έγλειψα και πρήστηκε η γλώσσα μου.

Ομολογώ

Πως παραδίνομαι πια στο καινούργιο και στο αναπάντεχο.

Μεγάλες κουβέντες.
Ωπ, έπιασε τώρα ο καφές και ξύπνησα.
Κουρασμένος χαμογελώ.

Βλέπεις, είμαι χαρούμενος που ορίζω πολύ λιγότερα από όσα νόμιζα.

Εμπιστοσύνη

:)

5 comments:

périsprit said...

. . . για σένα

All day the stars watch from long ago
my mother said I am going now

when you are alone you will be all right
whether or not you know you will know

look at the old house in the dawn rain
all the flowers are forms of water

the sun reminds them through a white cloud
touches the patchwork spread on the hill

the washed colors of the afterlife
that lived there long before you were born

see how they wake without a question
even thought the whole world is burning

W.S. Merwin

Aντώνης said...

Αυτό όχι, δεν είναι άνευ όρων παράδοση, έχει μάλλον κάτι από το ρήμα "εναρμονίζομαι"... είπα κι εγώ τη μεγαλοκουβέντα μου... Χρόνια πολλά!

Eric Draven said...

Να έχεις μια όμορφη χρονιά αδερφέ. Με λιγότερα μαύρα σημεία από οτι αυτή που φεύγει σήμερα. Το έργο όπως πολύ σωστά μου είπες παλαιότερα δεν έχει τελειώσει. Δεν έχουν κάνει καν ούτε το διάλλειμα....

Να είσαι καλά.

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Αν κι αν κι αν κι αν....
Αγαπώ τις εξι σειρές χωρίς αν μέσα.

Lee said...

Αντε λοιπον να περιμενουμε. Κι αν δεν ξανάρθουν οι μέρες που θυμόμαστε, ας ερθουν νεες. Και καλύτερες.