Saturday, August 16, 2008

IN EXTREMIS 2

"Ένας ωκεανός από πίσσα. Μαύρο υγρό.
Αν μόλις έχεις έρθει από παραλία με τα μαγιό σου και τις βρεγμένες πετσέτες σου και τα αντηλιακά σου, γύρνα πίσω. Εδώ έχει σμέρνες. Εδώ έχει τίγρεις."
David Hetchens

Μονοπάτια.
Άπειρες, μικρές διαδρομές που διασταυρώνονται, ενώνονται και συμπορεύονται. Μερικές φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Άλλες φορές για λίγο. Μονοπάτια από άσφαλτο και χώμα και αγκάθια και ρόδα και καμιά φορά από νερό και πολύ πιο σπάνια από φως και ενίοτε από σκατά και φωτιά.
Άνθρωποι ρε χαζέ.
Σε μένα μιλάω, μη πετάγεσαι εσύ.

Κάποτε σου είπα πως είμαστε όλοι ένα. Κάπου ανήκουμε. Για κάπου είμαστε. Και όλοι έτσι λέμε, για να φτιάχνουμε το καταστατικό της ύπαρξης μας και να το καταχωρούμε στα "προς ανάλυση". Μόνο που η ανάλυση αργεί και δεν έρχεται και μένεις με τα κατακτηθέντα να τα κοιτάς, να τα ξεσκονίζεις και πράξη να μην τα κάνεις ποτέ, κωλοφαφλατά. Και μπλέκουν τα μονοπάτια και παίρνεις και άλλες πληροφορίες
πέτα αυτές που δεν χρειάζεσαι
ταξινόμησε
κρίνε
νιώσε
μάθε
μάθε
επιτέλους χριστέ μου...

Μάσκες.
Καταρχήν να ξεκινήσουμε με τις δικές σου. Τις αποτρόπαιες, τις φρικιαστικές με τα δόντια και τα στραβά μάτια και εκείνη που είναι η πιο όμορφη από όλες, η Κρυψομάσκα, έτσι θα την πω. Αυτή δεν έχει μάτια ή στόμα, δεν έχει χαρακτηριστικά, είναι ένα δέρμα πάνω από το δέρμα σου, μία μεμβράνη που καλύπτει ήχους και εικόνες.
Σπάσε τις μάσκες λες συνέχεια και γιουχου - ναι!, πάμε για απελευθέρωση και άλλες τέτοιες μαλακίες ενώ μία μάσκα θα είσαι πάντα. Και μετά είναι οι μάσκες των άλλων.
Όμορφα πρόσωπα, φιλικά, ερωτεύσιμα πρόσωπα που σε τραβούν και σε εξιτάρουν.
Κολλητοί.
Και έτσι και σηκωθούν λίγο οι μάσκες και των δύο, βγαίνουν δαίμονες, κλεισμένοι από καιρό, διψασμένοι για αίμα, για σάρκα, δεν παίρνουν αιχμάλωτους οι δαίμονες αυτοί. Τι ωραία καυλωτική ένωση που συμβαίνει όταν μοιράζεσαι τους δαίμονες σου με τα τέρατα του άλλου. Εκεί δεν υπάρχει πισωγύρισμα, θα χάσεις μέλη, θα χάσεις οστά, θα ξεσκίσεις και θα ξεσκιστείς.

Μα πιο πολύ λατρεύω όταν με πατάς την ώρα που είμαι κάτω. Να 'σαι καλά. Το μεγαλύτερο μάθημα είναι αυτό και είμαι ευγνώμων. Σκατά, θα μιλήσω αληθινά.
Σε ευχαριστώ για τις συμβουλές και τα αστεία.
Τώρα πάρε το μονοπάτι σου και ξεκουμπίσου από τον δρόμο μου. Δεν χρειάζομαι πόδι στον σβέρκο μου, μια αγκαλιά ζήτησα και όπως εγώ είμαι ανίκανος να την δώσω, άλλο τόσο είσαι και εσύ. Δεν το βλέπεις; Δεν πειράζει. Καλή τύχη αν και χλωμό το κόβω.
Λέξεις.
Πόσο με κουράζουν.
Πόσο έχω μιλήσει.
Ακούνε μόνο τα ποτήρια και τα τασάκια στους καφέδες. Οι άνθρωποι απλά θέλουν να μιλάνε. Καιρός να ακούσω...τι; Κανείς δεν έχει τίποτα σοβαρό να πει, όλοι λένε θεωρίες. Καιρός να κουφαθώ.

Ας χαθούμε λίγο στην ναρκισσιστική φύση μας και ας αυνανιστούμε με τους ωραίους στόχους μας και τα όνειρα μας και τον χαρακτήρα μας τον πλασμένο. Σιωπή!
Μωρά!
Μέχρι να σου αλλάξουν πάνα, απλά βύζαινε.
Ίδρωνε
Τρέχα
Κόπιασε να πάρεις το βραβείο στο τέλος της διαδρομής και βάλε τρικλοποδιά στον δίπλα σου μη φτάσει πρώτος.
ΕΠΕΒΑΛΕ ΑΠΑΝΩ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ
ΛΕΙΑΝΕ ΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΟΦΤΕΡΑ ΣΟΥ ΜΑΧΑΙΡΙΑ
ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΤΑΙΡΙΑΞΟΥΜΕ
Μπας και δεν μείνουμε μόνοι.

Μη με παρεξηγήσεις, μπορεί να είναι και φάση αλλά
μόνοι είμαστε.
Απλά τραβάμε κοντά μας άλλα μονοπάτια για να πιστοποιούν ότι υπάρχουμε, διαφορετικά δεν θα το γνωρίζαμε.

Είμαι
όλα αυτά που ονειρεύτηκα και ακόμα τα περιμένω
όλοι εκείνοι που αγάπησα
όλες οι σκέψεις μου που με οδηγούν στον γκρεμό
είμαι ένα σπασμένο χέρι ενός ζωγράφου
είμαι μία μαλακία τραβηγμένη αγχωτικά σε τουαλέτα καλοκαιρινού κλαμπ, έξω βαράει η μουσική και όλοι διασκεδάζουν.

ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ
-Ρε να σε ρωτήσω κάτι;
-Φυσικά
-Τη παλεύεις;
-Όχι, καθόλου
-Ε, άι γαμήσου

Και κάτι τελευταίο και κλείνω.

ΥΠΟΤΑΞΟΥ
επιτέλους
στην αδυσώπητη δύναμη του αβγού.
ΚΑΤΑΛΑΒΕ
πως το κέλυφος δεν σπάει σιγά σιγά. Κάθε φορά που βγάζεις ένα κομματάκι, η τρύπα προς το ΕΞΩ κλείνει από διεργασίες που παρακινείς εσύ μόνος σου και καλά κάνεις, πρέπει να προστατευτείς. Υπομονή.

Σε μαύρισα;
Δεν πειράζει.
Το μαύρο είναι όλα τα χρώματα μαζί.