Saturday, November 22, 2008

Το δεντράκι μας


Χτες γιορτάζανε οι Μαρίες.

Όταν την έπαιρναν τηλέφωνο κατά τον Αύγουστο μεριά να της ευχηθούν, έλεγε χαμογελαστά "Τον Νοέμβρη, τον Νοέμβρη"αλλά κατά βάθος γούσταρε που την έπαιρναν τόσοι πολλοί τηλέφωνο.

Νομίζω
ναι, είμαι σίγουρος
πως την πρώτη μου ζωγραφιά για μία γιορτή της, την έχω ακόμα
είχα ζωγραφίσει την ίδια κάτω από ένα δέντρο
με έναν μεγάλο ήλιο και με κάτι τεράστια, ατσούμπαλα γράμματα είχα γράψει μία ευχή
ευχή γιου

Να έρθω λίγο;
Στο δεντράκι από κάτω;
Να με πάρεις λίγο αγκαλιά μωρέ.
Που χάθηκες;
Έχω αρχίσει να ξεχνάω το πρόσωπο σου και ντρέπομαι λίγο.
Να έρθω λίγο;
Να πάρω εκείνο το κίτρινο κραγιόνι να φτιάξω τον ήλιο ακόμα πιο μεγάλο
να μην νυχτώσει ποτέ και εσύ να με κρατάς
να με κουνάς
και να μου ψιθυρίζεις πως όλα θα πάνε καλά;

Να σου θυμώσω;

Που δεν είσαι εδώ τώρα;
Να δεις πως πιάσανε τόπο οι γαμημένες σου ξυλιές;

Πώς να σου θυμώσω;
Αχ, πώς;

6 comments:

Spy said...

Δεν πρέπει να της θυμώσετε.
Δεν φταίει εκείνη υποθέτω...

Στο κάτω σας χάρισε τόσα να θυμάστε και να προσέχετε, έτσι δεν είναι;

Eric Draven said...

:(

ceralex said...

μακάρι να ρθει κάποτε στα όνειρά σου αυτή η ζεστή αγκαλιά. Να χαθείς μέσα της και να ξυπνήσεις χαμογελαστός.
Ξέρεις να κερδίζεις μάχες, ξέρεις να μοιράζεσαι ψιθύρους.

"Μη μου θυμώνεις μάτια μου" σου λέει... και συ καλά κάνεις κα την ακούς.

Αγαπητέ μου, καλό σου βράδυ

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas said...

Όμορφο το δεντράκι σας. Ζωντανός προβολέας των αναμνήσεων. Κι ο θυμός ανούσιος. Μέρα καλή

ceralex said...

σε ένα τσόφλι το λευκό του ταίριαξε φίνα. Κάτι σαν ανάσταση...μια αντίθεση ανάμεσα σε ένα ουριαχτό λύκου και σε μια ανθρώπινη κραυγή.

Καλώς...

παίρνω ένα τσόφλι φεύγοντας...

Φαιδρα Φις said...

το λευκό έχει να κάνει πάντα με κάποια Μαρία...

όμορφο είναι
σου πάει

με συγκίνησες πάλι

πάντα σε διαβάζω να το ξέρεις