Monday, February 04, 2008

ΕΛΙΤ ΑΓΕΛΕΣ


Με χαβανέζικο πουκάμισο, ριγέ παντελόνι με τιράντες, παπούτσια με λυτά κορδόνια και καπέλο αλα Μάικλ Τζάκσον.

Στο μπαράκι, παραλία με αγέλη ελίτ.
Οι ελίτ αγέλες είναι οι γαμάτες παρέες. Οι παρέες που ξέρεις ότι άμα βγεις μαζί τους, τη βραδιά θα τη θυμάσαι. Δεν είναι ανάγκη να τους ξέρεις χρόνια. Αρκεί που οι ψυχές σας θα γνωρίζονται από παλιά.

Είναι πολύ ανεβασμένος. Το χαβανέζικο πουκάμισο το έχει να ανεμίζει, από μέσα να φαίνεται το λευκό φανελάκι και οι τιράντες. Δεν ντύνεται έτσι. Για χαβαλέ το έκανε, να γουστάρει. Έφαγε πολύ δούλεμα για το ντύσιμο μιλάμε. Αλλά είναι ανεβασμένος τώρα, γιατί γελάει με όλα. Έτσι είναι αυτός.

Έχουνε βγει. Hot μέρος σε hot νησί. Για λίγο τα πάντα έχουν παγώσει, οι δουλειές, οι μαλακίες. Έχουνε πάει εκεί να αποδράσουν, από κάτι τρέχουν, καταφύγιο ο ένας στον άλλον βρήκαν και δεν γνωρίζονται πολύ καιρό. Είναι καμιά δεκαριά άτομα. Είναι ελίτ αγέλη. Όλοι ηθοποιοί στο επάγγελμα. Καταλαβαίνεις τι γίνεται άμα βγαίνουν. Διακοπές. Ε, τι να λέμε....

Η βραδιά έχει προχωρήσει και ο ίδιος πιστεύει ότι δεν μπορεί να ανέβει περισσότερο. Είναι στα 5 ποτά και τα χρώματα είναι μικροί οπτικοί οργασμοί. Οι μυρωδιές στις ανάσες είναι όλες κανέλα. Οι υπόλοιποι είναι στα 7 ποτά και βάλε. Μόνος αυτός δεν αντέχει το ποτό. Δεν πειράζει, δε χαλιέται. Βασικά χαλιέται, αυτό είναι το θέμα.
"Οικονομικό" τον φωνάζουν οι άλλοι και γελάει.
Η μουσική βαράει δυνατά. Μιλάνε και χορεύουν, βασικά χορεύουν όλοι μαζί, δεν έχει ζευγάρια η παρέα περιέργως. Δεν γνωρίζονται καιρό, το επάγγελμα τους έφερε μαζί. Γύρω ο κόσμος χορεύει ξέφρενα, όλοι στη τελετουργία της νύχτας δοσμένοι, να ξορκίσουν την μέρα με μανία θαρρείς. Τους καταλαβαίνει και χορεύει με όλους. Ουρλιάζει, γελάει, χοροπηδάει, αγκαλιάζει, ιδρώνει, κάποιοι τον βαράνε στον ώμο και κάτι του γελάνε στο αυτί, λέει "ναι" και γελάει και χορεύει και χορεύει, τώρα κάποιος του δίνει ένα σφηνάκι και το ρουφάει, θεέ μου θα ξεράσει αλλά τι να κάνει, δεν μπορεί να σταματήσει, είναι τόσο ανεβασμένος, χαρούμενος, τους αγαπάει όλους.

Να πάρει ανάσα, μισή ώρα χορεύει ξέφρενα, οι κοπέλες της παρέας δεν καταλαβαίνουν τίποτα, του δίνουν αυτές και καταλαβαίνει, δεν σταματάνε, ένας κολλητός κοιτάει μία, μετά αυτόν και του κλείνει το μάτι. Γελάνε μαζί καλοπροαίρετα, κολλάνε τα κεφάλια και ουρλιάζουν γιατί αυτό είναι ζωή, αυτή η μικρή παγωμένη στιγμή μέσα στον χρόνο που δεν έχει τίποτα σημασία και όλα είναι μοναδικά και σημαντικά. Πίνουν και άλλα σφηνάκια. Να πάρει ανάσα, ακουμπάει στο μπαρ και ζητάει ένα νερό, καθώς πίνει μία από τις κοπέλες τον σκουντάει στον ώμο, την κοιτάζει με νερό να στάζει από το πηγούνι του, ωπ τώρα έβαλε το στρόμπο, γελάνε και οι δύο, θεέ μου πως γελάνε, με τις φασματικές φάτσες τους μέσα στο φως που αναβοσβήνει, τον αγκαλιάζει και του λέει για ένα στοίχημα.

Δεν καταλαβαίνει στην αρχή, κάτι σοβαρό λέει αυτή, μισοκλείνει τα μάτια για να ακούσει καλύτερα.
"Πρόκληση" του φωνάζει πάνω από την μουσική, τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του, ο ιδρώτας του λαιμού της στο στόμα του, η μυρωδιά της κάτι κλεμμένο από Ντε Σαντ.
"Να δώσεις show στο επόμενο κομμάτι, να το συζητάνε για χρόνια σ' αυτό το μπουρδέλο και κερνάω το επόμενο ποτό"

Δίνει show. Γελάνε όλοι με την καρδιά τους. Κερνάνε και άλλα ποτά, ο ένας τον άλλον, χορεύουνε.

Το μαγαζί είναι σχεδόν πάνω στην άμμο, βγαίνει χορεύοντας να πάρει ανάσα. Ο κόσμος αραιώνει προς τα έξω, έχει ξαπλώστρες, κάποιοι χορεύουν, κάποιοι χαμουρεύονται. Κάθεται, είναι γεμάτος, είναι ζαλισμένος αλλά περνάει τέλεια.
Βγάζει τον καπνό του να στρίψει ένα τσιγάρο, πωω θέλει ένα ποτήρι νερό αλλά σιγά μην πάει να φέρει νερό από το μπαρ, καπνίζει και ζαλίζεται, έχει και φεγγάρι που είναι σαν το στρόμπο μέσα, αναβοσβήνει μανιακά το άτιμο, είναι χάλια τώρα και μια βαριά θλίψη τον τυλίγει.

Νιώθει τους μηχανισμούς ασφάλειας της ψυχής του να ρίχνουν το ρελέ. Τέτοια ευτυχία δεν είναι για ένα σώμα, όχι σε ένα βράδυ. Νιώθει λίγο μόνος και ξαφνικά σκάει κολλητός με δύο ποτήρια νερό. Βάζει τα κλάματα και ο κολλητός παθαίνει σοκ, σε λίγο κλαίνε μαζί και μιλάνε για τον θάνατο και για αγάπη και για το σύμπαν και τον θεό. Είναι ζαλισμένος και ξαλαφρωμένος τώρα που έκλαψε. Γυρνάει και ξερνάει δίπλα απ' την ξαπλώστρα, χωρίς θόρυβο, απλά γέρνει και αφήνει τους δαίμονες να βγούνε. Ο άλλος παθαίνει νευρική κρίση γέλιου. Ξερνάει και λέει "μαλάκα" ταυτόχρονα. Ξερνάει και γελάει.

Ως δια μαγείας, το πάρτυ μεταφέρεται στην παραλία με την λίγη μουσική που φτάνει από το κλαμπ. Έχουνε μπει μέσα με τα ρούχα. Είναι και άλλος κόσμος δίπλα τους, κι άλλες αγέλες, ουρλιάζουνε όλες μαζί, πλατσουρίζουν και φιλιούνται και αγκαλιάζονται. Μαλακία κάνανε. Βγαίνουν έξω χωρίς πετσέτες και το δαγκώνουνε κανονικά, τα αγόρια αγκαλιάζουν τις κοπέλες και αγκαλιάζονται όλοι μαζί.

Εκεί.
Ώπα.
Στοπ.
Cut.
Φινίτο.

Το βλέπεις;
Έτσι απλά. Μέσα σε απόλυτη ευτυχία, απόλυτη, σαρωτική ευτυχία.
Δέκα άνθρωποι αγκαλιασμένοι κάτω από το φεγγάρι, βρεγμένοι να τουρτουρίζουν.

Δέκα άνθρωποι αγκαλιασμένοι κάτω από το φεγγάρι, βρεγμένοι να τουρτουρίζουν.

Τέλος.

9 comments:

corto said...

Το 'φεραν κοσμικές δυνάμεις και έγιναν έτσι τα πράγματα ή το έγραψες εσύ;
Δεν έχει σημασία όμως, είναι πολύ ωραίο...
Ζήλεψα...
Ωραία φαντασίωση..

Φαίδρα φις said...

αγνοώ γιατί πάντα κάπως γίνεται και οι ιστορίες σου,ανασύρουν συνειρμούς που με παραπέμπουν σε άλλες..."περισσότερο γνωστές" ιστορίες. Μπορεί να ευθύνεται ο τρόπος της δικής σου γραφής ή ο τρόπος της δικής μου σκέψης...
αυτή λοιπόν η ιστορία μου θύμισε εν μέρει το "alter ego". Δε θα σχολιάσω περαιτέρω...Πάντως, άσχετα άν μου άρεσε ή όχι το θέμα, η γραφή σου είναι όμορφη, χειμαρρώδης και με ιδιότυπες "εκπλήξεις"...Σε καμιά περίπτωση δεν είναι πληκτική...

tuco said...

αυτοβιογραφικό;

Lee said...

αλκοολ/καταλυτης

karyatida said...

όλο μα όλο, είναι εντελώς εσυ!

επικεντρώνομαι στον τρόπο γραφής και όχι στην υπόθεση!

σούπερ!

φιλιά :))

Φαίδρα φις said...

πού είσαι? αντιμάχεσαι την ανθεκτικότητα και τη σκληρότητα κάποιου παρακινδυνευμένου τσοφλιού?

EggGod said...

corto: Hello man! Κοσμικές δυνάμεις; Όχι. Μία φαντασίωση είναι από εικόνες που έχουν υπάρξει. Μία μελέτη που έκανα ένα βραδάκι που ...πετούσα.

φαίδρα φις: Το alter ego δεν το έχω δει αλλά σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Εδώ είμαι, εδώ είμαι. Απλά τρέχω πολύ και περνάω και από δω άμα προλάβω...;)

tuco: Βλ. απάντηση σε corto

lee: Ω ΝΑΙ!

karyatida: :)) Μουτς

Baby Lemonade said...

Το συνηθίζεις να με ξαφνιάζεις ευχάριστα. Διαβάζοντας το κείμενό σου, περίμενα πάλι πως στο τέλος θα με ρίξεις μες το μαύρο. Πέταξα, όμως, μαζί σου. Δε θα μπορούσες να περιγράψεις καλύτερα την ευτυχία.

"Δέκα άνθρωποι αγκαλιασμένοι κάτω από το φεγγάρι, βρεγμένοι να τουρτουρίζουν."

Αυτό, θα το κρατήσω.

it is said...

Το καλοκαίρι είναι η πιο μαγευτική εποχή... η μυρωδιά του ιδρώτα, μπερδεμένου με αρώματα, καπνό, ποτά και μουσική... πρωτόγονα τριβελίζει τα μυαλά... ξυπνάνε τα ένστικτα... φιλιά...