Sunday, December 02, 2007

ΕΦΙΑΛΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ


Είναι ιδρωμένος.
Τρέχει σε ένα μαυρόασπρο τοπίο, σαν από παλιά ταινία, φαναροφωτισμένοι δρόμοι και ομίχλη. Καλντερίμι.
Είναι τυλιγμένος σε ένα μάλλινο, σκωροφαγωμένο παλτό γιατί υποτίθεται ότι θα έκανε κρύο αλλά αυτός δεν κρυώνει. Αντίθετα είναι ιδρωμένος, το παλτό τον βαραίνει. Το πουκάμισο του, κολλάει απάνω του σαν βρώμικη πουτάνα που δεν έχει χορτάσει. Αυτός όμως χόρτασε. Μπούχτισε και τώρα τρέχει. Τον κυνηγάει. Αυτός.

Σε μία γωνία σταματάει να βρει την ανάσα του. Μία βιτρίνα μπροστά του, παιδικά παιχνίδια. Ένας τεράστιος πάνινος κλόουν, καθισμένος μέσα, φοβάται τις Μπάρμπι γύρω του και παρόλο που τον ζωγραφίσανε να γελάει αυτός συνέχεια κλαίει. Μέσα του. Ο κυνηγημένος ευθυγραμμίζει το πρόσωπο της αντανάκλασης του με αυτό του κλόουν. Είναι ίδια τα πρόσωπα τους. Αυτός είναι που κάθεται μέσα στο μαγαζί, μόνος του, κανείς δεν τον αγοράζει.
Ο κλόουν αρπάζει ξαφνικά φωτιά, το χαμόγελο του επιτέλους ειλικρινές. Ο κυνηγημένος τρέχει. Ο Άλλος ακολουθεί.

Πανικόβλητο τρεχαλητό μέσα στη νύχτα, κανείς δεν ξυπνάει, κάτι γάτες ενοχλούνται. Τα βήματα του πάνω στις πέτρες του καλντεριμιού ακούγονται σαν τύμπανα. Περνάει από ένα παγκάκι, ένα ζευγάρι κάθεται εκεί. Εκείνος έχει τα χέρια του στο πρόσωπο του, εκείνη έχει τον πούτσο του στο στόμα της. Εκείνος βογγάει. Εκείνη έχει μάτια γάτας και κοιτάει φευγαλέα τον κυνηγημένο την ώρα που περνάει. Λίγο μετά τους προσπερνάει μία σκιά. Ο Άλλος. Την ώρα που εκσπερματώνει ο νεαρός πεθαίνουνε και οι δύο.
Ομίχλη.

Βρίσκεται μπροστά σε μία πόρτα και την χτυπάει, την κλωτσάει, την γδέρνει με τα νύχια του αλλά κανένας δεν ανοίγει. Να φύγει, να πάει αλλού, γιατί δεν άνοιξε κανείς, σ' αυτήν την πόρτα βασιζότανε, θα ορκιζόταν πως...
Ο Άλλος έφτασε. Είναι πίσω του.

Θα γυρίσω να τον κοιτάξω.
Ξέρω πως θα ουρλιάξω αν έχει το πρόσωπο μου.
Θεέ μου δώσε μου δύναμη.

Γυρίζω.
Τον κοιτάω στα μάτια.

Δεν το'χω.
Σηκώνομαι να πιω λίγο νερό, η γλώσσα στεγνή από τα τσιγάρα. Έξω ξημερώνει.
Μία τελευταία σημείωση και ύστερα για δουλειά.

1/12/2007
Διαλογισμός αποτυχία. Δεν βοηθάει η προσωποποίηση. Θα δοκιμάσω ξανά. Φοβάμαι...φοβάμαιφοβάμαιφοβάμαιφοβάμαι.

Φοβάμαι

9 comments:

Φαίη said...

Ποιόν;

karyatida said...

πήρα ένα τσόφλι φεύγοντας!
τα 6 φοβάμαι έγιναν 5! ε;

φιλιά :)

it is said...

Φοβάσαι όταν δεν ξέρεις... όταν μάθεις, θα βάλεις τα γέλια να ξορκίσεις το φόβο και το σκοτάδι... θα βγούνε χρώματα να ανα-καλύψουν τα ασπρόμαυρα τοπία σου...
Με κλαυσίγελους και δυνατές πορδές, οι κλόουν κι οι πιερότοι παρελαύνουν στη μαύρη νύχτα... σε κάνουν να γελάς μα δε σε γελούν...

tuco said...

ο φόβος είναι ανθρώπινο στοιχείο, οπότε έχει αδυναμίες...αφού έχεις το κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις, ποντάρω πάνω σου ότι θα βρεις πάτημα και θα τον λιώσεις.

γεια σου μεγάλε egggod...

Tradescadia said...

"Περπατώ. Περπατώ. Επαναληπτικά περπατώ. Με ραμμένες τις τσέπες στο ξύλινο παλτό μου". Δια στόματος Γώγου σου ψιθυρίζω ότι φοβόμαστε μόνο όταν τολμάμε να υπάρξουμε στ'αλήθεια. Και ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε μόνο όταν ο φόβος είναι δημιουργικός και όχι καθηλωτικός. Καληνύχτες...

Lee said...

Με καλυψαν αρκετα οι απο πανω.
Το πρωτο βημα το εκανες.
Γυρισες να τον κοιταξεις στα ματια.
Συντομα θα τα πειτε κιολας.
Πολυ καλό :)

EggGod said...

φαίη: Έλα ντε.......

karyatida: Να'σαι καλά. Καλύτερα τώρα. :)

itis: Σωστός. Φοβάσαι όταν δεν ξέρεις. Μέχρι τότε, ας παρελαύνουμε στη νυχτιά.

tuco: Ναι...για να δούμε. Θενκς για την εμπιστοσύνη.

tradescadia: Δημιουργικός φόβος. Δύσκολο αλλά καλό ακούγεται. Κάτι σαν...blog. ;)

Lee: Άμα μιλήσουμε θα έρθω να σας πω τι μου είπε. Το υπόσχομαι. Στο όνομα του Χουντίνι του μεγάλου.

Loth said...

ΕΓΩ..ΠΑΛΙ..ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΟΛΟΥΣ.
Ο ΦΟΒΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΥ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ.
Ο ΚΛΟΟΥΝ ΚΑΗΚΕ ΑΛΛΑ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ..
ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΟ, ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ..
ΜΑΤΣ!

deadend mind said...

το πιο τρομαχτικό είναι όταν φοβάσαι, αλλά δεν ξέρεις καν ακριβώς τι, λουφάζεις ή τρέχεις, αλλά δεν ξέρεις καν αν είναι τελικά τόσο επικίνδυνο αυτό που σε κυνηγάει.
βλακείες λέω το ξέρω. πολύ ωραίο κείμενο..
φιλί.