Friday, February 15, 2008

Η ΛΑΜΠΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


Δες τον, τον έφηβο, περπατάει με το κεφάλι σκυφτό αλλά είναι χαρούμενος. Έχει αφήσει τα μαλλιά του να του κρύβουν το πρόσωπο, στενό παντελόνι και αρβύλα. Τα χέρια μες το τζάκετ το χακί, με τις κονκάρδες. Περπατάει και ακούει μουσική. Δεν φοράει ακουστικά, η μουσική είναι στο κεφάλι του, την ξέρει απ' έξω. Κάνει λίγο κρύο αλλά αυτός καίγεται. Έχει ιδρώσει μιλάμε. Τα έχει φτιάξει με τη γκόμενα σήμερα. Τώρα, πριν από λίγο. Από το σπίτι της έρχεται, μένει κοντά, είναι βράδυ, αυτός ο έφηβος ο θεός, περπατάει και δεν ξέρει ότι σήμερα πεθαίνει.

Είναι υγρή η νύχτα, τα φώτα των δρόμων αμέτρητα λαμπιόνια πάνω στην άσφαλτο, σαν Χριστούγεννα, αλλά δεν είναι. Κάποιου είδους γιορτή πάντως είναι σήμερα, γιατί αυτός νιώθει ότι θέλει να ανάψει κεράκι. Είναι ιερό αυτό που νιώθει, το καταλαβαίνει. Να ανάψει κεράκι; Πω, μη το πει αυτό στους κολλητούς και γίνει ρεζίλι με την εκκλησία και τέτοια. Τα άρβυλα κάνουν θόρυβο καθώς τα παρατηρεί. Περπατάει γρήγορα, είναι κυνηγημένος. Σταματάει. Βγάζει το πακέτο με τα τσιγάρα, να ανάψει ένα για τον δρόμο, είναι ακόμα στην ηλικία που είναι τρελή μαγκιά το τσιγάρο. Και εκεί που έχει σταματήσει, ένα σκυλί κολλάει από δίπλα και του κουνάει την ουρά, βραδιάτικα. Ο έφηβος του χαϊδεύει πεταχτά το κεφάλι και έφυγε.
Από πίσω ο σκύλος.

Είναι γουέστερν παρεάκι οι δυό τους. Μπροστά ο σκύλος, να σταματάει πότε πότε να δει αν έρχεται ο μαλλιάς, πίσω ο μαλλιάς να κοιτάει τον σκύλο και να χαμογελάει και να σκέφτεται τα βυζιά της άλλης. Έχει μισό φεγγάρι, δεν βλέπει καλά, ο σκύλος είναι τα μάτια του. Περνάει από κάτι δρομάκια τώρα και φτάνει δίπλα στην μικρή εκκλησία. Ο δρόμος του περνάει από δίπλα της, έχει ένα μεγάλο τοίχο η εκκλησιά από πίσω, λευκό με ένα μεγάλο λευκό φως από πάνω, σαν φεγγάρι. Και μετά, είναι το χωράφι με τα κυπαρίσσια. Τέρμα οι λάμπες του δρόμου για μεγάλο διάστημα. Μετά τον τοίχο της εκκλησίας, απόλυτο σκοτάδι. Και ωωωωπ, ο έφηβος σταματάει να περπατάει τώρα, κοιτάζει ευθεία μπροστά και βλέπει το σκοτάδι. Ο σκύλος χάνεται, τον έχει ρουφήξει το χάος, η νυχτιά.

"Φσσστ" σφυρίζει ο νέος, τα ξέχασε τα βυζιά τώρα. Ο σκύλος άφαντος. Στέκεται στο φως του λευκού τοίχου και εκεί που τελειώνει το φωτεινό δαχτυλίδι προστασίας, μπορεί να ορκιστεί ότι βλέπει τις σκιές να κουνιόνται. Μα τι μαλακίες σκέφτεται βραδιάτικα αλλά βήμα δεν μπορεί να κάνει. Ησυχία, κρύο. Μέσα από την εκκλησία έρχεται ένα μαλακισμένο φως από καντηλάκια και ξαφνικά το όλο σκηνικό έχει γίνει ένας εφιάλτης από LSD. Και έτσι απλά σκέφτεται πως εδώ που στέκεται δίνει στόχο, είναι το μόνο ζωντανό ον στη γύρω περιοχή και όλα αυτά που είναι νεκρά τον κοιτάνε τώρα μέσα από το σκοτάδι, αυτόν-μία φιγούρα μέσα σε ένα φωτεινό δαχτυλίδι.
Κάνει ένα βήμα προς το σκοτάδι. Ο σκύλος σκάει μύτη από το χάος και τον κοιτάει παραξενεμένος. Ένα μικρός λεπτός λυγμός βγαίνει από το ζώο. Σαν να λέει στον έφηβο : "Ξεκόλλα ρε μαλάκα-τι με ψαρώνεις τώρα; -Μία χαρά πηγαίναμε- εγώ μπροστά να μυρίζω και τώρα ξαφνικά κολλάς και με έχεις ψαρώσει- τι τρέχει μαλάκα και δεν μυρίζω τίποτα;"
Ο νέος ξεφυσάει, ηχηρά, μαλάκα κάνει σαν γκόμενα σε ταινία, φωνάζει τον σκύλο να έρθει κοντά του, ο κόπρος πάει, σιγά μη δεν πήγαινε, τζάμπα χάδια.

Αγόρι μου, αγορίνα που ήσουνα ρε μαλάκα και ξαφνικά ο μούργος εκεί που λαχανιάζει ευχαριστημένος, μαζεύει γλώσσα, κρατάει αναπνοή και καρφώνεται ευθεία μπροστά, στο σκοτάδι. Πωωωωω, τον πούστη. Εδώ θα μείνει όλο το βράδυ.
Κανά αμάξι;
Τίποτα.
Έτσι και περάσει αμάξι, θα τρέξει σαν γκόμενα και να πάει να γαμηθεί η πόζα, είναι πάλι εφτά χρονών.
Τίποτα. Ο σκύλος καρφωμένος ακόμα, να ρουθουνίζει που και που. Τι σκατά μυρίζει; Χριστέ μου, ο Σατανάς, πωωωω και μαλάκα τα έχω διαβάσει αυτά στο Ανεξήγητο μιλάμε. Ένα κυπαρίσσι λίγο πιο κάτω, τρίζει στον νυχτερινό άνεμο. Μαλάκα θα βάλει τα κλάματα, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, δεν μπορεί να νιώθει τέτοιο παραλυτικό φόβο. Ποια αρχέγονη δύναμη έχει μιλήσει στα σωθικά του, ποιο αρχαίο ένστικτο τον κάνει να είναι ζώο τώρα; Λες και μέσα από το σκοτάδι θα ξεπηδήσει ένα τεράστιο στόμα και θα τον ρουφήξει, ένα αποτρόπαιο στόμα που θα είναι σαν λεωφορείο, το βλέπει τώρα το στόμα.
Ο σκύλος γαβγίζει και τρέχει μες το σκοτάδι. Δεν μπορεί, ταινία είναι ή φάρσα.

Και έτσι ξαφνικά γίνεται.

Σκέφτεται τη γκόμενα που περιμένει τηλέφωνο με το που θα πάει σπίτι, να μιλήσουν μέχρι τα χαράματα. Ανάβει κι άλλο τσιγάρο. Έχει διαβάσει και τον Άρχοντα τώρα πρόσφατα, οπότε παίρνει παράδειγμα. Περιβάλλει τον εαυτό του με ένα λευκό φως, σαν τον Γκάνταλφ, σαν τα ξωτικά τα απέθαντα και φεύγει μπροστά. Πέντε βήματα για το σκοτάδι.

Έχει γεμίσει τώρα, είναι τσαμπουκάς. Η ενέργεια του κάνει τα χαλικάκια να τρέμουν στα πόδια του. Θα φτιάξει και τη μπάντα που θέλει. Θα δώσει και για Καλών Τεχνών και να πάνε να γαμηθούνε. Θα περάσει και την τάξη, σίγουρα. Δε μασάει. Έτσι απλά, το άγχος φεύγει από πάνω του. Τέσσερα βήματα για το σκοτάδι.

Ρε ποιός; Τραβάει τζούρα από το τσιγάρο. Μέχρι και με τη μάνα του θα τα βρει. Δε μασάει τίποτα λέμε. Αλλά βασικά....σκέφτεται τη γκόμενα. Τον λαιμό της και τα βυζιά της, μαλάκα πρέπει να πάρει τον κολλητό πρώτα και μετά την γκόμενα. Έχει να του πει πολλά. Πρώτα όμως θα βάλει Metallica στο κασετόφωνο, μόνο μην το έχει πάρει η αδελφή του το κασετόφωνο στο δωμάτιο της και έχει κοιμηθεί αγκαλιά, πω ξενέρωμα. Τρία βήματα για το σκοτάδι.

Τινάζει το μαλλί, έλα ρε πούστη, θα μου κλάσεις- σε ποιόν μιλάει, τα χάνει, τι γίνεται, ρε μαλάκα λες να είναι ο θεός μέσα στο σκοτάδι, τι είναι θεός; Δύο βήματα.

Είναι Ένα, είναι ένας Θεός, μία φλόγα, μία δύναμη της φύσης, ξέρει να χαμογελάει και ας μην καταλάβει ποτέ την δύναμη που έχει το χαμόγελο του, ξέρει να φοβάται και ας μην καταλάβει ποτέ ότι αυτός του ο φόβος θα τον κάνει αθάνατο, τον θεό αυτό.

Ένα βήμα έμεινε. Καμία αμφιβολία στο περπάτημα του, δεν κομπιάζει. Μπροστά ο σκύλος γαβγίζει χαρούμενα, τον καλεί. "Έλα μαλάκα, δεν υπάρχει τίποτα, ξεκόλλα"
Κάνει το βήμα

και εδώ πεθαίνει. Εδώ τον σκοτώνω. Έλα μωρέ πλάκα κάνω. Μην ξενερώνεις, εννοούσα ότι ο έφηβος "πεθαίνει" συμβολικά, εννοώ ότι τον παγώνω σε εκείνη την στιγμή, πριν μπει μέσα στο σκοτάδι. Δεν έχει σημασία το μετά. Εκείνη η στιγμή του πριν έχει σημασία, αυτό το δευτερόλεπτο πριν χαθεί στην σκιά, αυτή τη στιγμή που δεν υπάρχει φόβος. Αυτή τη στιγμή "σκοτώνω", την αποκαθηλώνω , την ξεκολλάω και την κρεμάω μέσα μου σε ένα κάδρο, σε ένα μεγάλο σαλόνι που έχει πιάσει αράχνες και το τζάκι κρύωσε και οι πολυθρόνες έχουν απάνω τους λεκέδες από λικέρ.

Μην ξενερώνεις.

Ο έφηβος μπήκε στο σκοτάδι.

Και βγήκε μία χαρά. Πιο κάτω τον περίμενε και ο μούργος. Πήγε σπίτι και άρχισε τα τηλέφωνα.

Τη λάμπα στην εκκλησία, την έσπασε κάποιος μαλάκας με μία πέτρα, κάμποσο καιρό μετά. Τώρα εκεί είναι μόνο σκοτάδι.

9 comments:

Φαίδρα φις said...

θα το ξαναπώ κι ας επαναλαμβάνομαι...
οι ιστορίες σου είναι σπουδαίες...
έχουν μια δύναμη εσωτερική-σίγουρα όχι τυχαιότητα αυτό- που καμιά φορά υποτροπιάζει σε παραίτηση,όχι,όχι μάλλον παραίτηση,σαν να ενδίδεις σε μια παραισθητική, παράλληλη πραγματικότητα πέρα από τα συμβατά όρια ακόμα και του υπεραισθητού...
συγχαρητήρια...

corto said...

Πολύ ωραίο, πολύ ωραίο στυλ...
Συνέχισε...
Καλημέρα..

Loth said...

ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΣΠΑΣΕ ΜΑΛΑΚΑΣ..ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΠΑΚΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ..ΤΗ ΔΙΕΛΥΣΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ ΔΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟ ΦΩΣ ΝΑ ΤΑ ΒΡΕΙ..KAI ΟΣΑ ΦΟΒΟΤΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
ΥΓ.ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΤΩΡΑ..
;P

EggGod said...

φαίδρα φις: Φαίδρα...επαναλαμβάνεσαι! Πλάκα κάνω. Θενκς. Σε έχασα λίγο στα συμβατά όρια του υπεραισθητού αλλά το γενικό νόημα το έπιασα. ;)

corto: Να 'σαι καλά. Περνάω την φάση "γράφω-όπως μιλάω-με χώμα και Μπουκόφσκι-και μισώ τον Μπουκόφσκι λέμε". Θενκς.

Loth: Βασικά...ΣΥΜΦΩΝΩΩΩΩΩ! ΤΑΝΤΑΑΑΑ! Τι έχεις πάθει παιδί μου; Συγκεντρώσου!

Φαίη said...

Γαμάτο. Απλά γαμάτο. Και αυτή την παράγραφο θα στην κλέψω, να την βάλω στα κιτάπια μου τ' ανείπωτα να την φυλάξω.
"Είναι Ένα, είναι ένας Θεός, μία φλόγα, μία δύναμη της φύσης, ξέρει να χαμογελάει και ας μην καταλάβει ποτέ την δύναμη που έχει το χαμόγελο του, ξέρει να φοβάται και ας μην καταλάβει ποτέ ότι αυτός του ο φόβος θα τον κάνει αθάνατο,τον θεό αυτό."

corto said...

Πω πω, αυτό που μ' αρέσει είναι το ύφος του τυπά: "να πάει να γαμηθεί εγώ δεν θα πεθάνω σήμερα! δεν παθαίνω τίποτα ρε! φοβάμαι αλλά θα μου κλάσετε ρε! όσα τρολ κι αν είστε εκεί στο βάθος!".
"Η ενέργεια του κάνει τα χαλικάκια να τρίζουν στα πόδια του."

Δε μασάει τίποτα λέμε...
Φοβερή ψυχολογία...
Μπράβο το παιδί!
Θεός...

Όσο για τη λάμπα...
Κάηκε "συμπτωματικά" ένα άλλο βράδυ, αργά, που περνούσε από εκεί ένας άλλος τύπος. Σύμπτωση σκέφτεται, τί σύμπτωση μαλάκα; μπορούσε να είναι χειρότερα; να σβήσει η μοναδική λάμπα έξω από μια εκκλησία δίπλα σ' ένα χωράφι με κυπαρίσσια; Ο τύπος τα παίζει, σκέφτεται, έλα Δημήτρη μην κολλάς αγόρι μου, πάμε δεν τρέχει τίποτα, σκοτάδι για 10 μέτρα παραπάνω... Που είναι ο μούργος που ήταν εδώ, που 'σαι δικέ μου απόψε; συνεχίζει... κρατάει την αναπνοή του για ν' ακούει καλύτερα, η καρδιά του τον κουφαίνει.. αρχίζει να τρέχει, κανένα δεν έβλαψε λίγο jogging... Φτάνει σπίτι, κυριλέ τώρα....

Καληνύχτα!

tuco said...

δεν υπάρχει τίποτα πιο λυτρωτικό από μια βόλτα στο αγνό σκοτάδι...

ρε φίλε, οι ιστορίες σου γαμάνε. Μέχρι που ψιλοανατρίχιασα σε μια φάση...άκουγα και ebm και όσο να 'ναι, δε θέλω και πολύ...

EggGod said...

φαίη: Για αυτό τις βάζω εδώ τις παραγραφούλες αυτές. Για να κλαπούν...Να' σαι καλά!!

corto: Το συναίσθημα αυτό είναι που μας καθιστά ικανούς να κάνουμε μεγάλα πράγματα. Να το ψάχνεις όπου μπορείς....

tuco: Θενκς φιλαράκι...btw...τι είναι ebm???

it is said...

:)... ναι το ξέρω ξενερωτικό το χαμογελάκι... για σχόλιο... αλλά αυτό έχω να σου δώσω χωρίς την κατάληξη του -άκι... χαμόγελο... μπορείς να γίνεις πολύ όμορφος... σχεδόν το ίδιο καλά όπως μπορείς να γίνεις πολύ άσχημος :p

salute...