Wednesday, December 19, 2007

ΜΙΚΡΕ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ


Τολμάς με νιότη ανίερη, κουταβιού, να διαβαίνεις μονοπάτια σκοτεινά, να ψάχνεις κάθε κρυμμένη σπηλιά για δράκους. Και όταν τους βρίσκεις, ανακαλύπτεις ότι τα όπλα σου είναι λειψά, το σπαθί σου στομωμένο, ασπίδα σκουριασμένη, μύες χαλαροί και κουρασμένοι.
Σε μένα θα τρέξεις.
Με πάθος περισσό ανεβαίνεις κορφές φασματικές, του νου σου αποκυήματα, τις κατακτάς μόνο και μόνο για να τις ξεχάσεις γιατί έτσι είναι τα φαντάσματα, δεν έχουν ύλη. Σαν τις κορφές σου. Ιδρωμένος γυρνάς από εκστρατείες του μυαλού, φέρεις λάφυρα θολά και τα επιδεικνύεις. Οι στρατηγοί γελάνε μαζί σου μικρέ πολεμιστή και δεν μιλάνε. Εσύ λες πολλά όμως.
Δεν προσέλαβες ποιητές να γράψουν το έπος σου, το ζωγραφίζεις μόνος σου. Ασέβεια. Κάποτε ούτε η εξορία δεν ξέπλενε το αμάρτημα αυτό. Μονάχα ο θάνατος και οι θεοί. Ο πόνος ο αληθινός, η μάχη. Και συ δεν έχεις πολεμήσει μικρέ πολεμιστή. Γυαλισμένα τα όπλα σου φοράς και τα λερώνεις πάνω σε δέντρα και χορτάρια. Με αίμα πότε θα πλυθείς;
Οπλαρχηγός δηλώνεις, βετεράνος και δεν αναρωτιέσαι γιατί στους σοβαρούς πολέμους κανείς δεν τρέχει σε εσένα για καθοδήγηση. Βλέπουν οι άλλοι την αλήθεια και όσοι θα στην πουν, είναι εχθροί σου.
Δάσκαλοι σου έπρεπε να είναι και εσύ μεγαλώνεις αμάθητος. Χαμένα χρόνια.
Και όταν στη δίνη της υπεργνωσίας σου χαθείς, ζαλίζεσαι και μένεις μόνος, πικραμένος και μισός. Σε μένα θα τρέξεις. Βγαίνεις στην πλατεία και ουρλιάζεις κατορθώματα ηρωικά, μετάλλιο κάποιος να βγει και να στο δώσει. Σε συνηθίσανε οι χωρικοί, γελάνε μαζί σου. Γραφικός.
Ίδιος.
Για λίγο θα φανεί η ευαισθησία σου, αφού και συ άνθρωπος είσαι. Αμέσως όμως θα κρυφτείς, εχθρούς θα γεννήσεις στις σκιές και στους καπνούς και με το κεφάλι κάτω θα ορμήσεις μπροστά. Αλλά το μπροστά σου είναι πίσω.
Κρέας για τα βέλη είσαι μικρέ.
Σε μένα θα τρέξεις.

Και γω για δράκους έψαχνα. Και τους βρήκα. Ριζωμένοι στο μεδούλι μου ήταν. Και θα 'ταν ψέμα αν σου έλεγα πως τους νίκησα μόνος μου. Χρειάστηκε να σπάσω όλα μου τα κόκαλα πρώτα και κατάκοιτος, χρειάστηκε να παρακαλέσω άλλους στρατηγούς να με αποτελειώσουν. Και όταν έγιανα, ανακάλυψα πως δεν ήξερα τίποτα ποτέ. Ακόμα δεν ξέρω. Και αυτή είναι η μόνη γνώση που χρειάζεται ένας πολεμιστής για να μπει στη μάχη.
Κάτσε δίπλα μου και σκάσε. Δεν έχω να σου πω τίποτα που να μην μπορείς να χλευάσεις.

Έχω πολλά να σου πω όμως, όταν αποφασίσεις να με ακούσεις. Μέχρι τότε, βάλε λίγα ξύλα στη φωτιά και ας μη μιλάμε. Να ακούμε τη θράκα να τρίζει, να μας λέει ιστορίες.

Άκου την. Τι λέει. Αυτή είναι πιο σοφή και από τους δυό μας.

"Μόλις δεις ότι σε βολεύει αυτό που είσαι, γύρνα το σπαθί απάνω σου. Εκεί είναι ο δράκος"

9 comments:

Lee said...

Ετσι ειναι. Η υπεροψια, η ξερολίαση και το βολεμα σβηνουν τη φλογα. Της μαθησης, του αγωνα, της ζωης. Μπραβο ρε μαν. Κάνεις για δάσκαλος :)

it is said...

Ωραίο... στο μέτρο και στυλ που μου αρέσει...
Δε μιλάνε όλοι τη γλώσσα της φωτιάς για να την ακούσουν όμως... ούτε είναι καλό να σωθούνε όλοι... μερικούς πρέπει να τους φάει ο δράκος...

EggGod said...

Lee: Καλά, για δάσκαλος δεν ξέρω αλλά για κουβεντούλα πάντα ψήνομαι. Το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ψάξιμο βγαίνει μέσα από τις κουβεντούλες....

itis: Όντως. Κάποιοι πρέπει να φαγωθούνε κ κάποιοι να σωθούνε. Ποιός θα αποφασίσει όμως;;;;;;;;;;;;;;;;;

karyatida said...

τέλειο!

κι ο επίλογος όντως σοφός!

και πάλι κολλάει το..."εν οίδα ότι ουδέν οίδα"
Σωκράτης! θεός!

φιλιά :)

Lee said...

Δυστυχως εχουμε καιρο να τις κανουμε αυτες τις κουβεντουλες :(

Crazy Chef said...

αντε να παιρνουμε μπρος.....
ωραιος.....
αντε να βγουμε και για κανενα καφε γμτ

it is said...

ναι όντως ποιος θ'αποφασίσει... αλλά και για τους δύο... και για αυτούς που θα σωθούν και για αυτούς που θα φαγωθούν... τεσπα... προσωπικά κριτήρια είναι αυτά... η απόλυτη δικαιοσύνη του να σωθούνε όλοι και να είμαστε όλοι καλά είναι κομμάτι δύσκολη και μάλλον αφύσικη, αλλιώς η φυσική επιλογή δε θα υπήρχε :p


ΥΓ Παίρνω μίζες από τους δράκους βασικά... ψήσου να τα πάρουμε 50-50 :p

an205 said...

Δον Κιχώτης Κώστας Κολοβός

Τ’ άγριο άλογο καλπάζει στο σεντόνι
και το κεφάλι μου σε κάρβουνα αναμμένα
Τα γόνατά μου τα φιλώ κάτω απ’ το χιόνι,
αναστενάρης με τα χέρια σταυρωμένα

Την Κυριακή μια μαύρη τρύπα στο υπόγειο,
σ’ ένα χορό κυκλωτικό με παρασέρνει
Κι από Δευτέρα με τον ήλιο για εμπόδιο,
μ’ ηλεκτροφόρα σύρματα μακριά με στέλνει

Τι να ζητά, τι τάχα να γυρεύει
στο νοτισμένο, άδειο μου μυαλό…
Ένας ιππότης που μόνος του παλεύει
εχθρούς δε βρίσκει και πίσω τον καλώ

Σαν κυνηγός ψηλά το θήραμα γυρεύω
και σαν ψαράς ρίχνω τα δίχτυα στο πηγάδι
Έν’ άσπρο σύννεφο που τρέχει σημαδεύω
και μια σιγή ιχθύος πιάνω κάθε βράδυ

Σκοπό αλλόκοτο σφυρίζει ο αγέρας,
τραγούδι που ‘γραψε των αστεριών η σκόνη
Φλόγα που φέγγει στο τελείωμα της μέρας,
κάποιου παράδεισου το δέντρο που παγώνει

tuco said...

ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι. Εκεί που λες ότι τα έμαθες όλα πια και έχεις κατασταλάξει, έρχεται ο...it is, ας πούμε...και σου αμολάει ένα "πάλι μαλακίες λες" και σε φέρνει στα ίσια σου. Γι' αυτό, ν' ακούς τους φίλους σου...

Υ.Γ. τι έγινε ρε φίλε, ξεκουράστηκες καθόλου; την τελευταία φορά που σε είδα ήσουν κομμάτια...