Saturday, March 15, 2008

ΦΥΓΗ


Κλαδιά χτυπάνε στο πρόσωπο του καθώς τρέχει μανιασμένα. Το χώμα είναι νωπό από βροχή, δάκρυα θεών που τώρα του έχουνε γυρίσει την πλάτη αν ποτέ υπήρξαν. Η μυρωδιά του δάσους είναι η αυγή του σύμπαντος. Μικρές σταγόνες τινάζονται βίαια καθώς αυτός σκουντάει τα κλαδιά από τα οποία κρέμονται, αιωρούνται για μία στιγμή και μετά βουτάνε ελεύθερες, παρθενικό και τελευταίο ταξίδι μαζί, σταγόνες που πέφτουν στο χώμα.
Νωχελική ομίχλη σέρνεται σε μερικά μέρη- άλλα τα αφήνει ακάλυπτα- ένα σύννεφο που έχασε τον δρόμο του και κρύφτηκε στα δέντρα. Τρέχει μέσα της και την ταράζει, πλοκάμια σηκώνονται να τον αρπάξουν αλλά αυτός έχει περάσει ήδη. Τα μαλλιά του κολλάνε στο πρόσωπο του, από τη μέση και πάνω γυμνός, ξυπόλητος, φοράει μόνο ένα σκισμένο γκρίζο παντελόνι. Το στήθος του πονάει αλλά τρέχει.

Δεν κοιτάει πίσω και αυτό τον βοηθάει να νιώθει ελεύθερος.

Τα δέντρα σχεδόν αγκαλιάζονται, το φως του ήλιου που μόλις ξυπνάει ίσα που διαπερνάει το πράσινο τείχος, κίτρινα δόρατα που σκίζουν τη μπλε μαρμαρυγή κάτω από τον θόλο των κλαδιών.
Τώρα πηδάει πάνω από μία ρίζα. Το έδαφος κατηφορίζει λίγο, επιτάχυνση. Πιάνεται από έναν κορμό για να στρίψει, σκύβει να αποφύγει, γελάει και ιδρώνει. Αμυχές πάνω στο σώμα του αφήνει το δάσος, τελετουργικά σημάδια μίας μύησης αναγκαίας. Τα πόδια του πάνω στη γη είναι τύμπανα ρυθμικά αλλά ξάφνου δεν είναι μόνος. Πίσω του ακούει και άλλα πόδια μικρότερα να τρέχουν, κάποιο τετράποδο περνάει πάνω από ξεραμένα φύλλα, σπάει κλαδάκια, αυτός δεν κοιτάει, μόνο τρέχει. Μία κουκουβάγια που ξέμεινε να δει και αυτή το ξημέρωμα, τον βλέπει να περνάει από κάτω της. Φωνάζει με την φωνή της και τον χαιρετά. Μιλάει με τους γειτόνους της, δείτε τον πως τρέχει τον άνθρωπο αυτόν, ξυπνάνε κι άλλα ζώα τώρα και τον παρατηρούν.

Σταματάει απότομα. Λίγα εκατοστά από το πρόσωπο του ένας ιστός. Στο κέντρο του μία αράχνη μικρή, καλλιτέχνιδα εφήμερων πλεκτών. Στρίβει λαχανιασμένος και συνεχίζει να τρέχει.

Τα δέντρα μπροστά ανοίγουν, ανοίγει και η μέρα το άπλωμα της, ο ήλιος δυναμώνει. Επιταχύνει.
Βγαίνει από το δάσος σε ένα ύψωμα, ένα δόντι γης πάνω από έναν απύθμενο γκρεμό. Τριγύρω το μπλε του ουρανού, χαμηλά τα σύννεφα κρύβουν το έδαφος. Τρέχει προς την άκρη μανιασμένος. Γελάει.
Δέκα μέτρα.
Πέντε μέτρα.
Βαθιά ανάσα.

"Θα κατεβείτε κύριε;"

Η πόρτα του μετρό ανοίγει και αυτός χάνεται σε ένα δάσος από ανθρώπους.

Ακόμα κρατάει την ανάσα του.

14 comments:

EL.ZIN said...

Οι Ονειρο-πύλες έχουν πάντα.... κάτι σημαντικό να πουν!

karyatida said...

Respect

απλά

Φαίδρα φις said...

πικρό προνόμιο να συνειδητοποιείς τόσο βαθιά και ακραία τη βάσανο τόσων αγωνιών οριακών...

καλημέρα

Lee said...

"Η μυρωδιά του δάσους είναι η αυγή του σύμπαντος". Τι ομορφη φραση. Κριμα που μας τελειωνουν τα δαση.

EggGod said...

el.zin: Καλώς ήρθες στα μέρη μας.

karyatida: Μουτς!

φαίδρα φις: Δεν θα έλεγα οριακών. Περισσότερο ανθρώπινων μάλλον ίσως μπορεί....;) Μέρες

Lee: Ναι κρίμα. Θα τρέχουμε στα σοκάκια....

Crazy Chef said...

παλι καλα που δεν σκονταψε στα σκουπιδια...

deadend mind said...

γίνεται για αλλαγή το επόμενό σου ποστ να είναι μεγάλη μπούρδα; βαρέθηκα να σου λέω κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια!
;)

tuco said...

προτιμώ τη συνέχεια του οράματος...έστω και χωρίς αλεξίπτωτο.
Respect Φίλε!!!!!!

Lucia said...

χάθηκα διαβάζοντας, τι όμορφη αίσθηση να τρέχεις και να νιώθεις ελεύθερος...

Τέλειο!!!

EggGod said...

crazy chef: Ναι, πηδάει ψηλά ο τύπος...

deadend mind: Έγινε! Μπούρδα coming up!

tuco: Κι εγώ ρε φίλε. Κι εγώ...

lucia: Πανέμορφη αίσθηση. Αξίζει να κλέβουμε λίγο χρόνο για να τρέχουμε έτσι, ακόμα και αν είναι στο μυαλό μας...Θενκς.

EL.ZIN said...

Καλώς σας βρήκαμε μαγικές ονειρο-Πύλες!

noesis said...

Φιλε ομορφη η ζουγκλα που μας εφτιαξες,κριμα που ειναι καθημερινη.Αν επρεπε να πηδηξει στον γκρεμο για να μπει στην πραγματικοτητα,μετα πως βγενει? :))

EggGod said...

noesis: Έλα ρε απλό είναι. Δύο τα 'χουμε τα άτιμα....και είναι μεγάλα και λευκά.

ceralex said...

δεν μπορώ, δεν αντέχω να μην ρωτήσω... έστω 3 λέξεις να διαλέξω και να πω...

τι Aνθρωπος είσαι!!!! ;

Τον θαυμασμό μου... και τα σέβη μου!