Friday, May 23, 2008

SALTO MORTALE


Ακούμπησε απαλά το κραγιόν στα χείλη του, τελευταία πινελιά, μετά με πούδρα κάλυψε το πρόσωπο του και με ένα χαρτομάντιλο εξαφάνισε τις ατέλειες. Σηκώθηκε και ο μαιτρ του έκανε νόημα. Ήταν ώρα.
Έβαλε την κόκκινη μύτη και πέρασε τη κουρτίνα.
Κατάμεστο το τσίρκο, φωνές και χειροκροτήματα, προβολείς δυνατοί τον τυφλώνουν. Από τα μεγάφωνα τον αναγγέλλουν. Σκουντουφλάει και πέφτει και όλοι ξεκαρδίζονται.
Υποκλίνεται και αρχίζει το νούμερο του. Το ίδιο κάθε βράδυ απλά σε διαφορετική πόλη, σε διαφορετικές φάτσες, αυτές οι φάτσες που είναι μόνο δόντια και στόματα που γελάνε, γελάνε. Κάνει το νούμερο του και είναι αλλού. Γελάει μόνο το μακιγιάζ του, αυτός κοιμάται μέσα του.
Πετάει ένα ποτήρι νερό στη μούρη του.
Σπάει ένα βάζο στο κεφάλι του.
Κάνει ποδήλατο και πέφτει και τσακίζεται.
Πάει να φάει μία μπανάνα και του μπαίνει στο μάτι.
Μετά γλιστράει στη φλούδα της.
Είναι νεκρός ο κλόουν αυτός και κανείς δεν το ξέρει, όλοι γελάνε.
Πάει για το φινάλε.
Ανεβαίνει την ανεμόσκαλα.
Ψηλά, πάνω από τον κόσμο, στη κορυφή της τέντας, μυρμήγκια όλοι κάτω.
Πρέπει να βουτήξει στο στρώμα, το 'χει κάνει άπειρες φορές.
Με το τράβηγμα ενός λεπτού σκοινιού, θα του βγει το παντελόνι στον αέρα.
Θα προσγειωθεί φορώντας μία τεράστια βράκα και όλοι θα σκάσουν στα γέλια.

Είναι στην άκρη.
Χαιρετάει.
Βουτάει στο κενό.


Είναι απίστευτο πως μία μικρή κλίση, μία μικρή αλλαγή στις μοίρες της πορείας σου, μία ανεπαίσθητη στροφή στο μέσα σου, μπορεί να τα τελειώσει όλα.

Ή να τα αρχίσει.

2 comments:

Eric Draven said...

....και μετά, πάλι κλόουν σε ένα άλλο κοινό, σε ένα άλλο μέρος, να κάνει αυτό που έμαθε καλύτερα από όλα:
Να βάφει με πολύχρωμα κραγιόν την ζωή.

Να είσαι καλά.

Loth said...

...μέχρι να βρεθεί κάποιος να του δείξει κάτι καλύτερο να κάνει..

και θα αρχίσουν όλα..
ματς