Sunday, November 02, 2008

ΤΟ ΚΑΚΟ ΧΑΡΜΑΝΙ


Πάμε για κείνο τον καφέ; Ξέρω και πως τον πίνεις, θα σου τον παραγγείλω εγώ.
Θα σε περιμένω τυλιγμένος στο καινούργιο μου παλτό, δεν το 'χεις δει αυτό, είναι ποζάτο, όπως μ' αρέσουν.
Τώρα που η πόλη έχει αρχίσει, χειμωνιάτικα να ομορφαίνει και τα σκυλιά είναι βρεγμένα. Δεν θέλουμε γυαλιά ηλίου, τα σύννεφα κάνουν δουλειά. Μυρίζει τσιμέντο και γλάστρες και αραιά και που, στις ωραίες γειτονιές άμα τις ξἐρεις, γιασεμί και νυχτολούλουδο. Οι μαγαζάτορες ξεθαρρεύουν και στοιχηματίζουν κάθε μέρα αν θα βραχούν τα τραπεζάκια, το κύριο θέμα συζήτησης τους, ανησυχούν και μιλάνε και υπολογίζουν και έχουν να ασχολούνται, ο χειμώνας τους κρατάει με τα παιχνίδια του και έτσι συνεχίζουμε όλοι.
Τώρα που λες, να πιούμε εκείνο τον καφέ.

Ή, να σου πω.

Θα πάω εγώ να τον πιω τον καφέ.
Και άμα δω παιδιά να παίζουν θα χαμογελάσω.
Και άμα δω να τα μαλώνουν θα σκοτεινιάσω.
Και άμα περάσει χαδιάρα γάτα, θα την κοιτάξω πολλή ώρα στα μάτια.
Και όταν κουραστώ, θα φύγω.

Μερικοί καφέδες, είναι για να τους πίνεις μόνος.

Αυτά τα γαμημένα χαρμάνια, πρέπει να τα απαγορεύσουν.

2 comments:

Eric Draven said...

Σου το έχω ξαναπεί αδερφέ.
Καλώς ή κακώς, οι ζωές μας μοιάζουν σε πολλά...

Να είσαι καλά φίλε μου.

Spy said...

Μερικοί καφέδες είναι για να τους πίνεις μόνος, μερικά χαρμάνια για να ταάγμα κάνεις μόνος, μερικές κουβέντες για τις λες μόνος.
Πρέπει να επιλέγεις ποιά, για να μην πνιγείς στη μοναξιά. Πρέπει να επιλέγεις για να χαίρεσαι και να αναζωογοννείσαι από την μοναχικότητα.
(που φυσικά είναι άλλο πράγμα)

Καλημέρα σας.