Thursday, November 29, 2007

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΙΣΤΟ


Θα βάλω ένα ποτήρι κρασί, κόκκινο γλυκό.
Από τα καλά ποτήρια, αυτά που έχουμε στο ντουλάπι για τις γιορτές αλλά που ποτέ δεν τα βγάζουμε ακόμα και όταν γιορτάζουμε.
Τζάκι αναμμένο και μουσικούλα. Camel ή κάτι από Floyd. Ταξιδιάρικο.
Σήμερα είπα να σου αφιερώσω την βραδιά.

Δίπλα μου τα απαραίτητα βοηθήματα. Άλμπουμ με φωτογραφίες και ένα σκουλαρίκι σε σχήμα ιππόκαμπου. Έξω βρέχει νωχελικά. Η βροχή βαριέται να κατέβει εννοώ. Τα ξύλα μυρίζουν παράδεισο και εγώ φοράω την τσόχινη την ρόμπα, την μπορντώ με τις τρύπες, του πατέρα μου. Το μωρό μου με ψήνει εδώ και χρόνια να την πετάξω αυτή τη ρόμπα αλλά σ' αυτό πατάω πόδι. Λείπει τώρα, το σπίτι άδειο εκτός από τη γάτα που έχει αράξει κάτω από το πάπλωμα και ονειρεύεται χαμστεράκια.

Κάθομαι στη πολυθρόνα μου.
Κάποτε δεν ήθελα φωτογραφίες για να θυμηθώ πρόσωπα. Εσένα. Τώρα θέλω. Τι σου είναι η μνήμη η πουτάνα. Με τον καιρό, παλιές εικόνες σκεπάζονται από καινούργια πράγματα και αυτές ξεθωριάζουν, γίνονται αραχνοΰφαντες, ξεφτίζουν. Και δεν είναι ότι γέρασα βρε αδερφέ. Αλλά έτσι πάει. Ευτυχώς, αλλιώς θα τρελαινόμασταν. Δεν πειράζει. Θα σε αυθυποβάλω στον εγκέφαλο μου, θα σε φέρω εδώ να πιεις από το κρασάκι Σάμου, να μυρίσεις τα ξύλα. Να με δεις που έβγαλα γένια και τρεις άσπρες τρίχες στο μουσάκι. Χαχα. Να σε πειράξω λίγο και με το γέλιο σου (Θεέ μου, αυτό δεν το θυμάμαι καθόλου!!!) να κρυφτούν οι σκιές.

Πίνω την πρώτη γουλιά. Σήμερα να μελαγχολήσω λίγο. Πιάνω το άλμπουμ με τις φωτογραφίες (ρε πούστη μου, γιατί δεν βγάλαμε περισσότερες;) και χτυπάει το τηλέφωνο. Το κολλητάρι.
Έχουν μαζευτεί σε σπίτι με την παρέα για επιτραπέζια. Έλα ρε μαλάκα, θα περάσουμε να σε πάρουμε σε δέκα.

Έβαλα χαρτοπετσέτα στο μπουκάλι, ο φελλός δεν ξαναμπαίνει.
Έριξα στάχτη στα ξύλα και ξύπνησα τη γάτα καθώς ντυνόμουνα.
Θα πάω.
Επειδή μου το πες εσύ.

Θα το κανονίσουμε για άλλο βραδάκι, εντάξει;
Ναι εντάξει. Το βλέμμα σου μου δίνει κίνηση, αυτό το βλέμμα που λέει να ξεκολλήσω από τη μιζέρια μου.

Θα το κανονίσουμε, ίσως του χρόνου, έχω και δουλειές....
Μπορεί την επόμενη φορά να μην φτάνουν τα άλμπουμ και τα σκουλαρίκια. Μπορεί να χρειαστεί διαλογισμός. Χαχα. Μνήμη, τι να κάνεις;

Την ώρα που έβγαινα από την πόρτα, σου είπα σ' αγαπώ.

Ναι.
Το ξέρω.

10 comments:

noesis said...

Μan οταν θελεις να μηνεις λιγο μονος σου,να σκεφτεις ρε παιδακι μου να φερεις εικονες οπως εγραψες,απο το παρελθον εστω να κοιμηθεις για λιγο τοτε συμβαινουν ολα!!..Τηλεφωνα χτυπανε,κουδουνια βαρανε και εσυ προσπαθεις να κρυφτεις..Ποσο δικιο εχεις..Η μνημη βεβαια ειναι καλο παιχνιδι ειδηκα για εσωτερικους διαλογισμους αλλα που χρονος... :)))

Χαρά said...

Πραγματικά πιστεύεις οτι έχει ανάγκη η μνήμη απο τα άψυχα για να λειτουργήσει?
Δυστυχώς είναι εντελώς ανεξάρτητη και αυτονομημένη (η μαμημένη)
Δεν υπακούει σε κανόνες
την καλησπέρα μου

Anonymous said...

Dn ksereis poso polu agapaw auta pou grafeis! NAI TA AGAPAW! Prin 20 meres peripou "anakalipsa" to blog sou kai mesa se duo meres diavasa ola osa exeis grapsei!Gelasa,eklapsa kai synexizw! Synexizw giati se polla apo ta keimena sou vriskw emena ki an dn me vriksw amesws ,psaxnw.. Einai to yfos(;) einai ta logia(;) ! Eipa ki egw shmera na sou afierwsw th vradia.

Loth said...

NOMIZEIΣ ΟΤΙ ΞΕΦΤΙΖΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ Η ΜΙΑ ΛΕΞΗ..ΣΤΙΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΞΑΝΑ.
ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ..ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ..ΓΙ'ΑΥΤΟ.

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Lucia said...

τίποτα δεν ξεχνιέται, δεν φεύγει, απλά μπαίνει η ζωή και ο χρόνος απο πάνω και σκεπάζει λίγο, και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, που δεν το φαντάζεσαι, που δεν καταλαβαίνεις γιατι, ξεπροβάλει μια εικόνα, μια κουβέντα, ενα τραγούδι και παγώνει για λίγο ο χρόνος.
Αυτα και από μένα, υπέροχο το κείμενο.

it is said...

... Είσαι μεγάλος μασκαράς... τέσπα :)
Φιλιά... κι ά... ξέρεις εσύ, δε χρειάζεται να το πω...

Crazy Chef said...

ωραιο το κουτακι με τις μνημες αλλα μικρο για να τα χωρεσει ολα....

Tradescadia said...

Δεν έχω λόγια σήμερα. Είναι που έχω μια σχέση νοσηρή με τη μνήμη και με σκουντάνε οι λέξεις σου. Καλό βράδυ...

an205 said...

ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΨΗΛΟΣ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ;;;

ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ ΓΙΑΓΙΑ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ....

EggGod said...

noesis: Ναι, συνήθως το τηλέφωνο χτυπάει την πιο...κατάλληλη στιγμή. Δεν ξέρω αν φάνηκε στο κείμενο μου αλλά εγώ χάρηκα.

χαρά: Όχι η μνήμη δεν χρειάζεται αντικείμενα. Αλλά βοηθάνε.

anonymous: Εεε, ευχαριστώ. Το όνομα σου;;;

loth: Οι δύο φωτογραφίες κάποιες βραδιές θα αρκούν. Κάποιες όχι. Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό.

lucia: Γειά σου lucia. Ναι, ξαφνικά κάτι σκάει κ ο χρόνος παγώνει. Κάτι γίνεται και είσαι πάλι παιδί. Να το ελέγχαμε περισσότερο...

itis: Ξέρω....

crazy chef: Μικρό και τρύπιο σε μία γωνίτσα....

Tradescadia: Περαστικά σου εύχομαι

an205: Νομίζω ότι δεν θα το είχα πει καλύτερα ακόμα και αν είχα προσπαθήσει....