Wednesday, September 10, 2008

ΤΡΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ


Ένα καλοκαίρι.
Με δόντια κοφτερά, ξεκολλάει τώρα από πάνω μου, πρόλαβα και κρύφτηκα μέσα σε εσοχή, πήρε μαζί του κομμάτια -αλλά είμαι εδώ. Κρυμμένος αλλά ζωντανός, χασκογελάω παρανοϊκά με την μέθη της επιβίωσης, εκεί έξω από την προστασία της σπηλιάς κάτι ανασαίνει βαριά. Με περιμένει.

Να ποτίζω τη γαρδένια.

Να χαμογελάω.
Να είμαι "καλός".
Να είμαι κάτι άλλο.

Γύρισα χιλιόμετρα πολλά, έχασα μέρη, ονόματα και μυρωδιές, ένα γινήκαν όλα και κάπου ξύπνησα σε ένα αυτοκίνητο που πήγαινε με 160. Στην άσφαλτο, το αίμα μοιάζει μαύρο. Πετρέλαιο λες και κοιτάς αλλού.
Φλαμίνγκο στο ένα πόδι κάπου στον βορά, αετοί στη Πελοπόννησο και γκρεμοί της Κρήτης. Κάστρα παρατημένα, του Μιστρά και του Μεγάλου Μάγιστρου στη Ρόδο, ο δρόμος των ιπποτών και η εθνική των κουρασμένων, με νυσταγμένες φάτσες να ρουφάνε απαίσιους καφέδες δίπλα σε ζητάδες. Μία γερασμένη πόρνη στον Πύργο.
Τρία γεμάτα φεγγάρια.
Τρία γεμάτα φεγγάρια αρκούν για να χάσεις το μυαλό σου.
Ο ιδρώτας πάνω στον σβέρκο, οι αναθυμιάσεις στα πεζοδρόμια και η "Αραμπέλλα" στον Θερμαϊκό. Και πίσω μου να με ακολουθεί σταθερά εκείνος. Μία φιγούρα είναι, μία σκιά.
Ένα καλοκαίρι με δόντια είναι και με έφτασε.

Να ποτίζω τη γαρδένια.

Να χαμογελάω.
Να είμαι "καλός".
Να είμαι κάτι άλλο.

Αλλά έτρεξα και κρύφτηκα στην εσοχή του φθινοπώρου και τώρα είμαι ακόμα εδώ. Και γελάω παρανοϊκά.
Η γαρδένια νεκρή, μάλλον από μέρες. Την έκαψε το φως.
Καλύτερα.
Άραγε να ουρλιάζουν οι γαρδένιες όταν καίγονται;

Κάτι είναι εκεί έξω και ανασαίνει βαριά. Ωραία. Τώρα που ξαπόστασα, θα βγω απ' τη κρυψώνα.
Να δείξω τα δικά μου δόντια.

Το καλοκαίρι πήρε μία νίκη.

Αλλά τώρα, έχω τον χειμώνα με το μέρος μου....

καλό
χειμώνα

6 comments:

Eric Draven said...

Πάνω που είχα αρχίσει να ανησυχώ, για το που χάθηκες...

Τώρα εξηγούνται όλα. Μεγάλες διαδρομές, για μεγάλες ψυχές.

Καλως όρισες πίσω. Έχεις τον χειμώνα με το μέρος σου...

Lee said...

Να χαμογελάω.
Να είμαι "καλός".
Να είμαι κάτι άλλο.

Mόνο αν θες.......

Ο χειμωνας σου "παει" καλυτερα?
Κι εμενα :)

deadend mind said...

να χαμογελάς όταν το εννοείς. αλλιώς είναι τοσο κουραστικο..

νομίζω / ελπίζω ότι οι γαρδένιες δεν πονάνε. οι τύψεις παραμένουν, για τα λουλούδια που σκότωσα ενώ μπορούσα να τα αφήσω να ζήσουν.

καλώς ήρθες :))

Νεράιδα της βροχής said...

να είσαι. να υπάρχεις. να ουρλιάζεις. να δείχνεις τα δόντια τα δικά σου. ο χειμώνας είναι εδώ. με το σκοτάδι του να έρχεται νωρίς. κι αυτός με το μέρος μας είναι...

φιλιά βρόχινα...

Φαίδρα Φις said...

πόσο σίγουρος είσαι ότι θες το χειμώνα με το μέρος σου?
εγώ τον θέλω απέναντι εκεί,αντίπαλό μου,
να τον πολεμάω μέχρι να λιώσω ή να λιώσει και να τελειώνουμε

χαίρομαι που είμαι εδώ και σε διαβάζω
έναν διαφορετικό και δυνατό Σεπτέμβρη να έχεις
σε φιλώ

Loth said...

ΟΙ ΓΑΡΔΕΝΙΕΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΟ ΗΛΙΑΚΟ ΦΩΣ, ΟΥΤΕ ΑΠΟΤΟΜΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ..
ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ..ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΛΑΦΡΙΑ ΚΟΥΡΤΙΝΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΦΩΣ.
ΥΓ.ΟΧΙ..ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΚΗΠΟΥΡΟΣ!
;P
ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ