Thursday, November 29, 2007

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΙΣΤΟ


Θα βάλω ένα ποτήρι κρασί, κόκκινο γλυκό.
Από τα καλά ποτήρια, αυτά που έχουμε στο ντουλάπι για τις γιορτές αλλά που ποτέ δεν τα βγάζουμε ακόμα και όταν γιορτάζουμε.
Τζάκι αναμμένο και μουσικούλα. Camel ή κάτι από Floyd. Ταξιδιάρικο.
Σήμερα είπα να σου αφιερώσω την βραδιά.

Δίπλα μου τα απαραίτητα βοηθήματα. Άλμπουμ με φωτογραφίες και ένα σκουλαρίκι σε σχήμα ιππόκαμπου. Έξω βρέχει νωχελικά. Η βροχή βαριέται να κατέβει εννοώ. Τα ξύλα μυρίζουν παράδεισο και εγώ φοράω την τσόχινη την ρόμπα, την μπορντώ με τις τρύπες, του πατέρα μου. Το μωρό μου με ψήνει εδώ και χρόνια να την πετάξω αυτή τη ρόμπα αλλά σ' αυτό πατάω πόδι. Λείπει τώρα, το σπίτι άδειο εκτός από τη γάτα που έχει αράξει κάτω από το πάπλωμα και ονειρεύεται χαμστεράκια.

Κάθομαι στη πολυθρόνα μου.
Κάποτε δεν ήθελα φωτογραφίες για να θυμηθώ πρόσωπα. Εσένα. Τώρα θέλω. Τι σου είναι η μνήμη η πουτάνα. Με τον καιρό, παλιές εικόνες σκεπάζονται από καινούργια πράγματα και αυτές ξεθωριάζουν, γίνονται αραχνοΰφαντες, ξεφτίζουν. Και δεν είναι ότι γέρασα βρε αδερφέ. Αλλά έτσι πάει. Ευτυχώς, αλλιώς θα τρελαινόμασταν. Δεν πειράζει. Θα σε αυθυποβάλω στον εγκέφαλο μου, θα σε φέρω εδώ να πιεις από το κρασάκι Σάμου, να μυρίσεις τα ξύλα. Να με δεις που έβγαλα γένια και τρεις άσπρες τρίχες στο μουσάκι. Χαχα. Να σε πειράξω λίγο και με το γέλιο σου (Θεέ μου, αυτό δεν το θυμάμαι καθόλου!!!) να κρυφτούν οι σκιές.

Πίνω την πρώτη γουλιά. Σήμερα να μελαγχολήσω λίγο. Πιάνω το άλμπουμ με τις φωτογραφίες (ρε πούστη μου, γιατί δεν βγάλαμε περισσότερες;) και χτυπάει το τηλέφωνο. Το κολλητάρι.
Έχουν μαζευτεί σε σπίτι με την παρέα για επιτραπέζια. Έλα ρε μαλάκα, θα περάσουμε να σε πάρουμε σε δέκα.

Έβαλα χαρτοπετσέτα στο μπουκάλι, ο φελλός δεν ξαναμπαίνει.
Έριξα στάχτη στα ξύλα και ξύπνησα τη γάτα καθώς ντυνόμουνα.
Θα πάω.
Επειδή μου το πες εσύ.

Θα το κανονίσουμε για άλλο βραδάκι, εντάξει;
Ναι εντάξει. Το βλέμμα σου μου δίνει κίνηση, αυτό το βλέμμα που λέει να ξεκολλήσω από τη μιζέρια μου.

Θα το κανονίσουμε, ίσως του χρόνου, έχω και δουλειές....
Μπορεί την επόμενη φορά να μην φτάνουν τα άλμπουμ και τα σκουλαρίκια. Μπορεί να χρειαστεί διαλογισμός. Χαχα. Μνήμη, τι να κάνεις;

Την ώρα που έβγαινα από την πόρτα, σου είπα σ' αγαπώ.

Ναι.
Το ξέρω.

Tuesday, November 27, 2007

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ


Ζήλια. Το νούμερο ένα.

Μπαίνει στον οργανισμό σου ΠΑΝΤΑ από δική σου προτροπή. Εσύ το ελέγχεις αυτό το συναίσθημα. Και για να σε προλάβω εσένα εκεί πίσω που πας να πεταχτείς, ΝΑΙ τα συναισθήματα ελέγχονται ΑΦΟΥ εκδηλωθούν. Εννοώ: δεν μπορείς να ΜΗΝ νιώθεις ζήλια ΠΟΤΕ. Μπορείς όμως να την εκμηδενίσεις μόλις μπει στο αίμα σου, να την μεταλλάξεις, να την σβήσεις. Το τσίμπημα της θα το νιώσεις. Δεν είναι ανάγκη να φας όμως και όλα τα συμπτώματα της στη μάπα αφού εκδηλωθεί.
Τι να την κάνεις;
Κάνε την ζήλια σου ανάγκη για καλυτέρευση. Αλλιώς κάνε την χαρά για τον άλλον. Αν μπορείς.

Μνησικακία. Το νούμερο δύο.

Η αδυναμία συγχώρεσης. Δυνατό δηλητήριο. Να κρατάς μανιάτικο, να μην ξεκολλάς, να μην αναθεωρείς, να σκαλώνεις και να το τρέφεις το σκάλωμα σου μέχρι να γίνει σκάλα να την ανέβεις και να πας να κρεμαστείς. Δεν τους μπορώ τους "μανιάτες". Που μου' χε κάνει, που του 'πα, που τότε... Υπάρχουν βέβαια και δικαιολογημένα μανιάτικα. Πολύ σοβαρά όμως. Οι περισσότερες περιπτώσεις απλά υπάγονται στην κατηγορία "Θέλω να ασχολούμαι με κάτι στη ζωή μου".
Τι να την κάνεις τη μνησικακία;
Κάνε την συγχώρεση. Τέλος.

Και το τρίτο δηλητήριο, το πιο σύνηθες. Θυμός. Οργή.

Τι είναι ο θυμός ρε;
Καλά μιλάμε για γαμάτο συναίσθημα. Τα αυτιά σου φουντώνουν, το πρόσωπο κοκκινίζει, τα δόντια σφίγγονται, το βλέμμα αγριεύει. Από τα ακριβά δηλητήρια και παρ' ολ' αυτά, όλοι αγοράζουμε τεράστια αποθέματα. Τσαντίλα και τσαμπουκά και νεύρο. Ίσα που μπορεί και να μην κοιμηθείς. Θες να πλακώσεις κάποιον-κάτι.
Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι στην πραγματικότητα, όταν θυμώνεις, θυμώνεις με τον εαυτό σου. Ότι κατηγορείς εσένα που δεν ενέργησες διαφορετικά σε μία δεδομένη στιγμή.

Μπορεί και να' ναι έτσι. Αυτή τη στιγμή, δεν με ενδιαφέρει πολύ.
Να σου πω τι με ενδιαφέρει;

Να μάθω πόσο κάνει μία αυθεντική κατάνα. Να πάω να την αγοράσω και να την ακονίσω πάνω σε μαύρο μάρμαρο, με πανσέληνο, γυμνός. Να την ποτίσω με αίμα παρθένας καλόγριας και να την σκουπίσω με πούπουλα από καναρίνια. Που θα έχω αγοράσει μόνος μου από το pet shop.
Να πάω με την σπαθάρα μου στο σπίτι του και να χτυπήσω το κουδούνι. Και μόλις μπω, να το κάνω εκεί μέσα Kill Bill. Να το κάνω Ισουτζόκε Σαντογκάσι το μπουρδέλο του και μετά να βάλω φωτιά στα πτώματα να μην βρουν να θάψουν. Ρε μιλάμε ούτε η γάτα μου δεν με πλησιάζει τώρα που γράφω. Θα το σπάσω το γαμοπληκτρολόγιο και τον γαμουπολογιστή γαμώτηπουτάνα μου γαμώ.

ρε

θα ανέβω πάνω στο φεγγάρι και θα το γράψω με κόκκινα γράμματα, να φαίνεται όταν γεμίζει:

ΚΩΛΟΛΑΜΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΡΕΜΕΤΕ! ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΚΡΙΣΗ!

Έτσι ψαρωτικό, να κλάνουν οι μποκονιόκοι και οι άνιωθοι του κόσμου (ναι, θα βάλω και μετάφραση, έχεις πρόβλημα;)

Θυμός.
Γαμώ τα δηλητήρια. Τι να τον κάνεις τον θυμό;
Να τον θρέψεις, να θεριέψει -να γίνει πράξη -να εξιλεωθείς.

Καλά είμαι, μη μασάς.

Τι άλλα;

Αρφ.....

Monday, November 26, 2007

ΓΛΥΚΙΑ ΑΝΑΣΑ-ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΚΟΡΥΦΗ


Σώμα σπασμένο.

Σαν να είσαι σε μία υποθαλάσσια σπηλιά η οποία αρχίζει να καταρρέει. Πρέπει να κολυμπήσεις 50 μέτρα μέσα σε ένα στενό πέρασμα για να βγεις στην επιφάνεια αλλά με το που βουτάς, καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πάρει αρκετό αέρα. Με το που βουτάς. Αλλά δεν έχεις επιλογή. Συνεχίζεις να κολυμπάς.

Σαν να κάνεις ελεύθερη αναρρίχηση σε ένα επικίνδυνο βουνό και κάπου στα μέσα οι μυς σου καίνε, σε προδίδουν. Αλλά δεν έχεις επιλογή. Μόνο πάνω έχει εδώ που έφτασες. Τι θα κάνεις; Θα αφήσεις τα χέρια σου; Δεν παίζει.

Κούραση beyond belief.
Κλεμμένος ύπνος.
Αλλά κάπου πάει όλο αυτό ε;

Βασικά, σε αυτή τη περίοδο του εξαντλητικού ερημιτισμού, έτσι και τύχει να γυρίσεις το κεφάλι σου λίγο δεξιά, βλέπεις και άλλους κολυμβητές, και άλλους αναρριχητές. Κάπου μαζί θα φτάσετε. Το νόημα θα το βρεις μαζί τους. Η λυτρωτική ανάσα μετά τη βουτιά, θα γεμίσει όλων τα πνευμόνια. Στην κορυφή θα ουρλιάξεις από έκσταση ΜΑΖΙ τους.

Ομάδα.
Αγέλη.
Ο μόνος τρόπος να είσαι.

Και η γνώση, ότι κάπου στην πορεία, κάποιοι έμειναν πίσω. Κρύφτηκαν στη σπηλιά τους, στη ψεύτικη ασφάλεια, σε ένα αβγό που από καιρό έχει βρομίσει. Δεν πειράζει. Περισσότερος χώρος για αυτούς που αξίζουν να είναι συνοδοιπόροι σου.
Αυτή τη φορά, τα τσόφλια μου εγώ τα κάνω κιμωλία και ζωγραφίζω.

Σώμα σπασμένο.
Ανείπωτη σωματική κούραση.
Ψυχολογία τέλεια.

Friday, November 16, 2007

UNDER THE INFLUENCE


Σιωπή

Κατέβηκε βράδυ από το μετρό κ έβαλε τα ακουστικά του, να του κάνουν παρέα, θα το 'παιρνε με τα πόδια μέχρι το σπίτι, ωραία βραδιά. Καθαρός αέρας. Λίγα φώτα.

Προχώρησε καμιά 20ριά μέτρα και σταμάτησε να περπατάει, έβαλε τα κλάματα. Κάποιος πέρασε και αυτός έκανε ότι περπατάει, χωρίς να τρέχει τίποτα, ρεζίλι θα γινόταν. Στην επόμενη γωνία δεν υπήρχε φως στον δρόμο, ήταν μία σκοτεινή κηλίδα μπροστά του. Στάθηκε μέσα στο σκοτάδι και έκλαψε με λυγμούς. Μα τι τρελό! Η μουσική να παίζει στα αυτιά του και αυτός να κλαίει μέσα στην μέση του δρόμου.

Χα, χα, τι χαζό!

Περπάτησε λίγο παραπάνω και τα αστεράκια του φαίνονταν σαν μικρές πεταλουδίτσες, πήγε να τις πιάσει και μπαμ! έπεσε με μιας κάτω και μπουχου πάλι.
Μα τι παρανοϊκό, να κλαίει και να έχει πέσει κάτω σαν μικρό παιδάκι έτσι ξαφνικά, τι του συμβαίνει;

Λο-λα να ένα ΜΗ-λο.

Δεν είναι καλά, τρελλαίνεται; Μήπως χρειάζεται φάρμακα; Πω πω ένας ιππο-πόταμος. Μήπως θα λένε να ένας τρελλός; Τι φταίει;

Με ωραίες εικόνες και λουλουδάκια, φαντάσου το όλο αυτό.
Καλά μιλάμε τώρα που γράφω η γάτα μου έχει ξεράσει 6 φορές.
Βάρκα θα χρειαστώ...