Friday, June 20, 2008

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ


Χτες πέρασα μπροστά από ένα φαρμακείο. Είχε ένα διαφημιστικό πόστερ στη βιτρίνα του, κάτι για τη γήρανση.

Τέρμα οι ρυτίδες ή κάτι τέτοιο.
Μετά, πιο κάτω, βρήκα ένα νεκρό σπουργίτι στο πεζοδρόμιο. Ήταν άθικτο, ανέπαφο, σαν να είχε σταματήσει να πετάει ξαφνικά, σαν να μην το τράβαγαν πια τα θέλγητρα του ανέμου. Σαν να έκλεισε τα φτερά του και να ξάπλωσε εκεί για να το βρω εγώ.
Πήρα το μετρό και κατέβηκα Μοναστηράκι. Πήγα Ψυρρή. Κόσμος πολύς, θάλασσες από ανθρώπους, με έκαναν να αισθάνομαι πιο μόνος από ότι πραγματικά είμαι. Αρώματα, παρέες, μουσικές.
Πουτάνες. Τις χάζεψα λίγο παραπάνω απ' ότι συνήθως.
Μαγαζιά με χαμηλωμένα φώτα, αλκοόλ να ρέει παντού, ταβέρνες και ρεμπετάδικα, μία καντίνα με βρώμικα, σκυλιά χαζεμένα από την ζέστη και τον κόσμο, να ξαπλώνουν στη μέση του δρόμου, άρχοντες σε μία πόλη που παλεύει για ανάσα. Κάθισα μόνος μου σε ένα μεζεδοπωλείο και παρήγγειλα τσίπουρο, ένα καραφάκι. Και δεν πίνω τσίπουρο. Έβγαλα το σημειωματάριο μου.

Να σου γράψω.

Γύρω μου το χάος, θέλω να με καταλάβεις.
Κάτι τύποι δίπλα μου τσακώνονται για τη σύνθεση της εθνικής. Στη μύτη μου φτάνει μυρωδιά από χασίσι. Μυρωδιά από ιδρωμένους σβέρκους και γυναικείους λαιμούς και τσίκνα από τα παραδίπλα φαγάδικα. Μυρωδιά από ζωή.
Τι αντίθεση!
Εγώ εκεί καθισμένος, με ένα μασημένο στυλό στο χέρι, μπροστά σε μια άδεια σελίδα από ένα κενό σημειωματάριο. Ξεκίνησα να γράφω μετά το τρίτο καραφάκι. Μία κοπελιά ήρθε και μου ζήτησε αναπτήρα. Όμορφη ήταν. Όπως όλες οι γυναίκες.

"Τι γράφεις;"
"Σημείωμα αυτοκτονίας"

Γελάσαμε και κάθισε. Η παρέα της ήταν μερικά τραπέζια παρακάτω. Αρχίσαμε να μιλάμε και να πίνουμε. Ήταν στη Καλών Τεχνών, δεύτερο έτος. Μου είπε το όνομα της και τι μουσική ακούει, που συχνάζει και ποια ταινία την έκανε να κλάψει, μου είπε εφτά εκατομμύρια πράγματα που με άφησαν παγερά αδιάφορο.
Πέρασε η ώρα, με κάλεσε να πάμε Φιλοπάππου, με κιθάρες, να γιορτάσουμε την πανσέληνο. Κοίταξα τη γραμμένη σελίδα μπροστά μου. Τι είχα γράψει; Θολά τα γράμματα, μυρμήγκια που δεν ησυχάζουν.
Ακολούθησα τη παρέα μεθυσμένος.
Σκαρφαλώσαμε σε βράχια κάτω από το φεγγάρι και ξεκίνησε η μουσική. Τριγύρω, μέσα στα δέντρα, κάφτρες από τσιγάρα, άλλες παρέες, που και που ένα γελάκι. Οι φωνές των παιδιών που τραγουδούσαν, έγιναν με την ώρα ύμνοι λατρευτικοί, έχασα τη γη και χάθηκα στο φεγγάρι. Ξάπλωσα πίσω.

Φύγανε και με αφήσανε εκεί. Εντάξει, δεν τους κακοκαρδίζω, ούτε που με ήξεραν άλλωστε, μεθυσμένοι και αυτοί.
Πήρε να χαράζει.
Ο ουρανός έγινε γκρίζος, πουλιά ξυπνήσανε, έντομα περπατούσαν απάνω μου και εγώ ανάσκελα, άνοιξα τα μάτια μου.
Και εκεί, δίπλα μου, πάνω στον βράχο, ένα σπουργίτι να με κοιτάει.
Μην είναι το σπουργίτι από το πεζοδρόμιο; Ψυχοπομπούς τα λέγανε στα αρχαία χρόνια, συνόδευαν τις ψυχές στον κάτω κόσμο. Πήγα να σηκωθώ και γύρισε το σύμπαν ανάποδα, ο ουρανός από κάτω, το χώμα απάνω. Γύρισα στο πλάι και άδειασα τα σωθικά μου. Τρόμαξε το σπουργίτι και έφυγε μακριά.
Δεν πήρε τίποτα μαζί του.
Την ψυχή μου ακόμα την έχω.

Μα να σου ορκιστώ δεν μπορώ, πως για μια στιγμή δεν ευχήθηκα να την έπαιρνε μαζί του.
Σκούπισα το πρόσωπο μου με την γραμμένη σελίδα.

Πήρα τον δρόμο του γυρισμού.
Γεμάτος χώματα και ξερατά.
Πώς με κοιτάγανε οι περαστικοί.
Και εγώ τους κοίταγα και χαμογελούσα.
Πέρασα και από το πεζοδρόμιο το γνωστό, αυτό που σου 'λεγα. Το σπουργίτι δεν ήταν εκεί, κάποιος θα πρέπει να το μάζεψε. Κάποιο παιδί σε ένα μακάβριο παιχνίδι, σαν τρόπαιο ζωής, σαν φαντασία σήψης.

Ή πέταξε.
Αναστήθηκε.
Έμεινε εκεί λουσμένο όλο το βράδυ στο φως της Εκάτης, πήρε ζωή και έφυγε για ουρανούς.

έμεινε εκεί
ξαπλωμένο ώρες πολλές στο φεγγαρόφωτο μέσα
ξαναγεννήθηκε και έφυγε

Και παρόλο που σκιά δεν έχω και ας μεσουρανεί ο ήλιος,
να πάρω το παράδειγμα του θέλω και να το κάνω πράξη.

Να φύγω για ουρανούς
Να φύγω για ουρανούς

8 comments:

Kleine wolke said...

Με καθήλωσες.

Eric Draven said...

πόσο πολύ σε καταλαβαίνω να ήξερες....

ceralex said...

αφόρητη η αλήθεια σου.
με πεθαίνει και μ' ανασταίνει.

Lee said...

Αρκει ενα σεληνοφως για να αναστηθεις?

Elemiah said...

Εκείνο το σημείωμα, γράψ' το μου.

(δεν μπορώ να βρω το Leave, any ideas? )

Νεράιδα της βροχής said...

όταν για τους ουρανούς φύγεις
πίσω σου μη κοιτάξεις
και τίποτα μη πάρεις...

έχεις εσένα...

φιλιά βρόχινα...

Loth said...

NAI ΓΡΑΨΕ ΤΟΥ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ..ΞΑΝΑ.. ΚΑΙ ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ.
Ο "ΟΠΟΙΟΣ" ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ..
ΥΓ.ΣΗΜΕΡΑ ΝΟΗΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ..
"Nothing to make out of me.."

EggGod said...

kleine: Να περνάς. Να τα λέμε. Σε ευχαριστώ πολύ.

eric: Μπορεί και να ξέρω αδερφέ.

ceralex: Αφού ακολουθεί ανάσταση του θανάτου, όλα καλά. :)

Lee: Είναι μια καλή αρχή, ε;

elemiah: Και τι νομίζεις ότι κάνω εδώ μέσα; ;)

(Κατέβασε το soundtrack του "Once" και δες και την ταινία)

νεράιδα: Πόσο συμφωνώ. Μόνο μπροστά και πάνω να κοιτάμε....

loth: Στους ουρανούς ναι. Να βρέξει. Να κατέβει κάτω να ποτίσει τα πάντα γύρω μου, γαμώτη μου....