Saturday, May 10, 2008

ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

"We wont follow the sun in its course. We will follow the moon in its curse." - Wilde

Ένας αναπτήρας στο αριστερό μου χέρι.
Διάδρομος αρχαίου τάφου, δεν έχει ξαναπατήσει ανθρώπου πόδι εδώ, είμαι εγώ ο πρώτος αρχαιολόγος-εξερευνητής-ποιητής-ζωή.
Μούχλα παντού, μούχλα, σκόνη, μούχλα, αρχαίο μυρίζει εδώ μέσα.
Τι σε τρομάζει σε έναν τάφο, ξέρεις;
Θα σου πω εγώ.
Σε τρομάζει το κρύο που δεν μπορείς να το διώξεις.
Σε τρομάζει το οριστικό.
Σε τρομάζει η σήψη ονείρων.
Σε τρομάζει αυτό που μένει μετά να σε θυμίζει. Τι ήσουνα; Ήσουνα αυτό το σώμα; Τι έμεινε;
Ιερογλυφικά στου τοίχους, κανείς δεν τα 'χει δει αυτά και όμως, σαν να έχω ξανάρθει. Ο διάδρομος οδηγεί σε μία χαμηλή καμάρα, πέρασμα, η φλόγα του αναπτήρα τρεμοπαίζει από την ησυχία. Η ανάσα σου είναι μουσική βέβηλη, που περπατάς; Γύρνα πίσω βρε χαζέ. Τι πας να εξερευνήσεις;
Θολωτή αίθουσα, χρυσάφια και χαλιά. Σιωπή. Σιωπή. Βαθιά.
Μία σαρκοφάγος περιμένει. Στην λάμψη από τον αναπτήρα μοιάζει να αναπνέει. Πώς μπήκες εδώ μέσα; Τι γυρεύουν τα μάτια σου τόσο διψασμένα;
Περνάει ώρα για να καταλάβω ότι είμαι τρομαγμένος, τόσο που τα πόδια μου τρέμουν και η σπονδυλική στήλη μου, έχει τεντωθεί, σε επιφυλακή είμαι. Ησυχία.
Ποιο είναι αυτό το δωμάτιο; Κάτω από ποια παιδικά σεντόνια το ονειρεύτηκες; Γιατί ξαναγύρισες σε αυτό;
Κρύο.
Κρύο.
Το θάρρος μου το ξακουστό με έφερε εδώ και η βλακεία μου. Να βγω δεν μπορώ. Αρχέγονα, ιερά μυστικά ξυπνάνε στις σκιές, κοινή γνώση για τους χαμένους, μυστήρια για μένα. Ο αφελής. Που ήρθα;

Ο αναπτήρας τελειώνει, σβήνει.
Στέκομαι στο απόλυτο σκοτάδι.
Τα μάτια μου ατενίζουν τυφλά.
Κρύο.
Και μέσα στο σκοτάδι, από κάπου δίπλα μου μία φωνή, σκονισμένη φωνή, αρχαία.

"Πού ήσουν;"

Ναι
Τώρα θυμάμαι

9 comments:

Lee said...

Λιγο μουδιασμα θα υπαρξει σην αρχη. Λιγο τρεμουλο γιατι το σκοταδι ειναι κρυο. Θα συνηθισει ομως το ματι. θα αρχισει να διακρινει σχηματα. Σιγα σιγα θα βρει το αμυδρο φως που θα τον οδηγησει εξω. Ισως παρει τον δρομο του γυρισμου, ισως οχι. Το τσοφλι ομως θα σπασει.

Crazy Chef said...

βολτα να θυμηθω τον καθαρό αέρα..

Φαίδρα φις said...

τώρα θυμάμαι κι εγώ...

noesis said...

Δηλαδη κρεβατομουρμουρα....χεχεχεχε
Να σε παντα καλα και μακρια απο τετεια μερη! :))

Loth said...

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ..ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ. ΤΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΠΤΗΡΑΣ, ΔΕ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΚΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ. ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΟΛΑ!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ..

Eric Draven said...

γυρνάω πίσω στο μέρος που ξεκίνησαν όλα...
κι αν δεν μου αρέσει θα ξαναβρώ φωτιά, θα ξαναβρώ την ζέστη και θα ξαναφύγω...

για να γυρίσω πάλι μετά από χρόνια χορτασμένος....

Να είσαι καλά.

it is said...

Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε τον τάφο μας, το θάνατό μας, να μπορούσαμε και να τα απομυθοποιήσουμε και να ζήσουμε με λίγο λιγότερο φόβο... ίσως να ξεπερνούσαμε το τρέμουλο... Το κρύο σε ξυπνάει συνήθως :)

EggGod said...

Παιδιά σόρυ που δεν απαντάω σε καθέναν ξεχωριστά. Βασικά είναι γιατί δεν έχω πολλά να πω αυτή τη περίοδο (και όλα εκείνα τα εκατομμύρια πράγματα που έχω να ξεράσω, θα τα διαβάσετε) αλλά να ξέρετε ότι τα σχόλια σας σημαίνουν πολλά.

Thnx for chipping away my egg shell....

deadend mind said...

τα μάτια συνηθίζουν στο σκοτάδι σιγά σιγά.. και βρίσκουν από πού βγαίνει το φως. πάντα υπάρχει κάπου εκεί γύρω ένα φωτάκι. θέλω να πιστεύω.
φιλί :))