Monday, October 22, 2007

OI TΡΕΙΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΟΥ ΟΥΡΙΗΛ (Β)


Aζάζελ Ο δαίμονας γίδα. Σύμφωνα με την εβραϊκή μυθολογία, ο Αζάζελ (το όνομα του σημαίνει ο δυνατός του Θεού) έδρευε σε ερήμους. Αρχηγός των Σε' ίριμ (τριχωτοί δαίμονες), δίδαξε ενάντια στη θέληση του Θεού, τα μυστικά του πολέμου και της οπλοκατασκευής στους ανθρώπους. Θεωρείται ο υπαίτιος για την διαφθορά στην Γη. Εξαιτίας του έγινε ο κατακλυσμός. Ανατέθηκε στον Ραφαήλ να τον τιμωρήσει, ο οποίος τον έδεσε χειροπόδαρα και τον έριξε στα έγκατα της γης όπου και παραμένει μέχρι την Τελική Κρίση.

ΤΟ ΣΠΑΘΙ

Τα δάκρυα του πάγωσαν πάνω στο πρόσωπο του. Έγιναν μικρά διαμάντια που έπεσαν σαν αστέρια στο έδαφος. Ο Ουριήλ είχε ζήσει τα βράδια της ερήμου, είχε νιώσει το κρύο τους. Αυτή η θερμοκρασία όμως ήταν μαγική, η εκδήλωση της απότομη. Η ανάσα του ήταν ορατή. Έσκυψε και μάζεψε τα διαμάντια από κάτω. Μόλις σηκώθηκε, δύο φιγούρες στέκονταν μπροστά του.
Δύο άντρες. Ο ένας ρακένδυτος, ατημέλητος με μπλεγμένα μαλλιά και μακριά βρώμικη γενειάδα. Είχε σκυμμένο το πρόσωπο και το σώμα του τραντάζονταν από λυγμούς. Ο άντρας έκλαιγε. Δίπλα του ένας νεαρός, φαινομενικά όχι πολύ μεγαλύτερος του Ουριήλ. Ντυμένος με μία κατάλευκη κελεμπία, το δέρμα του σαν μάρμαρο-λευκό και αυτό. Απόκοσμο πρόσωπο, γωνιώδες, καθόλου μαλλιά, ούτε ίχνος από φρύδια. Τα μάτια του δύο λίμνες πίσσας, χωρίς ίριδα ή κόρη. Το αριστερό του χέρι στον ώμο του άντρα που κλαίει. Στο δεξί του, ένα τεράστιο σπαθί. Μίλησε με αρχαία φωνή.

"Είμαι ο Αζάζελ, ο κάτοικος της ερήμου, ο αποδιοπομπαίος τράγος. " Έγειρε το κεφάλι του σε αφύσικη γωνία, κοιτώντας προς τα πίσω και πάνω. Σαν να αφουγκράζονταν κάτι. Σαν να του έλεγαν κάτι τα αστέρια. Ένα απαλό αεράκι σηκώθηκε, το σφύριγμα του σαν ύαινες που κλαίνε. Ή γελάνε. Συνέχισε με το πρόσωπο του προς τον ουρανό.
"Είσαι δεκαεφτά χρονών Ουριήλ, τώρα θα ήσουν παντρεμένος. Η Σαντίθ όμως βρήκε τραγικό τέλος δύο χρόνια πριν, στα νερά του Ιμαούλ. Ατύχημα. Είπαν όλοι. Εσύ τι νομίζεις Ουριήλ;"

Μία απαίσια φωνή ξύπνησε μέσα στο κεφάλι του Ουριήλ, ο πόνος του χαμού της Σαντίθ ακόμα νωπός και όμως κάτι μέσα του να κρύβεται, να του διαφεύγει όλο αυτό το διάστημα. Και τώρα, με τα λόγια του ξένου, κάτι να ψιθυρίζει μέσα του. Κάτι κακό.

"Δεν ξέρω"
"Ω, μα ξέρεις Ουριήλ. Μία όμορφη κοπέλα στην άκρη του ποταμού. Δες το Ουριήλ. Δες τον άντρα που την πλησιάζει. Της επιτίθεται και την πετάει στο χώμα. Εκείνη ουρλιάζει αλλά κανείς δεν την ακούει. Την βιάζει ενώ την πνίγει Ουριήλ. Το βλέπεις; Την βιάζει ΑΦΟΥ την έχει πνίξει. Και μετά την πετάει στο ποτάμι. Χωρίς μάρτυρες. Κανείς δεν είναι εκεί. Που είσαι εσύ Ουριήλ;"

Τα λόγια του Αζάζελ είναι πυρωμένο σίδερο στην ψυχή του. Κόκκινη οργή θέριεψε στην καρδιά του. Ύστερα ο Αζάζελ, έσπρωξε τον άντρα που έκλαιγε, τον έριξε στα πόδια του Ουριήλ. Το κλάμα του άντρα δυνάμωσε και μαζί του ο αέρας. Άμμος σηκώθηκε και μαστίγωσε τους τρεις άντρες. Τώρα ο Αζάζελ τινάζει το κεφάλι του, καρφώνει το μαύρο βλέμμα του στα μάτια του Ουριήλ.

"Αυτός είναι ο φονιάς " λέει και δείχνει τον συντετριμμένο. "Τα δικά του χέρια σφίχτηκαν στον λαιμό της Σαντίθ, οι δικές του πράξεις σου χάρισαν την οδύνη. Και η ψυχή της δεν έχει βρει δικαίωση Ουριήλ. Δεν έχει βρει δικαίωση."
Ο λευκός άντρας πετάει το σπαθί προς το μέρος του Ουριήλ. Το μέταλλο σέρνεται πάνω στις πέτρες, βγάζει έναν ήχο σαν ουρλιαχτό μωρού και σταματάει κοντά του. Ο άνεμος γίνεται θύελλα, η θύελλα ανεμοστρόβιλος, στο κέντρο του οι τρεις άντρες και το σπαθί. Η φωνή πίσω από τα μάτια του Ουριήλ, λυσσασμένη τώρα, τον διοικεί.
Δεν έχει βρει δικαίωση. Δεν έχει βρει δικαίωση.
Σκύβει και σηκώνει το σπαθί, ο Αζάζελ χαμογελάει, τα δόντια του κίτρινα. Ο πεσμένος άντρας σταματάει το κλάμα, σηκώνει το κεφάλι του και κοιτάζει το σπαθί. Μικρά φίδια σέρνονται μέσα στα γένια του. Μέσα στη βοή του ανεμοστρόβιλου, ο Ουριήλ ακούει πεντακάθαρα τις λέξεις που ξεστομίζει ο φονιάς.

"Την ώρα που πέθαινε η πουτάνα, φώναζε το όνομα σου"

Ο Ουριήλ σηκώνει το σπαθί.
Ο Αζάζελ δακρύζει μαύρα δάκρυα ακίνητος.
Ο φονιάς τώρα γελάει, προκαλεί.

Απόγευμα, αγκαλιασμένοι. Η Σαντίθ να κρύβει το πρόσωπο της στον λαιμό του Ουριήλ. Μυρίζει σανταλόξυλο, τα μαλλιά της γυαλίζουν με το λάδι της ελιάς. "Σ' αγαπώ" του ψιθυρίζει συνέχεια μέχρι που χάνεται ο ήλιος. Αυτός δεν μιλάει, μόνο χαμογελά.

"Σε συγχωρώ" λέει στον φονιά και στέκεται με ένα κλαρί στο χέρι μέσα στην ήρεμη νύχτα, απέναντι του ο Αζάζελ ακίνητος. Ακίνητοι και οι δύο, ο Ουριήλ λαχανιασμένος. Το πρόσωπο του δαίμονα είναι σκυθρωπό, σκεφτικό. Σαν να βλέπει τον νέο πρώτη φορά, σαν να βλέπει στον νέο κάτι που τον αφήνει άναυδο. Πλησιάζει τον Ουριήλ χωρίς να περπατήσει, αιωρείται. Φτάνει τόσο κοντά που η ανάσα του μπερδεύεται με αυτή του νέου. Μυρωδιά γίδας, μυρωδιά από μαντρί. Στις μαύρες λίμνες που είναι τα μάτια του δαίμονα, ο Ουριήλ βλέπει το εαυτό του. Ο Αζάζελ μιλάει για τελευταία φορά, η φωνή του χιλιάδες στόματα από μαρτυρικές, χαμένες ψυχές.

"Διαλέγεις την συγχώρεση σαν να είσαι θεός. Αλλά είσαι μόνο ένας άνθρωπος, Ουριήλ"
"Το ίδιο είναι δαίμονα. Θεός και άνθρωπος. Ένα."
"Η πίστη σου θα είναι η καταδίκη σου. Η αλήθεια είναι κάτι που δεν θα αντέξεις. Όταν θα πέσεις όμως Ουριήλ, θα είμαι εκεί"

Ο δαίμονας πισωπατεί. Γίνεται φασματικός, το λευκό του χρώμα σκοτεινιάζει και χάνεται στη νύχτα, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Τελευταία η στοιχειωμένη φωνή του, ξαναλέει σαν προσευχή, με απόλυτη βεβαιότητα:

"Θα είμαι εκεί"

ΤΕΛΟΣ ΜΕΡΟΥΣ Β

9 comments:

Loth said...

ΣΕ ΠΕΡΙΛΗΨΗ..
-EΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΑΖΑΖΕΛ ΕΓΙΝΕ Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΙΗΛ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΝΩΕ ...ΧΜΜΜ
-2 ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣΗΣΕ..ONE TO GO!

..ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑ..

ΑΝΑΜΕΝΩ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΜΟΥ..

ΥΓ.ΑΝΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΑΝΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ..ΜΠΕΙΤΕ! ;)

tuco said...

Καταπληκτικό. Είμαι περίεργος να δω ποιος θα είναι ο επόμενος- και πιο δυνατός, υποθέτω- πειρασμός.

Μου θύμισε το "SEVEN". Αλλά εκεί ο ήρωας ήταν "δικός μας".

EggGod said...

Loth: Lol...φοβούνται ή έχουν ξενερώσει. Stick with me friends....

tuco: Wait & see. Μόλις με συνέκρινες με Brian Singer? Ετς, ετς!

Baby Lemonade said...

Δεν είχα σκοπό να στείλω σχόλιο πριν το τέλος της ιστορίας. Δε κατάφερα, ωστόσο, να αντισταθώ στον πειρασμό να το κάνω.

Πανέμορφο κείμενο, δυνατό και τρομαχτικά αγγελικό.

Φιλί και σπαθί, λοιπόν, έπεται η συνέχεια... :)

karyatida said...

Nef Ra Mora

deadend mind said...

θέλω να μυρίσω το σανταλόξυλο....

(we 'll stick, no worries :))

Lee said...

I'm stuck with no comments... ;)

Crazy Chef said...

μεγαλωνει η παρέα....

EggGod said...

Προς όλα τα παιδιά: Ηρεμία, τελειώνει....