Monday, February 18, 2008

MEMENTO



Ήμουν σε ένα νοσοκομείο, βαρειά βρογχοπνευμονιτιδοειδής αναπνευστικότητα-σκατά, δεν ξέρω τι ήταν κάτι με τα πνευμόνια μου σοβαρό, θα μπορούσα να πεθάνω. Έπρεπε για μία ώρα κάθε μέρα, να κλείνουν το "κουκούλι" γύρω μου. Το κουκούλι, ήταν μία φούσκα με φερμουάρ που έκλεινε εμένα και όλο το κρεβάτι μέσα της, την γέμιζαν με καθαρό οξυγόνο και με άφηναν να αναπνέω. Λευκή φούσκα με φερμουάρ, λευκά σεντόνια, εγώ ξύπνιος να ακούω τους άλλους να μιλάνε για μένα απ' έξω, να μην τους καταλαβαίνω, το μόνο που καταλάβαινα ήταν η προσποιητή τους χαρά και γαλήνη. Το "όλα θα πάνε καλά μικρούλη" χαμόγελο τους.
Κάθε μέρα έπρεπε να με κλείνουν για μία ώρα μέσα σε ένα αυγό.
Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση.
Αυτή είναι η πρώτη μου εικόνα σε αυτή τη ζωή.

Ήμουν κάτω από κάποιον καναπέ. Ένα χέρι που μου κρατάει τον αστράγαλο, αλλά είναι απαλό κράτημα. Το χέρι τρέμει. Ελαφρά, από τα γέλια. Η μάνα μου γελάει. Γελάω και εγώ υστερικά, γιατί την κάνω να γελάει και είμαι πλήρης. Προσπαθούσε να με βγάλει από κει κάτω, που πας βρε χαζούλι, οπότε έπρεπε να με τραβήξει αλλά και να μη με πονέσει. Γιατί κάτι τέτοιο της φάνηκε αστείο, τι έκανα εκείνο το απόγευμα, ποια κίνηση την έκανε να χαρεί;Γέλασε και με έπιασαν και εμένα τα γέλια. Με τράβηξε απαλά και πρέπει να κατουρήθηκα απάνω μου από τα γέλια. Ούρλιαζα από τα γέλια και εκείνη πλέον είχε δακρύσει, έτρεμε ολόκληρη, να γελάει και να τρέμει και να με κρατάει.
Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση της μάνας μου.

Σε ένα προαύλιο. Δευτέρα δημοτικού. Είχα παντρευτεί τη Νατάσα και κάποιος αγοράκι την πείραξε και εκείνη ξεκίνησε να κλαίει και εγώ τον χαστούκισα και αυτός μου άνοιξε τη μύτη. Με πήρε η μάνα μου από το γραφείο. Την άλλη μέρα, η Νατάσα με φίλησε στο μάγουλο και μου ήρθαν κλάματα, την ώρα που με φίλαγε είδα μια εικόνα ενός άντρα να με χαιρετάει, εγώ ήμουνα ο άντρας, με τρόμαξε η εικόνα μου ήρθαν κλάματα, όλα αυτά από το φιλί της Νατάσας.
Θα σκότωνα για να ξαναπάω πίσω σε εκείνο το φιλί.
Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση του έρωτα.

Είχα μία γιαγιά, "τζιέρη μου" με έλεγε, από Μικρά Ασία. Μου έδενε σεντόνια στον λαιμό και έκανα τον Σούπερμαν, με έπαιρνε αγκαλιά στα τεράστια βυζιά της και μου έδινε πυροσκί. Αυτή τα έφτιαχνε. Τη μυρωδιά την έχω φυλάξει στην ψυχή μου ακόμα.
Κάθε πρωί την έβλεπα.
Ένα πρωί σταμάτησε να έρχεται.
Δεν μου το είπανε ποτέ, μόνος μου το κατάλαβα αργότερα.
Το να μην είσαι εκεί. Αυτό το "δεν είσαι εδώ" ένιωσα τότε- και τα ήξερα όλα από τότε. Δεν χρειάζεται να μάθω κάτι άλλο ο χαζός. Από τότε ήξερα την απάντηση.
Αυτή είναι η πρώτη ανάμνηση μου του θανάτου.

Σε ένα φιλικό σπίτι στη Νέα Μάκρη, οι ιδιοκτήτες μας το έχουν δανείσει, σε ένα κήπο με ένα πεύκο. Καλοκαίρι, καμμένη πλάτη από τον ήλιο, σαγιονάρες. Είμαι στο σπίτι και βλέπω τηλεόραση μετά το φαγητό, οι άλλοι είναι έξω στον κήπο. Αφαιρούμαι για κάμποση ώρα, μέχρι που συνειδητοποιώ πως το μόνο που ακούω είναι τζιτζίκια. Οι φωνές απ' έξω έχουν χαθεί. Φοβάμαι λίγο και βγαίνω στον κήπο να δω τι συμβαίνει. Έχουν κοιμηθεί όλοι, κουρασμένοι από τα μπάνια και τα πλατσουρίσματα και τις τρεχάλες. Η μάνα μου, ο πατέρας μου, η αδερφή μου.
Στέκομαι εκεί ένα σκατό στη κάσα της πόρτας και τους βλέπω να κοιμούνται.
Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση της οικογένειας.
Η πρώτη μου ανάμνηση της ομορφιάς.


Τη πέτρα την είχε πετάξει ο Βαγγέλης. Μας έπιασε ο ιδιοκτήτης και μας πήγε στη μάνα του, σηκωτούς. Εγώ έμενα πέντε δρόμους πιο πάνω. Έξαλλη.
"Αυτοί οι δυό" είπε ο τύπος.
"Ποιός το έκανε;" ρώτησε η μάνα του. Θα τον σταύρωνε τον Βαγγέλη και το ξέραμε και οι δύο. "Εγώ" είπα και με χαστούκισε. Εντάξει δε τρέχει, ήταν κολλητή με την μάνα μου. Δε με χαστούκισε και δυνατά.
"Γρήγορα στη μάνα σου" μου είπε και ρούφηξε τον Βαγγέλη μέσ' το σπίτι.
Ο οποίος, έτρεξε στο παράθυρο και με χαιρέτησε, σήκωσε το χέρι του και με κοίταξε και μπορεί και να χαμογέλασε ή αυτό είναι από ταινία, δεν θυμάμαι.
Αλλά το βλέμμα του.
Το βλέμμα του είναι η πρώτη μου ανάμνηση από τη φιλία.

Όπως και να το κάνεις, είναι σοκαριστικό να συνειδητοποιείς ότι, παρ' όλες τις σπουδές και τις δουλειές σου και τις σχέσεις σου, ακόμα είσαι η πρώτη ανάμνηση σου αυτού του κόσμου.

Ευτυχώς.

8 comments:

corto said...

Κάποια στιγμή, νωρίς, δενόμαστε με αυτή τη συνείδηση (του εαυτού).
Από τότε μας ακολουθεί πάντα...
Σαν τη σκιά, ε;
Καληνύχτα...

Φαίδρα φις said...

"[...]
και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι απ' την πρώτη ποίηση της ζωής μας-
σα μουσική,τη νύχτα,μακρινή,που σβήνει."
Κ.Π.Κάβάφης.

Φαίη said...

Σού' χω πει ότι τα λατρεύω τα κείμενά σου ε; Δεν πειράζει,το ξαναλέω :)

EggGod said...

corto: Μα πάντα όμως. Σαν σκιά. Σαν πιστός σκύλος. Όπως προείπα...ευτυχώς!!!

φαίδρα φις: Ε, τα 'πε όλα ο ποιητής κ ας μη μ' αρέσει η ποίηση. Ναι, ξέρω, σοκαριστικό. ;)

φαίη: *κοκκινισμένος* Να'σαι καλά ρε.

tuco said...

εμένα γιατί μου 'ρθε στο μυαλό το...
"πονάει πάντα η πρώτη φορά"?

noize said...

ΕΨΑΧΝΑ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΑ.ΟΙ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΚΛΑΙΩ-ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΡΕΖΙΛΙ ΣΤΟ ΝΕΤΑΔΙΚΟ-ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΓΩ ΕΧΩ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ Π Ο Ν Α Ν Ε Ε Ε Ε Ε Ε Ε !!!!!!!
ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ,ΕΧΩ ΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΑΓΑΠΟΥΣΑ,ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ,Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΤΟΥ,Η ΤΩΡΙΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ...ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΛΙΓΑ..ΚΑΙ ΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΠΕΣΩ ΧΑΘΗΚΑ,ΜΕ ΦΑΓΑΝΕ!Η ΦΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ ΟΠΟΤΕ ΕΧΩ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΜΕ ΤΙ?ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ?ΜΕ ΟΛΟΥΣ?ΜΕ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ?ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ?ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΧΙΛΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ..ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ..ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΙΑ Ο ΜΟΝΟΣ...

EggGod said...

tuco: Για μένα δεν είναι η πρώτη φορά που πονάει. Είναι η ανάμνηση της...

noize: Καλώς ήρθες από τα μέρη μου φίλε. Μεγάλη κουβέντα θα πω και μην με κακοκαρδίζεις (άμα είσαι απ' έξω από τον χορό...) αλλά καμιά φορά, όταν έχεις κουραστεί να πολεμάς, είναι καλό να δοκιμάσεις να αφήσεις κάτω τα όπλα και να αρχίσεις τις αγκαλιές. Το σίγουρο είναι ένα: δεν είσαι μόνος. ;)

it is said...

αυτό που σκέφτομαι με αυτό το ποστ, δε θα το πω... θα ακουστεί κλασική μαλακία και μου τη σπάει να λέω αλήθεια και να ακούγεται η αλήθεια μου μαλακία...


σου έχω πει πως γουστάρω να μιλάς για τις αναμνήσεις σου?... φιλιά... και άντε και γαμίδια...