Wednesday, January 23, 2008

GREY LADY


Μία γκρίζα κυρία ήρθε και στάθηκε δίπλα μου την ώρα που ετοίμαζα τον πρωινό μου καφέ. Πρωινό μαγευτικό και σπάνιο, από τα λίγα που δεν έχω τίποτα να κάνω, πουθενά να τρέξω, θα μείνω με τη ρόμπα και τις παντόφλες που μου έκανε δώρο το μωρό μου, θα βάλω μουσική στον υπολογιστή και θα αράξω, να ξεκουράσω το σώμα μου και το μυαλό μου, να γράψω τίποτα, να χαζέψω την γάτα μου που κοιμάται σαν άνθρωπος τώρα τελευταία, γερνάει κιόλας, πόσο ζούνε οι γάτες;

Που λες, χωρίς να με ρωτήσει η κυρία, πήρε λίγο από τον καπνό μου και άρχισε να στρίβει ένα παχύ τσιγάρο λες και ήταν το τελευταίο της. Πόσο μου τη σπάει να μην με ρωτάνε οι άνθρωποι όταν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν τα πράγματα μου. Παραξενιά; Δεν ξέρω, εγώ έτσι μεγάλωσα. Σεβασμό το λέω εγώ γιατί αυτή την κοινοκτημοσύνη δεν την πολυκαταλαβαίνω, ειδικά όταν μόνιμα δανείζεσαι αλλά δεν δανείζεις. Λαμόγιο.

Προσπάθησα να την αγνοήσω και να συνεχίσω να φτιάχνω τον καφέ μου μπας και ξενερώσει και φύγει, αλλά αυτή στρογγυλοκάθισε στο τραπέζι της κουζίνας και άναψε το παχύ της τσιγάρο. Ρούφηξε τον καπνό με τρόπο που με αηδιάζει, ξέρεις αυτόν που τα μάγουλα τραβιούνται προς τα μέσα και κατά την εκπνοή βγαίνει μαζί με τον καπνό και ένα βογκητό ψευτοηδονής, κάτι σαν "αβββχουυυ". Σταύρωσε τα πόδια της και κάτω από το γκρίζο φόρεμα της, φάνηκαν δύο λευκές γάμπες με σοβαρό πρόβλημα κιρσών. Πώς σκατά λέγεται αυτό, φλεβίτιδα; Αυτό τέλος πάντων. Έχει βαμμένα μαλλιά, οι ρίζες της φαίνονται, κάποτε πρέπει να ήταν ωραία γκόμενα αλλά τώρα έχει γεράσει και το κρύβει. Το άρωμα που φοράει είναι εμετικό. Το κραγιόν της είναι σαν αίμα περιόδου αρκούδας, η μάσκαρα της έχει σβολιάσει πάνω στις βλεφαρίδες της. Τα νύχια της κάποτε ήταν βαμμένα κόκκινα, τώρα είναι βρώμικα και χτυπημένα, τα μισά μασημένα, τα δάχτυλα της κίτρινα από την νικοτίνη. Τι αναίδεια! Μα τι θέλει μέσα στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγει;

Ετοίμασα τον καφέ μου και κάθισα στο τραπέζι μαζί της. Πίνω λίγο καφέ και στρίβω και 'γω τσιγάρο. Αυτή με κοιτάει συνέχεια, το βλέμμα της αηδιαστικά λάγνο. Ρε μπας και την έχω γαμήσει εγώ αυτήν και δεν το θυμάμαι;

"Σ' έχω γαμήσει εσένα;" την ρωτάω και απολαμβάνω το ξενέρωμα στο πρόσωπο της.
"Δεν θυμάσαι;" με ρωτάει σχεδόν πληγωμένη. Το χέρι της που κρατάει το τσιγάρο ψιλοτρέμει. "Τι να θυμάμαι;"
"Που έλεγες το όνομα μου κατά τη διάρκεια;" Ναζιάρικο νεύμα, δεν της ταιριάζει καθόλου. Και το όνομα της; Πώς σκατά την λένε; Πόσο είχα πιει;
"Εγώ και συ; Είσαι σίγουρη;"
Μισοκλείνει τα μάτια της, Γκρέτα Γκάρμπο στο πιο βλαχέ.
"Έχω ακόμα τα σημάδια σου απάνω μου"
Ρουφάω καφέ. Ανάβω το τσιγάρο μου και την ξανακοιτάω. Μα ρε πούστη μου, που την ξέρω εγώ αυτήν;

Βγάζει το γκρίζο σανδάλι της και σέρνει το πόδι της πάνω στη γάμπα μου. Ξέρει να τα δουλεύει τα ποδοδάχτυλα της, αυτό είναι αλήθεια. Τη κοιτάω και δεν μιλάω. Γύρω από τα μάτια της έχει ρυτίδες που προσπαθεί να κρύψει με στρώματα επί στρωμάτων μπογιάς. Ένα καυλωμένο πτώμα. Γκρίζα.

Μου 'ρχονται στο μυαλό γκρίζες μέρες, συννεφιά, καπνός τσιγάρου μπαίνει στο μάτι μου και τσούζει, δακρύζω και σκουπίζω τα μάτια μου στη ρόμπα μου και μόλις την ξανακοιτάω έχει αλλάξει, έχει την μορφή που είχε τότε όταν της την έπεσα. Πιο νέα αλλά ίδια. Και τώρα την θυμάμαι. Ήταν ερωμένη μου για ένα διάστημα. Την γάμαγα όπου και όποτε μπορούσα, σε κάθε ευκαιρία. Το αποτέλεσμα ήταν αυτή να κολλήσει και να μην ξεκολλάει, να την έχει δει Οφηλία και εγώ ο Τρομέος της. Θυμήθηκα και το όνομα της.

"Μωρή καύλα Μοναξιά, εσύ είσαι;"
"Το 'ξερα ότι θα με θυμηθείς" Λάγνα ικανοποίηση, γερασμένος αισθησιασμός. Μα τι της είχα βρει Θεέ μου;
"Ε και τι θες τώρα ρε συ και έρχεσαι και με ξετρακιάζεις; Πρωινιάτικα; Ε;"
"Ποτέ δεν σε ξέχασα"
"Είμαι γλυκοτσούτσουνος, αυτό είναι αλήθεια"
"Γιατί είσαι τόσο σκληρός;"
"Γιατί μπορώ"
"Είσαι μαλάκας"
"Και συ είσαι γκρίζα, τι να κάνουμε τώρα;" Σιγά μην της χαριστώ της σακοράφας. Ουστ!

Σηκώθηκε με μία κίνηση μπαλετική, πρώτα η λεκάνη και οι γοφοί, μετά το υπόλοιπο σώμα. Έκανε να φύγει μα σταμάτησε στη πόρτα και γύρισε να με κοιτάξει. Δεν θα την άφηνα να έχει την τελευταία κουβέντα.

"Και αν θες να ξέρεις, προσποιήθηκα όλες τις φορές!" Μα τι μαλακία ατάκα είπα; Δε γαμιέται. Γύρισε πληγωμένη και πήρε τον πούλο. Ελπίζω ανεπιστρεπτί.

Ε, εντάξει κάποτε την γούσταρα, το ομολογώ. Όλοι κάνουμε μαλακίες. Το άρωμα της έμεινε για λίγο στον χώρο φέρνοντας μου αναγούλα. Άνοιξα παράθυρα, άναψα και άλλο τσιγάρο. Πήγα στο συρτάρι μου και έβγαλα ένα ημερολόγιο από εκείνες τις ημέρες. Στη πρώτη σελίδα με κεφαλαία γράμματα: "Μοναξιά κενή ερωμένη, γιατί σ' αγαπώ τόσο παράφορα;"

Μα καλά, πόσο μαλάκας ήμουν;

18 comments:

tuco said...

κωλόγρια...καλά της έκανες της πόρνης. Μου την πέφτει και 'μένα συνέχεια και εγώ ο μαλάκας ενδίδω...μου αρέσουν οι μεγαλύτερες, ξέρεις.

Baby Lemonade said...

Κι απ' τη δική μου κάμαρα περνάει, η άτιμη. Είμαστε φίλες, όμως, δεν μπορώ να τη διώξω. Είναι στιγμές που μου κρατά την πιο καλή συντροφιά.

Φαίδρα said...

Η λίμπιντο της κεραίας

Κάθετη και θαλερή στο φως
Υψίνουσα κι εγκυμονούσα
Μεταλλικά νήματα
Με τα βαριά σημάδια υγρά της επαφής
-αχός-
Και φασαρία μιας επιθετικής αγέλης
Σε αφηρημένη πομπή
Που έστησαν γύρω της
Βουερά κι απόκοσμα έντομα,
Χορό έστησαν βορά
-μια βαριά αποφορά-
Κι όπου μπορεί τινάζει
Μιας περιπάθειας
Τη δυνατή καμπύλη
Με μια καινούρια σμίλη
Πλανεύει τη φθορά
Και στα μοιραία της υψίπεδα
Γονιμοποιεί ακαριαία
Ισοπεδωμένα επίπεδα

από τη συλλογή μου, "τα όνειρα καπνίζουν"...οι ιστορίες σου είναι όμορφες και ανατρεπτικές...μου αρέσουν πολύ...

karyatida said...

πολύ καλοοοο!

...να ρωτήσω...η Πολλαξιά λέει; :p

καληνύχτεεεες!!! :)

EggGod said...

tuco: Γαμώ είναι οι μεγαλύτερες ρε. Οι άρρωστες δεν είναι όμως...να προσέχεις...

baby lemonade: Να προσέχεις τους φίλους σου και τις κολλητές σου (ναι, μιλάω εγώ τώρα που την πηδούσα....)

φαίδρα: Welcome στο αβγό μου Φαίδρα. Πανέμορφο ποίημα. Να 'σαι καλά!

karyatida: Πολλαξιά ε; Καλό. Να κατοχυρωθεί παρακαλώ.

Lee said...

Την Μοναξια, οταν την γαμας, την πληρωνεις κιολας. Βολευει ομως, οταν δεν εχεις ή δεν θες να δωσεις συναισθημα...

Φαίδρα said...

καλώς σε βρίσκω egggod...
χαίρομαι που σου άρεσε ποίημα,ήταν ανταπόδοση των ευδαιμονικών στιγμών που μου χάρισαν οι ιστορίες σου...γράφε κι άλλες...
σου στέλνω κι ένα ακόμη...
ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑ

Γεννήθηκα σε μία, «διάφανη» κοινωνία.
Μ’ έτοιμους μύθους, νουάρ μελό
Με ερμητική διάταξη σαν τα παλιά σφαγεία
Πανοπτικού μεγέθους το τραύμα το τυφλό
Με πείσαν ν’ αναπτύξω έντονο διχασμό
Μόνο έτσι θ’ αναδείξω στίγμα μποέμ και παρακμή αναγκαία
Μια βαβέλ-υδρία θα με διακινεί
Για να’μαι έτσι στ’αστεία επιτήδεια επιρροή
Σ’ αυτού του τσίρκου τη φατρία αναλώσιμη πληγή...
Πορεύεται λοιπόν ερήμην μου το χάσμα το ολικό,
Το συναρτών, συγγένειες νεκρών
Και άλλων παραγόντων, όπως δεσμών ηλεκτρικών κι αναιμικών αντάμα. Δίκην ειρωνιών...
Μου φόρεσαν περούκα να μη μ’έχουν στην μπούκα,
Νόμιμοι εξουσιαστές
Πόζαρα παιχνιδιάρικα, στις ισχυρές δονήσεις
Απόκρημνων εσπερινών
Με καταγωγή την παραβατικότητα
Στα σκοτεινά οροπέδια, στα σκοτεινά ορυχεία
Μάθαινα την προπαίδεια για την αυτοχειρία
Διαδοχικά χανόμουνα, μαζί με άλλους βλάκες
Ευνουχισμένους που απορούν με δίκαιες φρεναπάτες...

θα τα πούμε και αργότερα...

Φαίδρα said...

κάτι που ξέχασα να γράψω πριν...αφήνω τη διεύθυνση των blog μου σε περίπτωση που κάποιος θέλει να περάσει και από κει μια βόλτα.
http:hrtstvrs.blogspot.com,thalassa και promitheas.

δεν φαντάζομαι το egggod να είναι απλώς ένας "κοινός"(κυνός), αναγραμματισμός του eggdog...

Φαίη said...

Άψογο το κείμενο. Πρέπει να εκδόσεις βιβλίο με short stories εσύ,να μου το θυμηθείς.

Απορία : μοναξιά ή μοναχικότητα; Στο συναίσθημα αναφέρεσαι ή στην κατάσταση; Διότι όπως το διάβαζα,αναρωτιόμουνα μερικές φορές...

Βέβαια,ίσως να το έκανες επίτηδες έτσι :)

EggGod said...

Lee: Δεν την πληρώνεις. Την ακριβοπληρώνεις...

φαίδρα: Και πάλι μπράβο για το ποίημα σου. Όχι, egggod = αυγοθεός και όχι αυγόσκυλο. ;)

φαίη: Μπαα. Είμαι καλός αλλά όχι τόσο. Μοναξιά εννοούσα.

noesis said...

Ωραιο!!Στα κλοτσιδια και μακρια απο εμας.Ακους μοναξια...Γαμω μου χτηπησε το κουδουνι και μπηκε μεσα..
Θα φηγω κρυφα απο το παραθηρο!

Φαίδρα said...

@egggod:ευχαριστώ πολύ αλλά θα προτιμούσα αντί του μπράβο να σου κατέβει στο κεφάλι κάποια απίθανη ιστορία σαν την προηγούμενη και να τη μοιραστούμε...θα σε πείραζε, αν επινοούσα κι εγώ κάτι σχετικό-ως αναφορά,εννοείται-για το αυγό σου και τα τσόφλια σου "θεούλη"?
αν και πέσανε πολλά θέματα τελευταία και δεν ξέρω για τι να πρωτογράψω...
στη διάθεσή σου πάντως για οποιοδήποτε λογοτεχνικό είδος και ψυχανάλυση..."για παραισθήσεις καλές,φημίζομαι..."
αστειεύομαι ασφαλώς...
http://hrtstvrs.blogspot.com

Lee said...

Α γεια σου! :)

Crazy Chef said...

την ξορκιζω καθε τόσο αλλα εχει πιασει πολυθρονα διπλα απο το bloody room.....

Φαίδρα said...

πώς και δεν κράταγες σημειώσεις για τη συμπεριφορά της σ' εκείνο το ημερολόγιο?-για τη μοναξιά μιλάω...-ξέρεις...καμιά κοφτή φράση,κανένα βογκητό...θα σου χρησίμευαν τουλάχιστον ως απόπειρες κι ερείσματα ερμηνείας της...υποπτεύομαι ότι κάποιου τύπου "μονομανία" θα σ'έκανε ν' αποποιηθείς τέτοια ριψοκίνδυνα εγχειρήματα, αφού ήταν γραφτό ν' ασχοληθούμε όλοι στο μέλλον με την "επική" της πια υπόσταση...τραυματιζόμαστε...μετανιώνουμε και πάλι είναι εκεί,καταλαμβάνοντας ακέραια και αυθαίρετα το θρόνο της...με μια βουβή,ωστόσο "σημαίνουσα" λέξη...μετερχόμενη τις ίδιες ακριβώς κινήσεις...τα ίδια φιλιά...τις ίδιες θωπείες...ίσως να είναι κι ο αέρας που φυσάει μέσα της...κάτι απροσδιόριστο που μας κάνει να της παραδινόμαστε μ' αυτόν τον τρόπο...
http://hrtstvrs.blogspot.com

Μαρία Νικολάου said...

Eιναι το μονο ή από τα ελαχιστα είδη που έχουν κλώνους...
Ολοι μας έχουμε πιστευω μια τετοια γκριζα πόρνη μεσα στο σπίτι μας ...

Πολυ καλο το κειμενο σου..
Καλο ΣΚ να εχεις..
Προσπαθησε να της ξεφυγεις..

Loth said...

ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΑΜΑΕΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΟΥΜΕ ΠΟΤΕ?
ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ?
ΞΕΡΩ..ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ..
ΥΓ.ΠΦΦΦΟΥΦ!

it is said...

... άστο... γάμησέ το... επί πολλά έτη γαμιάς και γαμημένος της...
Πλέον μονάχα φλερτάρουμε, ενίοτε περιστασιακά, ενίοτε όχι...