Tuesday, June 17, 2008

ΟΜΟΡΦΗ ΠΕΙΝΑ


Μεσημέρι.
Τραβηγμένο παντζούρι.
Ένα καναρίνι σε διπλανό μπαλκόνι κελαηδάει. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα καναρίνια τραγουδάνε. Δεν τραγουδάνε. Ουρλιάζουνε τη σκλαβιά τους. Έχεις ακούσει καναρίνι ελεύθερο να τραγουδάει; Έχεις δει καναρίνι ελεύθερο;

Τα καναρίνια κλαίνε.

Αλλά εκείνο το μεσημέρι, το καναρίνι στο διπλανό μπαλκόνι κελαηδούσε.
Το έπιασε η μυρωδιά που έβγαινε από το δωμάτιο.
Κορμιά.
Τριβή.
Ιδρώτας.

Ξυπνήσανε νωρίς το πρωί και μείνανε στο κρεβάτι.
Αυτή να παίζει μαζί του, να τον βασανίζει, να του απαγορεύει την πολυπόθητη κορύφωση και αυτός να χάνει το όνομα του. Και το δικό της.
Τώρα είναι πάνω του ξανά.
Χορεύει στη κοιλιά του και αυτός θέλει νερό. Τα σκέλια πονάνε και των δύο. Σαν να βλαστημάνε τη θνησιμότητα τους με τα κορμιά τους.
Τώρα είναι ξαπλωμένοι και λαχανιάζουν.
Τώρα είναι ξανά μέσα της και την κοιτάει στα μάτια.
Του έρχεται να μιλήσει δυνατά μα είναι μεσημέρι.
Εκείνη θέλει να του πει με λέξεις τι της ψιθυρίζουν τα σπλάχνα της, αλλά δαγκώνει τα δάχτυλα της.
Νερό τρέχει από πάνω του και την τσούζει στα μάτια της.

Πιο πριν ήταν μέσα και τσακωνόντουσαν.
Δυο μέρες πριν, χόρευαν σε ένα μαγαζί.
Μα τώρα ο χρόνος έχει αλλάξει.
Κάμποσους αιώνες πριν, πήγανε για βόλτα με ένα άλογο.
Σε έναν βωμό τον θυσίασε, εκείνη ιέρεια, αυτός παγανιστής βασιλιάς που υποκύπτει στη θέληση της τριαδικής Μάνας.
Σε ένα τοιχάκι από ξερολιθιές, της άφησε ένα γράμμα γραμμένο πάνω σε πάπυρο.
Σε ένα πλοίο το σκάσανε για μία άλλη ήπειρο, μαζί.

Τα θυμάται όλα αυτά εκείνος και βλέπει στα μάτια της πως και εκείνη τα γνωρίζει.
Αλλά δεν λένε τίποτα.
Αφήνουν το καναρίνι να τα πει όλα.

Περάσανε οι ώρες, κάνουν τσιγάρο, εκείνη όρθια στο παράθυρο, εκείνος στο κρεβάτι. Το καναρίνι έχει κοιμηθεί ή απλά σώπασε, κουρασμένο. Και εκείνοι έχουν κουραστεί αλλά χαμογελάνε.
Απογευμάτιασε.
Για ώρες δεν έχουν μιλήσει.

"Έλα ξανά κοντά μου" της λέει και είναι η φωνή του αγχωμένη.
Γυρίζει και τον κοιτάζει και είναι αυτό το βλέμμα που μυρίζει ζωή.

Το βλέμμα που δηλώνει ότι δεν θα χρειαστεί να της το ξαναπεί.

Η όμορφη ΠΕΙΝΑ.

9 comments:

Eric Draven said...

εκπληκτικό ρε φίλε...

έχεις ένα μοναδικό χάρισμα να με αφήνεις άφωνο κάθε φορά.

καλή σου μέρα.

EggGod said...

Περίεργο που το αναφέρεις φίλε μου. Γιατί είναι αυτή η αφωνία μου μπροστά στα συναισθήματα και στις επιθυμίες μου, που με κάνει να βρίσκω φωνή.

Αλλιώς θα πνιγώ...

Με θέα στο Πέλαγο... said...

Μη μας κάνεις τέτοια κι έρχεται και καλοκαίρι!...Ουφ!...

Elemiah said...

Ρε σταμάτα να ξυπνάς το μέσα μου λέμε!

Σιχτίρ...

Elemiah said...

Κι αυτό το Leave από δίπλα, τό χω λιώσει...

Lee said...

Αν πω οτι κανω διαιτα θα ειμαι ακυρη ε? :ΡppPpPpPPPppP

ΦΙΛΑΚΙΑ!

Φαίδρα φις said...

είναι όμως καλό τελικά να ικανοποιείται η όμορφη πείνα
ή μήπως το αντικανοποίητο της προσδίδει την ομορφιά?

φιλιά
καλημέρα

Zaratustra said...

"Dr. Van Helsing!!! ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ!!!"
Πού είσαι άρχοντα της ελληνικής τέχνης! Ήξερα ότι είσαι πολυτάλαντος, αλλά τόση έμπνευση δεν την είχα φανταστεί! Εύγε! Χαίρομαι πολύ που σε ανακάλυψα! Το γράψιμό σου είναι ανέλπιστα υπέροχο! Στο εξής θα σε διαβάζω ανελλειπώς, μήπως "τροφοδοτήσω" κι εγώ λίγο την "όμορφη πείνα μου"...

Νεράιδα της βροχής said...

και μαζί με την πείνα, έρχεται και δίψα...

που θέλει φωτιά για να σβήσει...

φιλιά βρόχινα...