Saturday, April 19, 2008

ΝΕΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ


Γεννήθηκα σε ένα μικρό προάστιο του τίποτα.
Μικρό χωριό με πλατάνια γύρω γύρω.
Με μεγάλωσαν κάτι γρατζουνιές στα γόνατα μου και δύο φωνές πίσω από μία κλειστή πόρτα που ουρλιάζουν.
Παλιά ήθελα τον κόσμο να αλλάξω, τώρα έμαθα να αφήνω τον κόσμο να με αλλάζει, με την καλή την έννοια.
Άμα βρέχει κρατάω ομπρέλα αλλά πολλές φορές, θέλω να την πετάξω, να κάνω μπάνιο σε νερό από σύννεφα.
Μια γιαγιά μου είπε προχτές ότι έχω χαμόγελο παιδιού.
Καλό είναι αυτό;
Καλό είναι.

Τι άλλα νέα ρε;

Μπήκε η μεγάλη εβδομάδα αλλά μικρή θα μου φανεί το ξέρω. Δεν έχω δει και πασχαλιές φέτος, μου κακοφάνηκε, παλιά τις κόβαμε και τρέχαμε στη μάνα μου να τις βάλει στο βάζο. Πότισε η μυρωδιά τους τα δάχτυλα μου και τα μυρίζω σαν πρεζάκι από τότε.
Α, άκου κι αυτό.
Γύριζα σπίτι κατά τις 4 το πρωί. Είχε μία δροσιά, όχι κρύο, οι δρόμοι άδειοι, μύριζε χορτάρι ο αέρας. Είπα στον ταξιτζή να με αφήσει στο πάρκο που είναι κοντά στο σπίτι μου, κάτι μου 'ρθε, είχα όρεξη για βόλτα. Πεύκα παντού και μαύρες σκιές αλλά ένιωθα γαλήνη, δεν φοβόμουνα. Κάθισα σε ένα παγκάκι και άναψα τσιγάρο, χάζευα το φεγγάρι που γέμισε πάλι. Μία αίσθηση σαν κάποιος να με παρακολουθεί. Κοίταξα τριγύρω, τίποτα. Άρχισα να σκέφτομαι σενάρια για ταινίες, πως και καλά μέσα από τις σκιές βγαίνει ο σατανάς και κάθεται δίπλα μου και θέλει να κερδίσει την ψυχή μου αλλά στο τέλος εγώ τον κερδίζω με μια γαμάτη ατάκα, κάτι ψαρωτικό. Θόρυβος μέσα στους θάμνους. Εντάξει εκεί τα χρειάστηκα λιγάκι, να την κάνω σιγά σιγά, τι θέλω τέτοια ώρα στο πάρκο ο μαλάκας;
Χαζό ε;

Ένα καλό φιλαράκι μου είπε ότι με έχει ανάγκη.
Το 'παιξα κι εγώ δυνατός, δεν του είπα πως και εγώ νιώθω την ανάγκη να με έχει ανάγκη. Ο φθόγγος "γκ" στη λέξη αυτή με πνίγει καμιά φορά.
Έπιασα να ζωγραφίζω πάλι, ξέθαψα έναν μισοτελειωμένο καμβά και έπρεπε να καθαρίσω πρώτα τη σκόνη που είχε μαζέψει απάνω του, πριν αρχίσω να απλώνω τα λάδια. Είχα κάνει έναν ουρανό μπλε μαύρο. Τον ξαναζωγράφισα τυρκουάζ, από πάνω.
Αυτό είναι το ωραίο με τη ζωγραφική.
Οι νέες πινελιές μπορούν μέχρι και το μαύρο να σβήσουν.
Και ας μένει το μαύρο από κάτω.

Τον τελευταίο μήνα πήρα μία μεγάλη απόφαση.
Να δίνω την ευκαιρία στους ανθρώπους να με εκπλήσσουν.
Μου βγήκε σε καλό.
Κάποια στιγμή μπορεί να εκπλαγώ και γω από μένα.

Να όπως τώρα ας πούμε.

Άμα έβγαινε ο σατανάς να μου πάρει την ψυχή, μέσα από τα σκοτάδια, θα του λεγα :
"Πάρ' την αλλά να την δώσεις πίσω όπως την βρήκες"



"Γεμάτη"

17 comments:

EYES OF TRUTH said...

Άλλη μια απόδειξη ότι οι εμπειρίες κάνουν θαύματα...αρκεί να ξέρεις να τιε εκμεταλεύεσαι σωστα!...

karyatida said...

ο σατανάς να δεις πως θα εκπλαγει... :p


οοοοκ, τέλειο!

φιλιά :)

Αλέξανδρος Ζήβας said...

...Γεννήθηκα στο σάλαγο
των εξαντλημένων όχλων..,
μες σε μια φτωχογειτονιά
του κόσμου τούτου τ' άκοσμου..!

Και.., πριν μου βγούνε τα φτερά..,
τα ξεριζώσανε.., οικτρά..,
διατάνοι μ' άσπρη φορεσιά..!

Το τώρα μου --- και τ' αύριο... ---
το φύτεψαν στα βράχια...
και τ' όνειρο μακάβριο..!

Μα...και τα μάτια μου τα άδεια
χαράς δε βρίσκουν μονοπάτια..,
γιατί ανθρωπάρια.., με τερτίπια..,
με σφήνωσαν μες στα ερείπια..!...

Αλέξανδρος Ζήβας,
URL : www.siopi.gr
Αποκωδικοποίηση..: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,...
Σχηματοποίηση λόγου (στίχων μου), θεογονία, κοσμογονία,...
Γεια...

Φαίδρα φις said...

πάντα μιλάς για σάλτα μέσα στον εαυτό σου,
θέλω να δω πότε θα αποφασίσεις το έξω από αυτόν...

συγκινητικό κείμενο, άλλωστε η προφάνεια της ευαισθησίας σου δεν αφήνει περιθώρια για εκφυλισμούς.

φιλιά

EggGod said...

eyes: Couldn't have said it nicer. Συμφωνώ απολύτως eyes :)

karyatida: Ναι τον πούστη. Άμα κοτάει, ας έρθει.

αλέξανδρε: Θα απαντήσω με ένα δικό μου.

Προσωρινός επισκέπτης νύχτας
Φορώ γουνίσια μυρωδιά και όψη
Ίσως να αναμένεις
Ίσως όνειρο είναι και εγώ δεν υπάρχω

Μές σε σεντόνια προσποιητών
Αγνές ανάσες ποιητών
Εγώ τις κάνω να πετούν - γοργές
Δειλές
υποσχέσεις μπροστά στου τέρατος τα μαρμάρινα δόντια

Η ρήση μου είναι σοφή
Αυτό που γρυλίζω υλοποιείται
Μία μαύρη γούνα σε αβγό
"Καλώστον" λέει
και προσποιείται

Δεν χαμογελάω
Μον γελώ
Φέρνω μια γεύση από Άδη
Αν με χαϊδέψεις θα κυρτωθώ
Δεν θα γυρίσω στο σκοτάδι

Θα περιμένω

Στο πηγάδι

-Egggod

Γειά σου κ σένα φίλε μου.

φαίδρα φις: Το έξω από εμένα πεθαίνει μέσα μου κάθε που θα ανασάνω το είναι μου. Ίσως να μην γράψω ποτέ για το έξω μου. Ίσως να γράφω κάθε μέρα.
Ή
ίσως
το έξω μου είστε όλοι εσείς και γράφοντας γινόμαστε ένα. Και έτσι σάλτα μόνο σε μέσα γίνονται, έξω δεν υπάρχει.

Φιλιά

Eric Draven said...

...και κάτι τέτοια γράφεις πάντα και νομίζω οτι κάνεις πολλές φορές και τις δικές μας ψυχές να γεμίζουν από σκέψεις και συναισθήματα....
Να είσαι καλά.

Lee said...

Δεν κινδυνευεις εσυ απο σαταναδες, ψαχνουν αδειες ψυχες για να αποφευγουν το κουβαλημα.

"Μικρό χωριό με πλατάνια γύρω γύρω".
Χμμμ... ;)

κρασι & νερο στα ονειρα μας said...

oso megalvneis tha gnwrizeis ligotero ton eayto soy , auto einai ekplixi .

Elemiah said...

Χε... γνώριμο τούτο δω, έχω κι εγώ ένα,χμ,κόλλημα να το πω με την έκπληξη.

Καλησπέρες :)

deadend mind said...

δεν πειράζει που δεν του το είπες.. αυτά τα πράγματα τα διαισθανεται κανείς.
φιλί :)

Loth said...

ΓΕΙΑ ΣΑΣ!
..ΟΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ.
ΑΝ,ΑΣ ΠΟΥΜΕ,ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΗΝ ΕΔΙΝΕ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ ΞΑΝΑ?
ΤΕΣΠΑ...
ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΕΟΟΟ!
ΜΑΤΣ

tuco said...

γεμάτη...και γαμάτη.
Ζωγράφισες πάλι.
Γεια χαραντάν!!!!!!!!!!!!!

Elemiah said...

Χρόνια Πολλά Αυγοθεέ, καλά να περνάς!

EggGod said...

eric: Να'σαι καλά φίλε μου.

Lee: Στο μυαλό μου είναι το χωριό. Άσχετο αν πήγα εκεί το Πάσχα ;)

κρασί: Λιγότερο; Χμμμ. Δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ.

elemiah: Ποιος δεν γουστάρει τις εκπλήξεις; :)

deadend mind: Άντε να τα πούμε κ από κοντά, πολλές μέρες περάσανε.

Loth: Καλά περάσαμεεεεεε. Τώρα, άμα μου έπαιρνε την ψυχή και δεν την ξανάδινε... Ε, βεντούζα.

tuco: Θενκς ρε μαν. Που 'σαι εσύ ωρέ;

elemiah: Χρόνια πολλά ρεεεεεε (αν και καθυστερημένα)

noesis said...

Ωραιος!!!Να σου πω,αμα σου ελεγε οκ,εσυ θα τον πιστευες? :))

EggGod said...

noesis: LOL. Να σου πω...δεν ξέρω. Κάτι με ωθεί στο να πω "Δεν με νοιάζει" αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

it is said...

Όταν κάποιος σε έχει ανάγκη αισθάνεσαι χρήσιμος... και ασχολούμενος με τα προβλήματα του άλλου, ξεχνάς για λίγο τα δικά σου... και χαίρεσαι...
Το δύσκολο είναι να σε έχει ανάγκη να χαρείτε μαζί στη χαρά του και να μπορέσεις να χαρείς πραγματικά μαζί του...
συνεχίζεις να γράφεις γαμώ :)