Wednesday, October 01, 2008

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΣΤΑΝ (Α)


Μια φορά και έναν καιρό,
σε μία παραμυθένια χώρα,
ζούσε ένας πρίγκηπας.

Τον έλεγαν Τριστάν και γεννήθηκε νεκρός.
Το μικρό του σωματάκι βγήκε παγωμένο από τη μήτρα της μητέρας του, ένα μικρό, ακίνητο σώμα βουτηγμένο στο αίμα, να γυαλίζει στο φως των κεριών σαν πλάσμα του βυθού, σαν κάτι που άνηκε σε απύθμενα βάθη, λευκό.
Ζαλισμένη η μητέρα του ζήτησε να τον κρατήσει στην αγκαλιά της. Η γριά μαία κοίταξε τον βασιλιά της που στεκόταν παραδίπλα, περιμένοντας. Εκείνος με τη σειρά του, βλοσυρός και αποκαρδιωμένος, γύρισε το βλέμμα του στη μάγισσα του παλατιού, την Μωμπ. Με το λευκοντυμένο της κεφάλι, η μάγισσα ένευσε αρνητικά, ένα νεκρό παιδί είναι κακό σημάδι, όλοι το ήξεραν.

"ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΩ" φώναξε η βασίλισσα. Της έδωσαν το παγωμένο σωματάκι και το φύλαξε στον κόρφο της.
Και τότε ένας λύκος από κάπου μακριά, μέσα από τα δάση που περιτριγύριζαν το κάστρο, ούρλιαξε προς το κρυμμένο φεγγάρι και μαζί του, έβγαλε την πρώτη του κραυγή και ο μικρός Τριστάν. Ξαφνικά το νεογνό ήταν ζωντανό - σαν από θαύμα. Όλοι μέσα στο δωμάτιο αναφώνησαν έκπληκτοι, χάρηκε ο βασιλιάς που απέκτησε διάδοχο, ευτυχισμένη η βασίλισσα γελούσε τραντάζοντας το μωρό στην αγκαλιά της, η μαία έτρεξε να πει το θαυμαστό μαντάτο στις υπηρέτριες που περίμεναν απ' έξω, να το μάθουν όλοι, ο πρίγκηπας ζει και είναι υγιής. Όλοι ήταν χαρούμενοι.
Μονάχα η Μωμπ πήγε και στάθηκε στο παράθυρο σκεφτική, τρομαγμένη. Το θολό από τον καταρράκτη βλέμμα της ανίχνευσε τη νύχτα, τα σκοτεινά δάση. Η έκλειψη τώρα τελείωνε.
Κακό σημάδι, σκέφτηκε. Οι θεοί να μας προστατεύουν από το κακό.

Αλλά οι θεοί, σπάνια στρέφουν τα αυτιά τους προς τις γριές τις μάγισσες που ξέρουν πολλά και έχουν ζήσει ακόμα περισσότερα.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Τριστάν μεγάλωσε. Ένα πανέμορφο αγόρι με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια, πυκνά φρύδια που ενώνονταν στο μέτωπο. Ο Τριστάν ο σκοταδογεννημένος, έλεγε ο λαός. Ο λυκαδελφός.
Και η Μωμπ, γριά, κουρασμένη, να τον παρατηρεί, να τον προσέχει.

Τραγουδούσαν οι άνθρωποι στα χωράφια:
Με ουρλιαχτό του λύκου και από νυχτιάς πνοή
Γεννήθηκε ο Τριστάνος, της έκλειψης παιδί

Στα 19 του, ο πρίγκιπας επισκέφτηκε τη γριά μάγισσα στη κάμαρα της. Ιστοί παντού και καζάνια μαυρισμένα. Σκελετοί ζώων και δέρματα, φιαλίδια και παλιά βιβλία με γραφές ξεχασμένες να στολίζουν τις σκοροφαγωμένες σελίδες τους. Στο τζάκι έκαιγε μια δειλή φωτιά, η μάγισσα προτιμούσε το σκοτάδι.
"Θέλω να βρω την ψυχή μου μάγισσα" της είπε χωρίς προστριβές.
"Δεν μπορείς να βρεις κάτι που δεν ήταν δικό σου για να χάσεις" απάντησε η Μωμπ.
"Άσε τα παιχνίδια μάγισσα και σε έχω δει πως με κοιτάζεις. Ξέρεις ότι δεν είμαι ολόκληρος. Τα βράδια το δάσος με καλεί, μια γλυκιά φωνή μου τραγουδάει να γυμνωθώ και να τρέξω στα δέντρα ελεύθερος. Τη μέρα περιπλανιέμαι μόνος, μακριά από των ανθρώπων τις φωνές και την ανακατωσούρα των λέξεων τους. Μα σαν πέσει το βράδυ, διψώ να τρέξω μακριά, να βρω ένα ξέφωτο και να ουρλιάξω από χαρά που όμοια της δεν έχω αισθανθεί. Είμαι άδειος μάγισσα και την ψυχή μου αναζητώ. Πες μου τι να κάνω και μην με περιπαίζεις. Το ξέρω πως δεν με συμπαθείς και πρόβλημα δεν έχω. Ούτε και γω σε λογαριάζω για τίποτα σπουδαίο του λόγου σου."
Την κοίταξε βαθιά και πρόσθεσε: "Τα μάγια σου δεν πιάνουν σε μένα"
Σηκώθηκε η μάγισσα από τα γούνινα σκεπάσματα της και κοίταξε τον νεαρό στα μάτια, μάτια λύκου, μάτια ζώου θανατηφόρου.
"Τότε να πας εκεί που σε καλούν" του είπε και η καρδιά της πετάρισε με το θάρρος της το περίσσιο. "Να πας και αν είναι γραφτό, πάλι κοντά μας θα γυρίσεις."
Χάρηκε ο νεαρός και έκανε να φύγει, μα τον σταμάτησε η χαμηλή φωνή της Μωμπ, στης πόρτας το κατώφλι.

"Μα και πίσω να μην ξαναρθείς, πάλι γραφτό σου θα 'ναι."

Με παγωμένη τη καρδιά, έφυγε τη νύχτα ο Τριστάν και χάθηκε στο δάσος.
Και δεν τον ξαναείδε ποτέ κανείς, για πολλά χρόνια.
Για νεκρό τον θεώρησαν οι γονείς του, νεκρό τον είχαν και οι χωριάτες, οι αυλικοί και ο κόσμος όλος. Το όνομα του σιγά σιγά ξεχάστηκε.
Το μαύρο πένθος της βασίλισσας, έσπασε με μια καινούργια γέννα. Αγόρι υγιές, άξιος διάδοχος του θρόνου, ευλογημένο με γερή κράση. Το κλάμα του γέμισε το παλάτι τη νύχτα της γέννησης του. Λύκος κανείς δεν ήχησε εκείνη τη νυχτιά.
Η Μωμπ ήταν ευχαριστημένη.
Μα σαν πήγε το βράδυ στην κάμαρα της και ξάπλωσε, είδε άσχημο όνειρο που το θεώρησε οιωνό.

Είδε

να τρέχω μέσα στα δέντρα με την αγέλη μου, ελεύθερος. Με δέχτηκαν σαν όμοιο τους, δεν με έκριναν όπως κάνατε εσείς οι άνθρωποι, με τις ονομασίες σας και τα καχύποπτα σας βλέμματα. Με αγκάλιασαν και κάθε πανσέληνο, παίρνουμε ανθρώπινες μορφές και γιορτάζουμε τη νέα σελήνη κάνοντας έρωτα πάνω στη γη. Κυνηγάμε όταν πεινάμε και κοιμόμαστε σε ζεστές τρύπες μέσα στο χώμα όταν πέφτει ο χειμώνας. Το σκοτάδι είναι κρυψώνα, όχι απειλή. Έρχομαι γριά, να πάρω πίσω αυτό που μου ανήκει. Έρχομαι με τα αδέλφια μου να διεκδικήσω τον θρόνο μου. Και όποιος προσπαθήσει να με σταματήσει, θα πεθάνει. Σήμερα έχει πανσέληνο γριά. Και είμαι κοντά...

Με ουρλιαχτό φοβερό ανασηκώθηκε η Μωμπ στο κρεβάτι της. Σταμάτησε να ουρλιάζει λαχανιασμένη, μα το ουρλιαχτό συνεχιζόταν. Δεν κατάλαβε η γριά στην αρχή. Νόμιζε πως το όνειρο την τρέλανε.

Με φρίκη συνειδητοποίησε η γριά την καταδίκη όλων τους.

Ήταν λύκος αυτός που ούρλιαζε κάπου κοντά, έξω απ' του σκοτεινού κάστρου τα τείχη.
Πριν ακόμα σβήσει, κι άλλες λυκοφωνές συνάντησαν τη μία και έγινε αποτρόπαιος θρήνος το τραγούδι τους.

Από το μικρό παραθύρι, της φάνηκε της μάγισσας πως η σελήνη χαμογελούσε με κακία.

6 comments:

Νεράιδα της βροχής said...

κανείς δεν μπορεί να πάει κόντρα στη φύση του...

...πόσο μάλλον κάποιοι που είναι γεννημένοι αγρίμια...

:)

πολύ όμορφο...

φιλιά βρόχινα...

Lee said...

Τελος τα παιδικα για σενα ;)

Περα απο την πλακα, ηταν πολυ ομορφο, μια απορια μονο, γιατι αφου ανηκει στους λυκους θελει την εξουσια στους ανθρωπους? Δεν θα επρεπε κανονικα να τους εχει χεσμενους?
Φιλακια ξωτικο ;)

tuco said...

Περιμένω τη συνέχεια φίλε.
Όπως συνήθως, γαμεί...

ΥΓ. Dr Van helsing (ότι θυμάμαι, χαίρομαι) vs. Tristan...
Είμαι περίεργος να δω που θα καταλήξει αυτή η εσωτερική μάχη...

karyatida said...

ο ήρωας μου θυμίζει λίγο την παγιδευμένη ψυχή του όντος που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο του Εσσε " ο λύκος της στέπας"


πολύ καλό!!

φιλιά :)

Crazy Chef said...

part us more..
hail m8 :-)

Loth said...

..ΧΜΜΜ..ΞΩΤΙΚΟ?
ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΟΣ???
ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ...
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ Β'...
;P
ΜΑΤΣ