Saturday, September 15, 2007

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΝΑ ΗΜΟΥΝ


Βρήκα ένα αγέννητο παραμύθι μέσα σε ένα βλέμμα.

Και ένιωσα εξερευνητής, βεβηλωτής , σπουδαίος. Μα αυτός που του άνηκε το βλέμμα, δε θέλησε να μου πει το παραμύθι του, το άφησε αγέννητο να κρέμεται στα μάτια του, το στόμα του κλειστό, η καρδιά σφαλιστή.

Μπαίνω στο μετρό, κάθομαι δίπλα σου. Μαζεύεσαι για να μην σε ακουμπήσω, σαν άπλυτος να είμαι εγώ και συ ο βασιλιάς που ταξιδεύει μόνος. Καρφώνεις τη ματιά σου στο κενό, ενοχλημένος από την ύπαρξη άλλων γύρω σου. Θέλω να σου πω: ¨Καλημέρα άνθρωπε. Το άρωμα σου είναι ωραίο και σίγουρα έχεις ιστορίες να μου πεις. Θα ταξιδέψουμε μαζί για 20 λεπτά και τι να προλάβουμε να πούμε, αλλά ας ξεκινήσεις εσύ και βλέπουμε." Θέλω να τραβήξω στη κουβέντα μας και την κοπελιά που κάθεται απέναντι μας, με τα πορτοκαλί μαλλιά. Να μιλήσουμε για ιππότες και όνειρα και τι θα ήθελε ο καθένας μας να κάνει πραγματικά, να πει πραγματικά. Δεν λέμε τίποτα εμείς οι χίλιοι μες το τραίνο, δεν κοιταζόμαστε, νευριάζουμε με τους άλλους και τραβάμε την πορεία μας μόνοι. Κατεβαίνετε και οι δύο σας μία στάση πριν από μένα. Το άρωμα σας έχει μείνει στο βαγόνι. Τουλάχιστον μοιραστήκαμε αυτό.

Τον χειμώνα, περιμένω στη στάση για λεωφορεία που πάντα αργούν. Σε ουρές για γλυκά τις γιορτές. Στο τραπέζι μου να με σερβίρουν, ενώ δίπλα μου παίζει ένα αγοράκι από κάποια οικογένεια πιο πέρα. Κοιτάνε τα πιάτα τους. Στη στάση έχουμε στριμωχτεί εννιά άνθρωποι γιατί βρέχει. Δεν μιλάει κανείς. Στην ουρά θέλω να πω "Καλά Χριστούγεννα" αλλά όλοι βιάζονται να πάνε σε φιλικά τραπέζια.

Σε ένα μουσείο στάθηκα μπροστά από έναν πίνακα του Θεοτοκόπουλου και βούρκωσα. Δίπλα μου μία κοπελιά με κοίταξε και χαμογέλασε. Στα καστανά μάτια της είχε κρυμμένα παραμύθια. Έκανα να της μιλήσω αλλά κατέβασε το κεφάλι και απομακρύνθηκε γοργά.

Σε ένα νεκροταφείο πήγα να αφήσω κάτι λουλούδια και ένας γεράκος ήταν καθισμένος μπροστά από τον διπλανό τάφο. Δεν έκλαιγε, απλά καθόταν. Κάθισα και γω και έβγαλα τσιγάρο. Τον κοίταξα. Σηκώθηκε αμήχανα και έφυγε. Τα μάτια του είχαν ιστορίες να πουν. Αλλά δεν τις είπαν.

Μέσα σε σκοτάδι έκανα την ερώτηση.
"Τι είναι;"
"Τίποτα"
Και μετά άργησα να κοιμηθώ.

Βρήκα ένα αγέννητο παραμύθι μέσα σε ένα βλέμμα. Στον καθρέφτη. Ξεκίνησα να μου το λέω αλλά σταμάτησα.

Με αποκαρδιώσανε όλα αυτά τα αγέννητα παραμύθια στα μάτια των ανθρώπων που θα παραμείνουν αγέννητα γιατί δεν μιλάμε.

Και αυτή, προς το παρόν, είναι η δικαιολογία μου για να μην είμαι παραμυθάς.

19 comments:

an205 said...

Ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμιά ιστορία
κι όλο έλεγε:
Ξέρω πολλές ιστορίες. Μια απ' αυτές
λέει πως ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμιά ιστορία
κι όλο έλεγε:
Ξέρω πολλές ιστορίες. Μια απ' αυτές
λέει πως ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμιά ιστορία....

EggGod said...

an205: LOL. Εντάξει σκάω.

katen said...

ma eisai idi paramythas me auta pou grafeis kai an aplos grafeis tis istories pou sou elegan oi alloi tha eisoun afigitis.
i magia vrisketai akrivos se auto pou mporeis na fantasteis gia tin primadonna me ta portokali malia kai to vlema tou skymenou gerakou,
gi auto, keep trying!
to mono dysaresto me tous anthropous toy metro kai tou leoforeiou einai pou fovomaste na anatallaxoume metaxy mas kamia kouventa.
communication breakdown...

Natalia said...

Ένα τσιγάρο για όλα τα αγέννητα παραμύθια.....

EggGod said...

katen: Θενκς. Αν και παραμυθάς- το πάω λίγο παραπέρα και εννοώ πως- είναι αυτός που δεν λέει απλά ιστορίες. Είναι αυτός που βρίσκει κ την ομορφιά κάθε φορά σε κάθε ιστορία. Αυτό αδυνατώ να κάνω αλλά όχι τελείως. Θα τη βρω την άκρη....

natalia: Άντε. Ψήσου να το κάνουμε αυτό το χρωστούμενο το τσιγαράκι. Κι'ας μη πούμε τίποτα. Θέλω να πω: μη χάνεσαι....:)

it is said...

Μην περιμένεις μόνο από τους άλλους να πουν παραμύθια... σκέψου πως είναι κι άλλοι που είδαν παραμύθια στα μάτια σου όπως η κοπέλα που σε είδε να δακρύζεις και της αρνήθηκες το παραμύθι σου...
Τέσπα... φιλάκια

Crazy Chef said...

μας παραμυθιαζεις μου φαινεται))))

niceone dude

aggelika said...

Αν ήταν όλοι παραμυθάδες ο κόσμος δεν θα είχε φτάσει σε αυτά τα χάλια τώρα!

EggGod said...

itis: Μα γιαυτό μιλάω. Για τις δικαιολογίες μου. Σε μένα την λέω βρε χαζούλη...(πάλι διαγώνια διαβάζεις;) :Ρ

crazy chef: Always!!!

aggelika: Αμην.

Lee said...

Εγω τι να γραψω που ειμαι ρεαλιστρια μεχρι αηδίας?

karyatida said...

Τι Όμορφο,

φιλάκια

Loth said...

''Βρήκα ένα αγέννητο παραμύθι μέσα σε ένα βλέμμα. Στον καθρέφτη. ''

KATI ΑΡΧΙΣΕΣ ΝΑ ΛΕΣ..ΚΑΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ..ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ..ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΘΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ..

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

..ΠΛΑΤΣ ΠΛΟΥΤΣ

Natalia said...

Εκεί φοβάμαι πως θα πούμε τα πιο πολλά.... Στη σιωπή....

Θα τα ακούσεις;

Baby Lemonade said...

Κι είναι φορές που ένα χαμόγελο κρύβει όλα τα λόγια μας. Ένα χαμόγελο που κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο. Ας μάθουμε να βλέπουμε τα μαγικά παραμύθια πίσω του. Ας μάθουμε να ακούμε όλες τις ιστορίες που γενιούνται μέσα στη σιωπή.

Πανέμορφο κείμενο, πανέμορφη σελίδα. Αληθινά μια "Ονειροπύλη".

Καλώς σε βρήκα.

stereotype said...

Πολύ καλή σελίσα και καλες φώτο.Ειμαι fan του edgar alla poel,ovecraft....

it is said...

Νοιώθεις καθόλου ή πέθανες πάνω σε καμιά πρόβα? :p φιλάκια

EggGod said...

Lee: Να κάνεις τον ρεαλισμό σου παραμύθι...

karyatida: Φιλούμπες γλυκιά μου...

Loth: Αλήθεια...τα καλύτερα παραμύθια τα ακούμε όταν δεν τα ψάχνουμε.

natalia: Αν είμαι έτοιμος...για να δούμε... ;)

baby lemonade: Καλώς ήρθες και σ' ευχαριστώ. Η Ονειροπύλη μου είναι πάντα ανοιχτή να ξέρεις. Ειδικά για ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμούν χαμόγελα.

stereotype: Καλώς ήρθες και εσύ στην Ονειροπύλη. Πόε λατρεύω, με Λάβκραφτ ξαγρύπνησα πολλές νύχτες. Και των δύο τα σημάδια είναι απάνω μου. Οι φωτο είναι από απίστευτους καλλιτέχνες από το deviantart.com

itis: Νιώθω. Έχω λιώσει, αλλά νιώθω αδερφέ...

Desposini Savio said...

δεν ξέρω αν είσαι παραμυθάς..
έγραψες θαυμάσια

EggGod said...

desposini savio: Καλώς ήρθες και σε ευχαριστώ. Ούτε εγώ ξέρω αν είμαι παραμυθάς. Θα'θελα όμως...