Monday, May 12, 2008

LEPIDOPTERA INSECTA


Η πρώτη ήρθε σε μένα με ήχο πρώτα.
Με το που μπήκα στο σπίτι και έκλεισα πίσω μου την πόρτα, στα αυτιά μου έφτασε ένας ανεπαίσθητος ήχος από το υπνοδωμάτιο. Βασικά δύο ήχοι, διαδοχικοί, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο και με σταθερή συχνότητα.
Ρρρρρρρρ
Φαπ
Ρρρρρρρρ
Φαπ
Σαν ένα ξεφύλλισμα σελίδων, ακολουθούμενο από ένα απότομο, υγρό, χτύπημα.
Έντομο.
Μεγάλο.

Προχώρησα βλαστημώντας μέχρι την πόρτα του δωματίου και άναψα το φως και εκεί ήταν. Μία παχιά, μεγάλη, καφετιά νυχτοπεταλούδα, να πετάει κυκλικά και μετά να χτυπάει το σώμα της στο ταβάνι. Όμως, η φωτοχυσία έφερε ριζική αλλαγή στο μοτίβο της συμπεριφοράς της. Ο μεγάλος ήλιος ήρθε να την λυτρώσει από το άγνωστο σκοτάδι στο οποίο είχε χαθεί για τόσες ώρες. Όρμηξε λαίμαργα προς την λάμπα και άρχισε να την πολιορκεί, να χτυπάει πάνω στο καυτό γυαλί και να ζαλίζεται, να ξαποσταίνει λίγο στο ταβάνι και μετά πάλι να ορμάει, αυτή η αηδιαστικά όμορφη ύπαρξη με τα τριχωτά πόδια και τα τεράστια φτερά.
Ρρρρρρρρ
Τινκ
Ρρρρρρρρ
Τινκ
Έπρεπε να την σκοτώσω, δεν είχα επιλογή, έπρεπε να πεθάνει. Πήρα μία μεγάλη πετσέτα και προσπάθησα να συντονιστώ με το ξέφρενο πέταγμα της. Και έτσι οι δυο μας χορέψαμε για κάνα πεντάλεπτο. Ώσπου η πετσέτα μου, της αφαίρεσε την πτήση της και προσγειώθηκε στο πάτωμα βίαια. Δεν την έδωσα ούτε ένα δευτερόλεπτο. Αλήθεια ορκίζομαι, πριν την πατήσω, σαν να είδα το κεφαλάκι της να γυρίζει προς το μέρος μου.
Την πέταξα στα σκουπίδια, νιώθοντας το βάρος της, τον όγκο της μέσα στο χαρτί τουαλέτας που χρησιμοποίησα, την άφησα καυλωμένος για την νίκη μου και την έσβησα από το μυαλό μου στιγμιαία.

Δύο νύχτες αργότερα, οι πεταλούδες ήταν δύο μέσα στο σπίτι.
Αυτές με επισκέφτηκαν ενώ έβλεπα τηλεόραση. Πετάχτηκα με τρόμο απάνω, μη μπορώντας να πιστέψω αυτό που τα μάτια μου έβλεπαν. Φωλιά; Δεν μπορεί. Τα λεπιδόπτερα δεν κάνουν φωλιές. Μπορεί να συγκεντρώνονται στην αναζήτηση φαγητού κοντά σε λάμπες, αλλά φωλιά; Όχι. Κάτι άλλο είναι εδώ.
Έμεινα όρθιος, αναλογιζόμενος τη σημασία της διπλής εμφάνισης. Να τις αφήσω να ζήσουν; Ήρθαν να πάρουν εκδίκηση; Κινδυνεύω;
Μία πέταξε κοντά στο κεφάλι μου και μετά προσγειώθηκε πάνω στον καναπέ, όπου έμεινε να με χαζεύει. Σε λίγο, ήρθε κοντά της και η δεύτερη. Μια αναμέτρηση λοιπόν.
Έκανα ένα βήμα προς το μέρος τους και δεν κουνήθηκαν. Κι άλλο βήμα. Κάθισα στον καναπέ. Εκεί ακόμα, ένα ελαφρύ πετάρισμα στα φτερά, τίποτα άλλο. Πλησίασα το πρόσωπο μου στα σώματα τους. Χοντρά κορμιά, τριχωτά πόδια, τεράστια χνουδωτά φτερά με χρώματα καφετιά και γκρίζα, κεραίες.
Φίλησα τη μία από τις δύο.
Δεν κουνήθηκε.
Φίλησα και την άλλη.

Ακόμα καθισμένος στον καναπέ είμαι. Γυμνός.
Τώρα μέσα στο σπίτι μου πρέπει να είναι πάνω από χίλιες, δύο χιλιάδες. Κάθομαι ακίνητος και τις κοιτάζω που πετάνε τριγύρω, ένα σύννεφο από φτερά και πόδια και κεραίες. Έχω τα χέρια μου απλωμένα, τα πόδια μου ανοιχτά. Περπατάνε απάνω μου και με σκεπάζουν άμα κρυώνω. Με διασκεδάζουν με το πέταγμα τους και με καθαρίζουν συνεχώς. Δεν πηγαίνω καν στην τουαλέτα. Τρώνε ότι παράγω. Όταν θελήσω, τυλίγονται γύρω από τον πούτσο μου και με ελαφρά αγγίγματα με φέρνουν σε οργασμό, κολλάνε στις τρίχες που καλύπτουν τα σκέλια μου. Πίνουν ότι εκκρίνω. Οι ερωμένες μου.
Τα σώματα τους μυρίζουν κάστανα.

Κάποιες φορές, κάθομαι με το στόμα ανοιχτό και μπαίνουν μέσα, με σειρά, κάνουν ουρές στα μάγουλα μου για να κοινωνήσουνε το σάλιο μου και να καθαρίσουν τα δόντια μου.

Και άμα πεινάσω

απλά κλείνω το στόμα μου και μασάω.

14 comments:

Elemiah said...

(το ξαναβάζω γιατί μού κανε κάτι τρελλά ο μπλογκερ)

Γιατί δεν είχες επιλογή; Γιατί έπρεπε ντε και καλά να πεθάνει; Το ν' ανοίξεις ένα παράθυρο και ν' ανάψεις το φως της βεράντας να της δείξεις έναν άλλο δρόμο δεν έπαιζε; Σίγουρα θα ήταν πιο δύσκολο και πιο χρονοβόρο μέχρι να την καταφέρεις να βγει έξω, ελεύθερη, δεν το αμφισβητώ. Αλλά μήπως το άξιζε;

Μήπως το άξιζες εσύ;

Πολύ θα ήθελα να δω πώς θά 'χε εξελιχθεί η ιστορία αν "απλά" είχες ανοίξει ένα παράθυρο. :)

tuco said...

κοίτα να δεις...
θα γεμίσω την τουαλέτα μου με νυχτοπεταλούδες. Με τις κατσαρίδες που δοκιμάζω, δεν πιάνει...

Loth said...

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΟΥΝ..
Η ΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΣΤΗΝ ΠΕΤΣΕΤΑ, ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ..ΣΕ ΜΙΑ ΖΩΗ.
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΝΟΙΧΤΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ.
.. ΙΣΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΝΑ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ..
ΜΑΤΣ!

Eric Draven said...

"πλάσματα της νύχτας, καμωμένα από πράγματα που θέλησαν, μα δεν τα κατάφεραν."

δυνατό....σε ανησυχητικό βαθμό!

Να είσαι καλά.

Lee said...

Σκοτωσες μια και εγινες ο θεος τους?

it is said...

Μερικές φορές μια ιστορία για να ξεκινήσει χρειάζεται έναν άδικο(?) θάνατο...

Αγορίνα είσαι κορυφή... φοβερή η ιδέα και πολύ δυνατός ο τρόπος που την έδωσες...


Ίσως όμως να μην αντέχεται ο ρόλος του ξενιστή για πάντα... ίσως να πρέπει να αποτινάξει τις πεταλούδες από πάνω του ακόμη κι αν τον τρέφουν... και να δει μήπως μπορεί να ανοίξει και δικά του φτερά άλλα... ο καθένας μας δηλαδή.

ceralex said...

Έτσι όπως κορυφώνεται το όμορφο ψέμα σου, αλήθεια γίνεται και ανατριχίλα σε όλο το κορμί.

Σε κοίταξαν, σου έδωσαν σημασία... πόσο εθιστικό είναι να σου δίνει ο άλλος σημασία, να σε προκαλεί, να σε κοιτάει στα μάτια, να σε ανακαλύπτει, να συγχωρεί... και συ ν' αφήνεσαι στο απρόσμενα καινούριο να σε ρουφήξει!

Τόσο όμορφο! Είχα καιρό να κάνω βόλτα από δω...

Φαίδρα φις said...

τι γράφεις ρε παιδί μου?

aggelika said...

Ούτε εγώ καταλαβαίνω τι σε υποχρέωνε να την σκοτώσεις? Είναι όμορφες αυτές οι πεταλούδες παρά την αντικειμενική ασχήμια τους συγκριτικά με τις άλλες, τις πολύχρωμες. Επιμένουν να κυνηγάνε ένα φως που τις καίει..

Καληνύχτα..

EggGod said...

Οκ. ALERT ALERT ALERT
Είναι 1:50, ξημερώματα Πέμπτης και απλά δεν μπορώ να μην το γράψω αυτό: ΤΟ ΓΑΜΟΠΟΣΤ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ. ΤΙΣ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ.ΟΚ; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ. ΔΕΝ ΕΠΑΙΞΕ ΠΟΤΕ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΟΜΠΛΟΓΚ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ. ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗ ΠΑΛΕΥΩ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΤΩΣΑ ΤΗΝ ΓΑΜΟΠΕΤΑΛΟΥΔΑ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ!

Φιλάκια.
Thnx για τα comments σας ...

Elemiah said...

Αυγοθεέ, δεν ξέρω για τους υπόλοιπους,αλλά κι εγώ συμβολικά μίλησα.

Τόσο που προφανώς δεν κατάφερα να περάσω αυτό που ήθελα.

Σαφώς και το θέμα δεν είναι αν σκότωσες την πεταλούδα ή όχι. Αλλά όταν γράφεις συμβολικά,επιτρέπεις στον καθένα να ερμηνεύσει αυτά που έγραψες με το δικό του τρόπο. Αυτή είναι και η ομορφιά της τέχνης κατ' εμέ,καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό. Ε, εμείς αυτό είδαμε, αυτό είπαμε. Τί γκρινιάζεις τώρα; Ε; Ε; Ε;

Φιλιά ρει!

EggGod said...

(Γαμώ τις πεταλούδες μου γαμώ...) ;Ρ

Crazy Chef said...

πως τις γαμεις? :-)

noesis said...

Εγω ενα εχω να πω,οι τυψεις ειναι καριολες,αλλα αναγκεες. :))