Thursday, July 17, 2008

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ


Να μου μιλάς.

Χτες είδα ένα φεγγάρι πάνω από μια θάλασσα. Νευρίασα που δεν θα ξαναδώ το ίδιο φεγγάρι. Ναι, θα δω άλλα, πολλά φεγγάρια, αλλά αυτό ποτέ ξανά.
Η κτητικότητα μου.

Ήπια γλυκό κρασί με φίλους και γέλασα με την καρδιά μου. Μελαγχόλησα γιατί τώρα τελευταία δεν γελάω όσο θέλω.
Η κατάθλιψη μου η γαμημένη.

Άκουσα εκείνο το τραγούδι που είναι γραμμένο με ψυχή. Έσπασα πράγματα μέσα στο δωμάτιο και έκοψα το χέρι μου.
Ο θυμός μου που με διοικεί ακόμη.

Έφαγα φαγητό πάνω από τον νεροχύτη της κουζίνας. Μία κονσέρβα με ντολμαδάκια, φρυγανιές και σαλάμι αέρος. Αυτά βρήκα στα ντουλάπια και στο ψυγείο. Α, και λίγο βούτυρο. Όπως έτρωγα, είδα από το παράθυρο έναν τύπο στο απέναντι μπαλκόνι να με κοιτάει. Τα πέταξα όλα στα σκουπίδια και κάθισα στο πάτωμα να καπνίσω. Ναι στο πάτωμα, οι πολυθρόνες μυρίζουν θαλπωρή που δεν τη θέλω. Με είδα με το τρίτο μου μάτι άξαφνα, εκεί που καθόμουν κάτω και άρχισα να γελάω σαν μαλάκας.
Η μοναξιά μου.

Το βράδυ, λίγο πριν ξημερώσει, έχω παρέα. Άμα κλείσω τα μάτια μου και συγκεντρωθώ, έρχονται φωνές και μου γεμίζουν το κεφάλι. Μιλάω μόνος μου, με πιάνουν τα τικ μου και ανακατεύω συνέχεια τα μαλλιά μου σαν να έχω φαγούρα. Ξύνω το αριστερό μου πόδι χωρίς να με τρώει, έχω κάνει μία μικρή πληγή που την ματώνω κάθε τόσο. Ξαπλώνω αγκαλιά με τέσσερα μαξιλάρια και όταν ξυπνάω, είναι όλα στο πάτωμα. Δεν τα ξεσκονίζω πριν τα βάλω πίσω.
Η σχιζοφρένεια μου.

Δεν φέρνω κόσμο στο σπίτι πια.
Μια μέρα ήρθε ένας φίλος και δεν έκατσε πολύ. Μιλήσαμε για διάφορα αλλά καταλάβαινα πως δεν μου έλεγε αυτό που ήθελε να μου πει.
Στεναχωρώ τον κόσμο και ας μου λέει ο κόσμος να μη λέω μαλακίες και πως είναι στο μυαλό μου και ξεκόλλα.

Να μου μιλάς.
Ακούς εαυτέ μου;

Γιατί χαίρομαι που με έχω χάσει τόσο πολύ για πρώτη φορά.
Και θέλω να ακούσω ό,τι έχεις να μου ξεράσεις.

Έτσι ώστε, όταν με ξαναφτιάξω,
να διαλέξω καλύτερα υλικά.
Η προσμονή μου.

Η προσμονή μου που με κρατάει.

4 comments:

Tradescadia said...

Εχθές το απόγευμα, ένα κοριτσάκι με ρώτησε αν ο Αζίμ είναι στ'αλήθεια μαύρος ή απλά βαμμένος. Χαμογέλασα. "Από παιδί κι από τρελό" δε λένε πως μαθαίνεις την αλήθεια; Ήθελα να της απαντήσω: "Δεν είναι μαύρος καρδούλα μου, απλά σκοτεινός." Μεγάλη αγκαλιά λυκόπουλο. Κι ας είναι βρώμικη η γούνα σου...

Eric Draven said...

Μεγάλο πράγμα η προσμονή.

Μάθαμε να ζούμε με αυτό, μάθαμε να μεγαλώνουμε μαζί της....

Κι όταν καμμιά φορά αυτό που τόσο επιθυμούμε έρχεται,

δεν είμαστε εκεί για να το υποδεχθούμε....

Καλή σου μέρα φίλε.

naya said...

Οταν σταματησεις να του μιλας εσυ θα παρει κ αυτος το λογο.Σιωπη λοιπον,σιωπη,σιωπη ομως...να ακουσουμε.

Talisker said...

Τωρα δεν θυμαμαι απο που ηρθα .. εψαχνα ..εναν αναριχητικο κισσο για την ακριβεια .. σε αλλου τυπου μπλοκς
μαλλον πατησα τυχαια ..

αλλα εμεινα εδω για ωρα στα κειμενα και στα τραγουδια ..

και θα μεινω κι αλλο ..

οσο για την ΠΡΟΣΜΟΝΗ εχει τουλαχιστον την ασφαλεια
...που δεν εχει η αναμονη!