Wednesday, June 25, 2008

ΤΟ ΣΑΛΙ


Το έπλεξε η γιαγιά μου εφτά αιώνες πριν.
Η γιαγιά μου ήταν από τη Σμύρνη και έτσι.
Η γιαγιά μου με έλεγε "Τζιέρη μου".
Την βλέπω ακόμα στα όνειρα μου.

Ήταν σαν κάπα μαγική, πλεγμένο με χοντρή κλωστή σε σχήμα τεράστιας μαργαρίτας. Καφέ, ομόκεντροι κύκλοι που ενώνονταν μεταξύ τους με χοντρές καφετιές φλέβες, σαν ιστός, σαν κάτι βγαλμένο από παραμύθι. Το φόραγα απάνω μου και ήμουνα ο Χάρι Πότερ με την κάπα που τον κάνει αόρατο, ήμουνα άλλοτε ο Σούπερμαν και καμιά φορά φάντασμα.

Σύρθηκα στο πάτωμα και το έτριψα το σάλι μέχρι που ξέφτισε, αλλά ποτέ,
κανείς,
δεν το πέταξε.

Κοιμήθηκα απάνω του μπροστά στο τζάκι και πλάκωσα την αδερφή μου, όταν έκανε πως μου το παίρνει.
Σε εκείνο το σάλι, πλεγμένο με τραγούδια και μυρωδιά από σκόρδο σε μια παλιά κουζίνα.
Το πρώτο μου γατάκι, κοιμήθηκε πάνω σε αυτό το σάλι. Το γατάκι με κόλλησε έναν μύκητα που έκανε όλα μου τα μαλλιά να πέσουν. Το γατάκι το πήρε ο διάολος.
Το σάλι κανείς δεν το πέταξε.

Καμιά φορά, η μάνα μου το φόραγε όταν έβλεπε τηλεόραση τον χειμώνα. Κάπνιζε και πήγαινα και ξάπλωνα απάνω της και το σάλι μύριζε τσιγάρο και μάνα.
Μύριζε φαγητό και ιδρώτα.

Το σάλι γενικά μύριζε διάφορα.

Και το βρήκα προχτές.

Σε ένα άδειο δωμάτιο, σε ένα άδειο σπίτι, με την τωρινή γάτα μου να με κοιτάζει σαν χαζή. Αναδιοργάνωνα τις ντουλάπες.
Όταν ξαφνικά αδειάζουν οι μισές ντουλάπες του σπιτιού, έχεις πολύ χώρο για να απλώσεις τα ρούχα σου.

Να απλώσεις τα ρούχα σου για να μην κοιτάς άδειες ντουλάπες.

Και εκεί που κατεβάζω, ούτε και γω ξέρω τι από μία ψηλή ντουλάπα, να το! Το καφετί έκτρωμα που με συνόδευε πάντα. Το πήρα και χωρίς να σκεφτώ, το 'χωσα στη μούρη μου. Μύριζε ακόμα...κάτι.

Η γάτα μου νιαούρισε ανήσυχη.
Τι μύριζε;

Μύριζε....

μάνα
τσιγάρο
φαγητό
βρωμιά
σκόνη


και
κάτι ακόμα ρε πούστη μου.....

Α, ναι.
Το βρήκα τι μύριζε.

Πόση ώρα έκλαιγα θα με ρωτήσεις.

Δεν ξέρω.
Μου φάνηκε σαν να περάσαν 32 χρόνια.

16 comments:

ceralex said...

Kαμιά φορά δυσκολεύομαι. 'Οταν ένα σχόλιο υπερβαίνει τον σχολιασμό.
Όταν ένα ίδιο σάλι κλεισμένο στη ντουλάπα μου ξυπνάει τη γιαγιά.
Τζιέρι μου.. γιαβρουμ...

κουκουλώνει ή αγκαλιάζει το παρελθόν?

τα ίδια χρόνια πέρασαν και πάνε.

Πόσο καιρό έχω να φωνάξω... γιαγιά?
Και πόσο το "τσιγάρο και μάνα" χαραγμένη μυρωδιά στην ζεστή αγκαλιά της.

Κι έλεγα να μην περάσω απόψε από δω...

Eric Draven said...

με γονάτισες πάλι. κι έλεγα να μην περάσω ούτε εγώ από εδώ σήμερα.

Να είσαι καλά ρε φίλε.Ειλικρινά να είσαι πάντα καλά.

Loth said...

ΑΓΑΠΗ Ε?
ΖΩΗ...ΜΥΡΙΖΕ ..
ΥΓ.ΕΓΩ ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ;P

Elemiah said...

Έχω γράψει κι έχω σβήσει 5-6 διαφορετικά σχόλια έως τώρα.Τα παρατάω.


*Αγκαλιά*

EggGod said...

Να περνάτε. Και ας μη λέτε τίποτα.

Το σάλι μου σας χωράει όλους.

Lee said...

Εγω ηθελα να σου πω οτι μυριζει Σουπλιν και οτι θα μπορουσε να ειναι κονσεπτ για μπλακ χιουμορ διαφημιση. Γελα με τα χαλια μου σχόλια (αρκει να γελασεις). Αν εισαι ετοιμος να με δειρεις, πεστο μου να μην ερθω την Παρασκευη :Ρ

Κι επειδη δεν εισαι ο μονος που δεν την παλευει, εγω ετσι ηρεμω, γραφοντας και κανοντας μαλακιουλες.
φιλιά!

Zaratustra said...

Είσαι καθηλωτικός συμπατριώτη!!! Καταθέτω εδώ τα συγχαρητήριά μου και τα δάκρυα συγκίνησης -που μου προκαλεί το γράψιμό σου- και γι τα 2 τελευταία post!
Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες, πως είναι πολύ δύσκολο να γράψει κανείς ένα σχόλιο αντίστοιχης συναισθηματικής, ηθικής και λογοτεχνικής αξίας με τα κείμενά σου!
Εύγε!!!

Νεράιδα της βροχής said...

περνούν τα χρόνια κι όταν έχουν "μυρωδιά" σε λυγάνε...

ευτυχώς όμως που δεν ξεχνάμε...

φιλιά βρόχινα...

tuco said...

...και που να 'ρθεις να μυρίσεις το κλειστό μου δωμάτιο το χειμώνα, να δεις πως θα δακρύσει το μάτι...:))

Φαίδρα φις said...

και μια ζωή μπορεί να πέρασε,
ποιος μπορεί να τη μετρήσει πια με τα χρόνια?
έρχονται άλλες...
σε φιλώ
να περάσεις όμορφα το καλοκαίρι
να γράφεις
και να προσέχεις τον εαυτό σου

Kleine wolke said...

Όπως είπαν και τα παιδιά από πάνω,είναι όντως δύσκολο και για μένα πολλές φορές να αφήσω κάποιο σχόλιο.. τα συναισθήματα είναι έντονα και δύσκολα τα βάζεις σε λέξεις.Και μερικές φορές απλώς δεν βρίσκεις τις λέξεις.Αυτή είναι μια απ'αυτές τις φορές.Μόνο που αντίθετα με τις άλλες, που διάβαζα,έκλεινα το ποστ μέσα μου και έφευγα χωρίς να πω κάτι,τώρα στο λεω.

Λένε πάντως πως η όσφρηση είναι αυτή που σχετίζεται περισσότερο με τη μνήμη από τις άλλες αισθήσεις.
Σε αιφνιδιάζει με τα ταξίδια στο χρόνο που μπορεί να σου επιφυλάσσει μια μυρωδιά,είσαι πάντα απροετοίμαστος και ευάλωτος απέναντι στη δύναμη που έχει στη μνήμη σου.
Πόσο ωραίο τρόπο βρήκες να το περιγράψεις και σε μας...

καλό βράδυ :)

Tradescadia said...

Δεν έχω λόγια. Αγκαλιά.

agrampeli said...

όμορφη και ταξιδιάρικη γραφή, κατάφερες να με ταξιδέψεις με το όνειρο σε άλλες εποχές, σε άλλους κόσμους. Είναι όμορφο να βλέπεις πως υπάρχει ρομαντισμός κ ευαισθησία στις μέρες μας. Σε ευχαριστώ.

rip1708 said...

πως μυριζει ο χρονος?

Githrow Love said...

(Ωραία ήταν η γιαγιά!
Και ο εγγονός μεγάλος ποιητής! :))
( Δράκος και λύκος μαζί! )
( Κάτι μου θυμίζει.. )
( Χα! )
( Συμπληρωματικοί...
Σε ομάδα ονειρική...?! )

32 πέρασαν? Ή ήταν χτες?
Όλα τα χρόνια σα στιγμές
γραμμένες στο χρόνο
με αιώνιο μελάνι

Χίλια χρόνια να ζήσεις!
Να γράφεις να μας θυμίζεις!

G.

EggGod said...

rip1708: Ο χρόνος μυρίζει πόνο. Καμιά φορά μυρίζει και αγάπη.

Θενκς για τα καλά λόγια παιδιά. Να 'στε καλά όλοι και τρεχάτε. Το καλοκαίρι φεύγει με εξοργιστικά γρήγορους ρυθμούς...