Wednesday, March 05, 2008

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

"Η πτώση των καταραμένων"
Ρουμπενς

Νυστέρι για βαθύ κόψιμο.
Παρακαλώ φορέστε τη μάσκα σας και προχωρήστε.
Adagio for strings.
Βρεγμένο πρωινό. Άσπρα χρώματα.

Για κάποιο λόγο το ρολόι δείχνει έντεκα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει χρόνος, να μην τον μετράμε. Να μην τρέχουμε να του ξεφύγουμε. Κάποιος φυσικός είπε ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, τρελός ήτανε μα τι ωραία φαντασίωση. Τα καθίσματα είναι πλαστικά, λες και οι αίθουσες αναμονής δεν πρέπει να έχουνε πολυτέλεια. Και όμως, τα πιο μεγαλειώδη συναισθήματα, σε αίθουσες αναμονής τα βιώνουμε. Σκέψου το.
Σε αεροδρόμια, όταν περιμένεις την αγαπημένη σου μετά από πολύ καιρό. Βάζεις τα κλάματα όταν την βλέπεις. Κλαις και όταν την αποχαιρετάς.
Σε νοσοκομεία. Όταν περιμένεις το παιδί σου να γεννηθεί.
Στην εντατική. Όταν είναι μέσα ο άνθρωπος σου και περιμένεις τον γιατρό να σου πει τα νέα.
Μεγαλεία. Πολυθρόνες θα έπρεπε να έχουν οι αίθουσες αναμονής, κόκκινα παχιά χαλιά και κρυστάλλινα μπουκάλια με λικέρ. Και τζάκι. Και πολυέλαιο.
Γύρω μου, άνθρωποι. Άσπρες σκιές, ρε δεν μπορώ να περιγράψω το στομάχι μου.

ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΜΟΥ
Ένα κέντρο ζωής, είναι μια καρδιά που αναπνέει τώρα, ενώ κάθομαι σε πλαστική καρέκλα, είναι ένας κόμπος προσμονής, ένα αγκάθι που κατάπια σε ένα παραμύθι, θα το ξεράσω και θα γεννηθεί ένα θηρίο, θα με φάει, το στομάχι μου. Ένα μαύρο κάρβουνο είναι που το φυσάει ο Θεός και αυτό κοκκινίζει, απειλεί να ανάψει. Με κάθε μου ανάσα.

Το πάτωμα είναι πλακάκι φτηνό, γιατί κοιτάω το πάτωμα τώρα; Έχει κάτι λεκέδες, δεν φεύγουνε σίγουρα, άραγε δοκιμάσανε σόδα; Από δεξιά μου μυρίζω κολόνια φτηνή. Ένας τσιγγάνος κάθεται μόνος του και αυτό είναι περίεργο, αυτοί συνήθως πάνε δέκα δέκα. Αλλά αυτός είναι μόνος του. Φοράει ένα κίτρινο πουκάμισο και το πρόσωπο του δείχνει άνθρωπο που έχει ζήσει. Έχει γελάσει πολύ αυτός και έχει τραγουδήσει αλλά τώρα δεν τραγουδάει, κάθεται σιωπηλός με το κεφάλι σκυφτό. Τι περίεργο.
Κολόνια φτηνή, οινόπνευμα τριγύρω, μυρίζει παντού οινόπνευμα και καθαριστικά, μια στείρα μυρωδιά, θα προτιμούσα να μύριζα αίμα και σκατά, να νιώθω ζωή όχι αποστείρωση. Κάτι μου λέει πως έτσι μυρίζει ο θάνατος αλλά σταματάω να σκέφτομαι έτσι γιατί μαλακίζομαι, ξεκόλλα.
Το ρολόι ακόμα δείχνει έντεκα.

Περνάει μια νοσοκόμα και με κοιτάει. Μου χαμογελάει και θέλω να την αγκαλιάσω, να κλάψω στον ώμο της, να την παντρευτώ και να ζήσουμε μαζί, μετά να χωρίσουμε και να την φωνάζω με το μικρό της και τα Χριστούγεννα να πίνουμε ένα ποτηράκι μαζί και να θυμόμαστε το ρολόι που έδειχνε έντεκα και που από κάτω του γνωριστήκαμε, ωπ, χάθηκα τελείως μιλάμε, μα που κολλάει η νοσοκόμα, πώς να τη λένε; Ωραίο ναι, έτσι να χαθώ λίγο.

Σκέφτομαι τώρα, πώς θα είναι να λέω ανέκδοτα. Θυμάμαι ένα καλό, με τον κουτσό και χαμογελάω. Αμέσως νιώθω ενοχή να μου χαϊδεύει το διαμαντένιο στομάχι μου, αυτό που ανέφερα. Αμέσως με μισώ γιατί δεν μπορώ να ζήσω έτσι και ταυτόχρονα με μισώ που με μισώ και γίνομαι πιο σκατά. Αυτό με ρίχνει. Στο σκατά που ήμουνα πριν έχει προστεθεί και αυτό τώρα και γίνομαι χειρότερα. Αμέσως με πιάνει δέος για το πόσα πολλά μπορώ να αισθάνομαι μαζί. Οι παλάμες μου έχουν ιδρώσει. Θεέ μου, μην μου δώσεις όσα αντέχω.

Δύο γιατροί περνάνε και δεν μου δίνουν την παραμικρή σημασία. Με πιάνει ένα παράπονο γιατί αυτοί μπορούν να βοηθήσουν, τι καθίκια που είναι, να πάνε να γαμηθούν και αμέσως ντροπή ρε, γίνεσαι σαν μικροαστική κυράτσα που κράζει στα παράθυρα, την δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι, ολόκληρο λειτούργημα, ώχου βαρέθηκα και παρατάω τους γιατρούς. Φύγανε. Έξω είναι μέρα αλλά δεν ξέρω τι ώρα.
Κοιτάζω το ρολόι. Ένα πλαστικό, μεγάλο, στρογγυλό, φτηνιάρικο ρολόι. Έντεκα λέει.

Έχω μπει σε λούπα, ξεκόλλα ρε μαλάκα με το ρολόι, περνάει μία κυρία τώρα και κρατάει ένα κοριτσάκι από το χέρι, επισκέπτες μάλλον. Το κοριτσάκι με κοιτάζει καθώς περνάει και βλέπω το εξής στο προσωπάκι της: έχει την φάτσα της ανακάλυψης, του πρωτόγνωρου. Μόλις περνάει συνειδητοποιώ γιατί. Βλέπει πρώτη φορά μία έκφραση σαν τη δική μου. Δεν έχει γνωρίσει ακόμα την απόγνωση.

Ένας συναγερμός από αμάξι βαράει κάπου μακριά και κάποιος τον κλείνει. Θέλω τόσο πολύ να καπνίσω αλλά δεν τολμάω να κουνηθώ. Περιμένω εδώ, στη πλαστική καρέκλα και ξέρω πως αυτό που θα ακούσω μπορεί να μου αλλάξει τη ζωή, ορίστε το μεγαλείο, τι συναίσθημα και αυτό. Να ξέρεις πως η επόμενη στιγμή μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή και να συνεχίζεις γιατί δεν έχεις επιλογή. Γιατί υπάρχει χρόνος και τον μετράμε.
Ο τσιγγάνος τώρα δίπλα μου, κρατάει το κεφάλι του και οι ώμοι του κουνιόνται. Τι κάνει, κλαίει; Ρόμπα θα γίνει. Άσε που άμα συνεχίσει θα με πάρουν και μένα. Σκάσε βλάκα, σκάσε γαμώτο.

Το κινητό μου σιωπηλό, δεν έχει πάρει κανένας, μα τι κάνουν κοιμούνται τα ζώα; Δεν ξέρουν πως είμαι εδώ, γιατί δεν παίρνουν, α, μα τι λέω ο βλάκας, κλειστό το έχω γιατί δεν πρέπει να τα έχεις ανοιχτά κοντά στην εντατική. Ηρεμία. Ξαναχαμογελάω. Ξανά ενοχή.

Ο κώλος μου έχει ιδρώσει λίγο και λέω να σηκωθώ αλλά άμα έρθει κανένας και μου πάρει τη θέση θα ξενερώσω, άσε που δεν με κρατάνε τα πόδια μου και πολύ. Μαλακισμένες πλαστικές καρέκλες. Σιγά σιγά, μπαίνω στη φάση της σιωπηλής ικεσίας, τώρα τα προσχήματα πέφτουν. Θεέ μου σε παρακαλώ και τα λοιπά. Λέω πως είναι μίζερο να προσεύχεσαι αλλά ξέρω πως τώρα η προσευχή είναι το μόνο που έχω και ξαφνικά δεν μπορώ να κοροϊδέψω τόσο εύκολα. Αυτοί που προσεύχονται, κάτι ξέρουν. Και ας μην πιστεύουν στον Θεό.

Α, που ΄σαι.
Κάποτε να αξιωθείς να πας Ολλανδία, να δεις τους Φλαμανδούς ζωγράφους από κοντά. Που τους λατρεύεις και που όλο λες να πας να τους δεις. Να δεις Ρούμπενς, να σε ρουφήξουνε τα χρώματα και να γίνεις λαδομπογιά, να χαθείς σε έναν ωκεανό από ουράνια τόξα και να μην ξαναγυρίσεις. Να μην ξαναγυρίσεις ίδιος. Να γυρίσεις πίσω και να πεις σε όλους να πάνε να δούνε Ρούμπενς. Ζωγραφική.

Τι δε θα 'δινα τώρα να είχα ένα μπλοκάκι και ένα κάρβουνο. Να ζωγραφίσω με κόκκινα και πράσινα και ας είναι το κάρβουνο μαύρο. Να γίνω Ρούμπενς. Μια μύγα έρχεται και κάθεται στο αριστερό μου χέρι. Που ήσουνα αγάπη μου εσύ; Από τα νεκροτομεία στο υπόγειο έρχεσαι; Ουστ! Γαμιόλα. Εξαφανίζεται. Κωλόφαρδη.
Γυρίζω το κεφάλι δεξιά.
Όχι ρε πούστη, μη κοιτάς, μη κοιτάς, άμα δε σε δει μπορεί και να μη σου μιλήσει. Σε εσένα έρχεται, αυτός ο λευκός ιππότης της Αποκάλυψης, με ρόμπα και γάντια και μάσκα, ένας μηδενιστής θεός θα σε εξαλείψει τώρα μικρούλη μου, τώρα θα δεις τι σημαίνει δύναμη και εξουσία, αχ, ξέρει ότι μπορεί να με εκμηδενίσει αυτός ο θεός και αν ναι, γιατί τα μάτια του δεν έχουν συμπόνοια; Ω, μεγάλε τοτέμ, λυπήσου με, ρε για χαλάρωσε, τσαμπουκά είσαι; Τώρα θα δεις.

Σηκώνομαι τσαμπουκαλεμένος. Κρατάω τη καρέκλα κοντά μου. Μπορεί να τη χρειαστώ. Με πλησιάζει και σταματάει, κατεβάζει τη μάσκα του και με κοιτάει. Δεν χρειάζεται να μου πει τίποτα ο πούστης, όλα είναι εκεί στα μάτια του. Θα τους ξεριζώσω αυτούς τους δύο καθρέφτες ρε γαμιόλη, ακούς, θα τους παγώσω και θα τους κρεμάσω στον τοίχο μου για λάφυρο, ξεμάτιασα έναν δαίμονα θα λέω, τα μάτια σου τα λένε όλα, ε βέβαια, έχεις εκπαιδευτεί σε αυτό, το θεατράκι σου, είναι η στιγμή σου τώρα, πόσες φορές το έχεις παίξει το κομμάτι; Ρε μήπως είναι ιδέα μου, ξεκόλλα ρε με την απαισιοδοξία, κάποιος είχε πει ότι η απαισιοδοξία είναι ο τρόπος του ανθρώπου να ξεπερνάει τα προβλήματα του, άκου τώρα.

Παίρνει ανάσα για να μιλήσει.
Βλέπω το στόμα του που ανοίγει, ο αέρας που χώνεται μέσα με παρασέρνει και μένα, είναι μια θύελλα και με ρουφάει σαν τη Ντόροθυ στο Κάνσας, χάνομαι μέσα στο στόμα του και καταλήγω στον πνεύμονα του, εκεί θα κουρνιάσω και θα κρυφτώ, μέσα στον πνεύμονα του γιατρού και δε θα με βρει κανένας, έτσι θα ζω, μέσα στον γιατρό.

Στην περιφερειακή μου όραση είναι το ρολόι. Έντεκα λέει ακόμα.
Ο γιατρός μιλάει και λέει πράγματα σημαντικά, από αυτά που αλλάζουν ζωές.
Δεν τον ακούω όμως.
Μες το κεφάλι μου παίζει κασέτα τώρα. Και δεν λέει να σταματήσει.

ΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμουΘεεμου

13 comments:

Baby Lemonade said...

Συγκλονιστικός, για μια ακόμη φορά. Αληθινά, η ζωή μας όλη ξετυλίγεται μέσα σε αίθουσες αναμονής. Το θέμα είναι οι δείκτες του μεγάλου πλαστικού ρολογιού που τις στολίζει, να κινούνται.

Lee said...

Τα παμε ;)

Φαίδρα φις said...

μετά από τόσα κείμενά σου που έχω διαβάσει(μελετήσει και τα σπουδάζω),τώρα αρχίζω να αποκρυπτογραφώ τη σκέψη σου και θα έλεγα-αν μου επιτρέπεις-πως η σκέψη σου είναι πολύ κοντά σ'εκείνη του Αριστοφάνη-ναι του Αριστοφάνη,μη σου φανεί παράξενο-.
Με το απλό σχήμα του υποθετικού λόγου που σημαίνει το μη πραγματικό:"αν συνέβαινε το Χ,θα είχαμε τα Ψ(Ω,Ζ) γεγονότα.
"τι θα συνέβαινε αν ίδρυαν κράτος τα πουλιά,ή αν απείχαν ερωτικά οι γυναίκες ή αν κάποιος αποφάσιζε να ξαναφέρει στη γη κάποιον πεθαμένο ποιητή,ή αν ξαφνικά έβλεπε ο τυφλός Πλούτος?"
αναφορικά με το προηγούμενο που είπες ότι "ποιος τα θέλει να τα εκδώσει",σου απαντώ ότι πολλοί θα έτριβαν τα χέρια τους,αλλά μάλλον είναι δική σου η επιφύλαξη ή η ατολμία...
φιλιά

Crazy Chef said...

ΦτυσεΦτυσεΦτυσεΦτυσεΦτυσεΦτυσε.....

Tradescadia said...

Γαμημένο πάλι το timing...

it is said...

χεχ... ανησυχία... και μετά το τηλέφωνο ησυχία...
είσαι στα πάνω σου εδώ και κάμποσα ποστ... ζηλεύω...

Σήμερα έπεσα πάνω στην πρώτη φωτογραφία της ζωής μου... δεν ξέρω γιατί... έφαγα ένα σοκ... σα να μπόρεσα να ταξιδέψω πίσω στο χρόνο και να αγγίξω ένα πλάσμα που ήμουν εγώ, μόνο που δεν έχω μνήμες από αυτό το πλάσμα και φυσικά εκείνο δε με γνωρίζει καν... σα να μπόρεσα να αγγίξω τα χέρια μου και να με νιώσω... σα να ήρθα σε επαφή με το ΕΓΩ...

Και μετά την εγωιστική αυτή παρένθεση... να σου πω το εξής... μιας και γράφεις πολύ καλά... την επόμενη φορά που θα έχεις μια τέτοια φοβιστική έμπνευση... δώσε κανά ΥΓ... γαμηθήκαμε τόσα άτομα να ανησυχούμε μαλακάκο... :) φιλιά...

Lee said...

πεστα ρε ιτιζ, κι εγω τα ιδια επαθα!

deadend mind said...

ναι, ειδοποία ρε συ μέχρι να διαβάσω τα σχόλια να καταλάβω τα είδα όλα

ήταν Γαμάτο.

karyatida said...

4 πράγματα!

1. το post γαμεί

2. πφφφφφφφφ!

3. έχω έγκριση χρήσης της ανωτέρω υπερουσιαστικής έκφρασης!

4. :))))

noesis said...

Αμα ειχα καρδια θα ειχε σπασει ρε.Πλακα μας κανεις? Ουφ.Ωραιο post πολυ αγωνια. Ευγε!! :)))))

Loth said...

ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΣΤΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΙΤΣΑ ΠΟΥ Π Ο Τ Ε ΔΕ ΘΑ ΔΩ....
ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!;P
ΥΓ.ΣΚΑΣΜΕΝΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ!!

Φαίδρα φις said...

καλημέρα,
είσαι καλά?

EggGod said...

baby lemonade: Έλα όμως που κάποιες φορές δεν κινούνται. Κάποιες φορές μένουν κολλημένοι για μήνες....

Lee: Yep!

φαίδρα φις: Αν καταφέρεις να αποκρυπτογραφήσεις τη σκέψη μου πες μου κ μένα, γιατί εγώ δε βγάζω άκρη. Όσο για τις εκδόσεις, κοντός ψαλμός, κάτι περιμένω από artbomber σύντομα...;)

crazy chef: φτουφτουφτουφτουφτουφτου...

tradescadia: Όπως πάντα...

itis: Sorry για το χέσιμο ρε. Είναι σοκ πάντως να ανακαλύπτεις το πόσοι άνθρωποι έχεις υπάρξει...

deadend mind: Thnx babe!!!;)

karyatida: Thank you όμορφη (έχω κ γω άδεια για τη χρήση της υπεράνω λέξης και αν έχει πρόβλημα πες του να έρθει να μου κλάσει!!!):Ρ

noesis: ΑΝ είχες καρδιά;;;; Χμμμμ...οκ. Θενκς;

Loth: Ε; Ότι θυμάσαι εσύ....Τι έχεις να μου πεις από κοντά;

φαίδρα φις: Δύσκολη βδομάδα. Καλημέρα.