Thursday, November 20, 2008

ΒΡΕΓΜΕΝΟ ΝΕΟΓΝΟ


Ένα βρώμικο πεζοδρόμιο, βρεγμένο.
Προχτές το μετρό με κατέβασε με τσαμπουκά στο Σύνταγμα. Είχε πορεία λέει, δεν κατεβάζει Ευαγγελισμό. Ποτάμια παντού, νερό να αδειάζει απάνω μου σαν εξωκοσμικός καταρράκτης. Κάτω απ' την ομπρέλα μου, με πιάσαν τα κλάματα. Έβαλα και γω λίγο νερό σε έναν βρεγμένο κόσμο.
Έχασα τον δρόμο μου, ξεκίνησα για αλλού και γύρισα πίσω, τα 'χασα, στάθηκα στη μέση της πλατείας σαν μικρό παιδί. Γύρω μου να τρέχουν όλοι, κάποιοι να με σκουντάνε, βρώμικο πεζοδρόμιο.

Το πήρα απόφαση.
Άρχισα να περπατάω.
Θα βραχώ που θα βραχώ, δεν τη γλυτώνω.

Να με έβλεπες.
Ένας σωστός κύριος.
Το κεφάλι ψηλά και ας βρέχει.
Ένας σωστός άντρας.

Ένα μικρό
φοβισμένο αγόρι
που περπατάει
στη πλατεία Συντάγματος
και πίσω του έχει αφήσει ένα τεράστιο κέλυφος, άδειο, σπασμένο.

Μέσα σε μία τεράστια λίμνη από αίμα.

Είπαμε.

Βρώμικο πεζοδρόμιο.

2 comments:

Eric Draven said...

Αν ποτέ θελήσεις παρέα αδερφέ, σε αυτές τις βρεγμένες σιωπηλές διαδρομές, ξέρεις που είναι η σπηλιά.
Βλέπεις υπάρχουν πολλοί "σωστοί κύριοι" εκεί έξω που κρύβουν μέσα τους "φοβισμένα αγόρια."

Να είσαι καλά. Ειλικρινά.

Dearborn said...

Αν αυτο σημαινει πως εδω τελειωνει η προσπαθεια να σπασεις το τσοφλι και ξεκιναει το πραγματικο σου ταξιδι...τοτε καλο ταξιδι αδερφε...μην λισμονησεις ποτε την οψη του πατερα σου...καλη τυχη και μην ξεχνας πως αυτο που ειμαστε ολοι ειναι feathers in the will of our Ka....Hail Gunslinger...