Monday, September 22, 2008

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ 2


Σε βρήκα. Χωρίς να ξέρω τα προηγούμενα μας, την ιστορία που βαραίνει τόσο ελαφριά τα πεπρωμένα μας. Πέσαμε για πολύ αλλά κράτησε τόσο λίγο. Σαν νεροτσουλήθρα στις διακοπές, θες να ανέβεις ξανά και ξανά γιατί ποτέ δεν χορταίνεις αλλά οι βόλτες σου είναι συγκεκριμένες, το εισιτήριο είναι για δέκα μόνο.
Πέσαμε με υπέρλαμπρα φτερά να πλαταγίζουν, σε φως φεγγαριού λουσμένοι, μέσα από σύννεφα γεννημένοι.
Και ζήσαμε, Θεέ τι ζήσαμε και ΠΩΣ.
Σε βρήκα όμως.
Με βρήκες.

Σε αυτές μας τις ενώσεις είναι που θυμόμαστε από τι είμαστε φτιαγμένοι, στις πρώτες γνωριμίες και στις πρώτες αγκαλιές, στα πρώτα δάκρυα, στα πρώτα βλέμματα, φίλοι και εραστές, γονείς και δάσκαλοι, κατακτητές, βιαστές και δολοφόνοι, όλοι οι ρόλοι που έχουμε διαλέξει για να μάθουμε, να κερδίσουμε, να ξεπεράσουμε ή να ενστερνιστούμε. Σε αυτό το χωμάτινο σχολείο που μυρίζει πατημένα σταφύλια.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΛΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΜΕ
αλλά που να κρυφτείς
σε ποια γωνιά να στρέψεις το πρόσωπο σου;
Αφού έχουμε δώσει ραντεβού πάνω σε σύννεφα.

Ο λαός λέει ότι μοίρα δεν υπάρχει, ότι εμείς γράφουμε το ριζικό μας.
Ναι, εμείς το γράφουμε. Αλλά το γράφουμε με μελάνι από ουρανό και πάπυρο από όνειρα, αγγέλων ποίηση.

άγγελε

Δεν με πειράζει που δαίμονας θες να 'σαι.

Θα γίνω λίγο δαίμονας και γω τώρα.
Να ζήσω τα σκοτάδια μου και να τρίξω πάνω στη σάρκα μου γυαλί και άμμο. Γιατί φτερά δεν έχω να σε τραβήξω πάνω, μόνο κάτω τώρα.

Και θα ονειρευτώ και γω -όπως και συ- ότι η πτώση μου θα γίνει πτήση.
Μην μου κλαις για τα αντίο που λες.

Όλα καλωσορίσματα θα γίνουν εκεί πάνω.

Όλα τα αντίο, καλωσορίσματα θα γίνουν σε λιγάκι.

Σε μια ανάσα.

No comments: