Monday, February 18, 2008

ΚΑΣΤΡΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΚΑΙ ΠΕΗ ΜΠΛΕ


Να χαμηλώσεις τη βελόνα πάνω στον δίσκο, να παίξει η μουσική-μελωδίες αέρινες να γεμίσουν τον χώρο. Να δυναμώσεις την ένταση γιατί έχουμε τσακωθεί, δεν θες να με ακούς που περπατάω μέσα στο σπίτι. Τι σκατά να κάνω. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη αλλά με τρώει η περηφάνια που με δίδαξε ο πατέρας μου. Άλλωστε έχω δίκιο.

Ένας διάδρομος μας χωρίζει, εσύ στο σαλόνι, εγώ στο δωμάτιο. Καπνίζουμε και οι δύο και ξεφυσάμε. Θα βάλω και εγώ μουσική με ακουστικά, να μην ακούω εσένα. Να απομονωθούμε τελείως γιατί είναι πολύ βαρύ να σηκωθώ να φύγω τώρα, πολύ δραματικό. Ο διάδρομος είναι μία έρημος τώρα με παγίδες και τέρατα. Δεν θα τον περνούσα ακόμα και αν έπαιρνε φωτιά το σπίτι και έπρεπε να τρέξουμε έξω να σωθούμε. Αλλά αυτό που με κουράζει και θέλω να πέσω για ύπνο είναι η σκέψη πως είμαι ξεροκέφαλος, πως εμμένω στη θέση μου γιατί μόνο αυτό ξέρω να κάνω, να γυαλίζω τον θρόνο μου και να κάθομαι απάνω του και να χαζεύω τα άδεια βασίλεια μου, τις νίκες μου τις στέρφες. Στρίβω και άλλο τσιγάρο και νευριάζω πιο πολύ.

Με ακουμπάς απαλά στον ώμο. Τρομάζω, βγάζω τα ακουστικά νευριασμένος, έτοιμος για τον δεύτερο γύρο, πώς πέρασες την έρημο γυναίκα, πώς κατάφερες να κάνεις το αδιανόητο, αυτό που εγώ τρέμω να πραγματοποιήσω;

"Θες να σου μαγειρέψω τίποτα;"
"Ναι πεινάω λίγο. Μωρό...συγγνώμη"

Με φιλάς και χάνεσαι. Ξαναπερνάς την έρημο σαν να μην τρέχει τίποτα, μου έχεις διαλύσει το καστράκι μου, που με προστατεύει από την αμμοθύελλα. Τα χέρια μου τρέμουν.

Θα περάσω τον διάδρομο και θα έρθω στη κουζίνα να σε αγκαλιάσω.

Πόσο δύσκολο να είναι; Τον δρόμο τον άνοιξες εσύ.

11 comments:

tuco said...

τελικά δεν άντεξε, ε?
Ή μήπως αυτός είναι ο τρόπος τους, για να μας κάνουν να τρέχουμε ξοπίσω τους?
Μας τεντώνουν και μας αφήνουν και γινόμαστε σαν ξεχειλωμένα λάστιχα.
I wonder...

Tradescadia said...

Μετά από τέτοιες "μάχες" ψυχής, πάντα κάποιος διασχίζει την έρημο πρώτος. Συνήθως είναι ο λιγότερο...ξεροκέφαλος!

Φαίδρα φις said...

τόχω ζήσει αυτό!τό'χω ζήσει χίλιες φορές...

Loth said...

ΕΥΤΥΧΩΣ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΣΤΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΕΥΚΟΛΑ..ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΓΓΙΓΜΑ...ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΟ ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΟ!
Τake it from me! :p
ΥΓ.Την έχω την τρίτη συμφωνία στανταράκι ε?ε?

Φαίη said...

@Tuco: Δεν είναι θέμα αντοχής. Ούτε πείσματος ή αντίδρασης ώστε να σε κάνει να τρέξεις από πίσω. ¨Ειναι καθαρά θέμα εσωτερικής διεργασίας.

@Egggod: Το ότι είδες ότι σου άνοιξε τον δρόμο και το ότι θα κάνεις κάτι γι' αυτό θα έπρεπε να σε κάνει να νιώθεις πολύ περήφανος για την πάρτυ σου. Άλλος στην θέση σου μπορεί να μην έκανε απολύτως τίποτα και να εξακολουθούσε να κάθεται στον θρόνο του, μάταιο ή όχι.
Μεγάλο πράγμα το να μπορείς να μαθαίνεις φίλε,πολύ μεγάλο.

deadend mind said...

συμφωνώ απόλυτα με αυτό που σου γράφει η φαίη απο πάνω. και οι δύο κάνατε απο μια καλή κίνηση. η ισορροπία βρέθηκε, και τελικά αυτό είναι που μετράει.
πάμε γι' άλλα τώρα! φιλιάαα :)

Lucia said...

Συμφωνώ και εγώ με αυτό που γράφει η Φαίη πιο πάνω.
Όσο διάβαζα την ιστορία μου ήρθε μια φράση στο μυαλό που είχα ακούσει κάποτε από έναν άνθρωπο που σέβομαι και εκτιμώ πολύ.
"Δίκιο έχω, σχέση δεν έχω".

Από τότε προσέχω λίγο περισσότερο, και προσπαθώ αυτόν τον εγωισμό (που ώρες και φορές γίνεται θεριό), να τον κουμαντάρω λίγο καλύτερα.

Μπράβο σου πάντως για την "παραπάνω" σκέψη, που σε οδηγεί λίγο πιο κοντά στο να φαίνεται αυτός ο "διάδρομος" πιο βατός.

karyatida said...

...κι εμένα μ΄αρέσουν οι θρόνοι!
:S
γαμώτι!!!

αλλά κι εγώ συμφωνώ με αυτό που γράφει η Φαίη πιο πάνω πιο πάνω! :))

EggGod said...

tuco: χμμμμ, ειλικρινά δεν νομίζω ότι αυτή τη φορά ήταν παιχνιδάκι αδερφέ. Ο μαλάκας βγήκα εγώ. Και πήρα ένα γαμάτο μάθημα. Και γιαυτό είμαι ευγνώμων....

tradescadia: Αμήν! Σταμάτα, προσπαθώ! Προσπαθώ...

φαίδρα φις: Σου εύχομαι να μην το ζήσεις άλλες. Να ορμάς με τα μούτρα στην έρημο...

Loth: Εντάξει δεν μετράει αυτή τη φορά. Too obvious....Ακόμα στις δύο είμαστε. Και ναι. Ένα άγγιγμα μετράει.

φαίη: Ναι μεγάλο πράμα το να μαθαίνεις. Καθόλου εύκολο I might add αλλά μεγάλο....

deadend mind: Άντε πάμε για άλλα. Φιλούμπες.

lucia: Να 'σαι καλά. Και ναι, ο διάδρομος γίνεται κοντύτερος κάθε φορά. Κάτι είναι κ αυτό, ε;

karyatida: Άσε. Οι θρόνοι μου έχουν στοιχίσει πολλά. Ξου, ξου!!! Καλύτερα χωρικός στο πανηγύρι παρά βασιλιάς στο θρόνο, να κοιτάζω τον χορό....

Lucia said...

κάτι είναι και αύτο? αυτό είναι ΣΠΟΥΔΑΙΟ!

it is said...

αγάπα βρε μαλάκα...

και πέτα τη γαμημέν ηανωτερότητα να δωθείς πραγματικά... το να αφήνεσαι που και που σε κάποιον άλλον δίχως όρους είναι σαν το αίσθημα της θάλασσας όταν κολυμπάς γυμνός...


αγάπα βρε μαλάκα...