Tuesday, August 28, 2007

ΜΗ ΚΛΑΙΣ...



Έρχομαι...

Wednesday, August 15, 2007

Μέχρι τον ιδρώτα να ζω για πάντα


Σε εξωφρενικούς ρυθμούς.

Μικρές δόσεις από μεγάλα νοήματα που σε τρελαίνουν. Δεν ξέρω τι έχει σημασία: να ζεις απολαυστικά και αργά ή πολλά μαζί και γρήγορα; Και ποιος δίνει τη σημασία; Να πω ότι είμαι αυτός που είμαι και ότι δεν αλλάζω.

Να πω ότι δεν είμαι κανένας και φτιάξτε με. Φτιάξε με.

Ανάσα.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ
Θα κάτσεις να με ακούσεις. Θα συστηθούμε με ευγένεια και με την άνεση που έχει ο καθένας μας, θα πει τις δικές του αλήθειες. Εγώ ξέρω τι θα σου πω, έχω κάνει πρόβα τα τσιτάτα μου χρόνια πριν. Το ίδιο και συ. Θα αρχίσουμε να φοράμε τις μάσκες μας και θα παίξουμε θέατρο ξεπερασμένο- έτσι γίνεται την πρώτη φορά. Η ποιοτική πρόζα προκύπτει μετά από πολλές προσπάθειες και συνήθως όταν δεν μιλάμε. Να ένα τσιτάτο να γουστάρεις. Θα βάλω τα καλά μου για την δεύτερη συνάντηση μας. Το ωραίο μου το άρωμα που σου ανεβάζει τους ρυθμούς, σε κάνει να θέλεις να με μυρίσεις και αν είσαι άντρας, να με ζηλέψεις. Το ίδιο και συ. Θα μυρίσουμε ο ένας τον άλλον και θα πούμε περισσότερα. Ίσως συνεχίσουμε και από εκεί που σταματήσαμε. Για την ζωή, για τον θάνατο και για την γαμημένη την τέχνη, που γαμήθηκε αργά με το πέρασμα των αιώνων και θα ταχθούμε στην υπεράσπιση της, εμείς θα την σώσουμε και ας την ξεπουλάμε με τα φτηνά τα λόγια μας. Αρκεί να συμφωνούμε. Θα μου αγγίξεις τον ώμο καθώς θα συμφωνείς. Θα σου χαμογελάσω και θα νομίσω πως είσαι δικιά μου.

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ, πως ήμασταν ο ένας του άλλου από τον πρώτο χαιρετισμό. Από το γεια. Και πιο πριν από αυτό ίσως.

ΧΟΡΟΣ
Με λίγο αλκοόλ θα σηκωθούμε να χορέψουμε, χωρίς να μας νοιάζει αν μας κοιτάνε. Η παρέα μπορεί και να σχολιάσει-σίγουρα θα το κάνει. Μετά το πρώτο τραγούδι θα αρχίσω να βλέπω τον ιδρώτα σου, να βλέπω τον λαιμό σου να γυαλίζει. Θα ξεχάσω τσιτάτα και ατάκες και θα πλησιάσω. Το ίδιο και συ, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα μετά από αυτό για να γίνουν. Ένα μόνο. Και το ξέρεις. Το βλέπω στα μάτια σου. Θα μπει το σωστό τραγούδι-αργό ή γρήγορο, δεν έχει σημασία. Θα με ακουμπήσεις κάπου, μπορεί στην μέση χαμηλά και θα μου δώσεις να καταλάβω ότι θες να σε ακουμπήσω και γω, κάπου χαμηλά. Θα πληρώσω τα ποτά μου. Αν είμαι μεθυσμένος και τα δικά σου. Μπορεί να δώσω τα λεφτά στα φιλαράκια που θα με κοιτάνε με νόημα, χαμογελώντας. Δεν με νοιάζει τίποτα. Δεν θα σε αφήσω να πλησιάσεις το τραπέζι, θα είσαι κοντά στην πόρτα και θα περιμένεις, ίσως να κουνιέσαι και λίγο, σκεπτόμενη το τι ακολουθεί. Θα χαζέψω με την μορφή σου μέσα στον κόσμο, θα σταθώ ανάμεσα στην παρέα και σε σένα και θα σε κοιτάξω. Μετά θα σε αρπάξω άπρεπα και θα τρέξουμε.

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ ότι αυτά που φανταστήκαμε χορεύοντας, ήταν καταδικασμένα να είναι κατώτερα από αυτά που θα ζούσαμε. Καταδικασμένα εξ αρχής.

ΙΔΡΩΤΑΣ
Σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο πριν ξημερώσει. Θα ντραπώ μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, όσο θα ξεκουμπώνομαι και θα είσαι μακριά μου κάνοντας το ίδιο. Να ρίξω λίγο νερό απάνω μου, να φύγει η τσιγαρίλα. Δεν θα με αφήσεις. Θα με αρπάξεις με θάρρος που δεν αρμόζει στο σώμα σου και θα κολλήσεις απάνω μου. Θα νιώσω τα κρυμμένα μέρη σου εκτεθειμένα και οι σκέψεις μου θα γίνουν κίνηση, όχι λόγια, όχι λέξεις. Κίνηση. Δεν με ενδιαφέρουν πια τα χέρια σου και το πρόσωπο σου, ούτε τα πόδια σου που τόσο καιρό κοίταγα με ζωώδη λαιμαργία. Τώρα θέλω να διεισδύσω στα μυστικά σου, θέλω να τα πάρω για μένα, δικά μου. Θέλω να σε πιω. Να σε πονέσω. Να κάνω πράγματα που ντρέπομαι να συζητώ ακόμα και με κολλητούς, τα κάνω σε σένα μόνο για μένα, εδώ θα πεθάνουνε, δεν θα τα μάθει κανείς. Θέλω να σε δω να παίρνεις εκφράσεις ιερές. Θα σε σπρώξω προς την δική μου ηδονή και θα με σκίσεις με τα νύχια σου για να σου δώσω την προσοχή που σου αρμόζει, θα με τιθασεύεις και εγώ θα σε μισώ στιγμιαία. Και θα στο δείχνω. Κάθε ανάσα σου θα βγαίνει μαζί με ήχο και θα κολλήσω το αυτί μου στο στόμα σου για να είναι και ο ήχος σου μόνο δικός μου. Μέχρι να γίνουμε ένα. Μέχρι να με χάσω.

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ τι ακριβώς ήταν αυτό που βιώσαμε μαζί. Θα του δώσουμε χαζούς τίτλους-ηδονή, οργασμό. Έκσταση. Ένα κομμάτι Θεού ήταν και δεν θα το πάρουμε ποτέ χαμπάρι.

ΠΟΡΕΙΑ
Θα ζήσουμε μαζί, θα έρθεις να μείνεις σε εμένα και θα έχεις άποψη για το πώς θα πρέπει να βάψουμε τους τοίχους. Το πρωί θα ξυπνάω δίπλα σου και θα βλέπω τις τσιμπλίτσες σου να μένουν πάνω στο μαξιλάρι, πριν πας για την δουλειά. Θα σε λατρεύω. Χριστέ μου πόσο θα σε λατρεύω.
Θα μου φτιάχνεις φαγητό και θα βλέπουμε ταινίες μαζί στην τηλεόραση και όταν θα φοβάσαι θα κρύβεσαι στην αγκαλιά μου και εγώ θα γίνομαι άντρας. Και ας φοβάμαι και εγώ. Θα ψωνίζουμε μαζί για όλη τη βδομάδα και θα μάθω τα μυστικά σου. Με ποια καλλυντικά γίνεσαι όμορφη και πόση ώρα χρειάζεσαι στο μπάνιο για να ετοιμαστείς. Θα μάθεις και εσύ τα δικά μου. Πως δεν θέλω να μου μιλάνε οι άνθρωποι όταν σηκώνομαι το πρωί και πως κάθε βράδυ θέλω να κάθομαι μόνος μου και να ζωγραφίζω, τουλάχιστον για μία ώρα. Πως άμα βαριέμαι να κάνω μπάνιο, μόνο λούζομαι και φοράω άρωμα. Και θα με λατρεύεις.
Θα βγαίνουμε με φίλους, κολλητούς, παρέες τρελές. Θα περνάμε τέλεια και το βράδυ θα γυρίζουμε σπίτι και θα κάνουμε έρωτα. Δεν θα είναι όπως εκείνη την πρώτη φορά αλλά θα είναι πανέμορφα. Και αυτό αρκεί. Θα το κάνουμε εμείς να αρκεί. Και θα περάσουν χρόνια.

Και κάποια στιγμή, γιατί μπορώ, θα βαρεθώ το χρώμα στους τοίχους και θα σου πω να το αλλάξουμε. Θα συμφωνήσεις αλλά θα τσακωθούμε για το χρώμα. Εγώ θα θέλω μπλε, εσύ ώχρα. Θα αρχίσουμε να βλέπουμε κωμωδίες, ταινίες που δεν θέλουν αγκαλιές. Θα νευριάζω όταν δεν είσαι έτοιμη να φύγουμε και θα θες άλλα δέκα λεπτά. Θα σε ξενερώνει που κάθομαι μόνος μου τα βράδια.
Θα προσπαθήσουμε να βγούμε με τις παλιές παρέες-αλλά με ποιους; Όλοι παντρεύτηκαν και έχουνε παιδιά οι περισσότεροι. Θα βγαίνουμε για ποτό οι δύο μας και θα κοιτάμε το διπλανό ζευγάρι που μιλάνε ψιθυριστά. Που θα πληρώνουν το ποτό τους και θα σηκώνονται να φεύγουν, τα μάτια τους να λάμπουν. Όπως τα δικά μας κάποτε. Και θα περάσουν χρόνια.

Και ένα πρωί, θα ξυπνήσω δίπλα σου και θα σε δω μαζεμένη στην άκρη του κρεβατιού, τυλιγμένη με όλο το σεντόνι. Οι τσίμπλες σου και η μάσκαρα σου πάνω στο μαξιλάρι.

Κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ σε ποιο ακριβώς σημείο, θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά.

ΣΙΩΠΗ
«Και έπειτα οι δρόμοι μας θα χωρίσουν και με το πέρασμα των χρόνων, θα χάσουμε επαφή. Θα ξεχνάμε να στέλνουμε χριστουγεννιάτικες κάρτες ή να τηλεφωνιόμαστε. Και έπειτα οι αναμνήσεις μας θα ατονήσουν, όπως τα βαρύτερα υπερουράνια στοιχεία.
Και θα πάρουμε διαζύγιο από άλλους ανθρώπους και θα μένουμε σε μεγάλα σπίτια με πλακόστρωτα δρομάκια, αποσμητικό χώρου και ρουμπινέδες από χρυσό δέκα καρατίων. Και μετά θα γεράσουμε ακόμη περισσότερο και οι αναμνήσεις μας θα σβήσουν ολοκληρωτικά σχεδόν. Αλλά ό,τι και να συμβεί, όσο και να μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ μας, ο καθένας μας θα είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα ξεχάσει ο άλλος. Επειδή είμαστε οι πρώτοι που μπήκαμε στη ζωή, ο ένας του άλλου.»

Εκπνοή.


Σιωπή.

Monday, August 06, 2007

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ


Κάθισα λίγο πιο μακριά αυτές τις μέρες και παρατήρησα τον κόσμο που πέρναγε μπροστά μου, τον κόσμο που μίλαγε γύρω μου. Πίνανε τα ποτά τους και πηγαίνανε για μπάνιο και μερικοί γελάγανε και άλλοι κάθονταν σιωπηλοί κοιτάζοντας την θάλασσα. Η Κρήτη τελικά είναι επικίνδυνο μέρος. Μπορεί να χαθείς για πάντα εκεί πέρα, να μην ξαναγυρίσεις ποτέ. Τι είναι; Το μέρος, οι μύθοι, οι άνθρωποι, τα τοπία; Η ενέργεια;
Είναι ο αέρας που μυρίζει Αφρική και άμμο και νερό.
Κοίταξα λίγο τους ανθρώπους και αναγνώρισα μοτίβα συμπεριφοράς δικά μου. Όλοι ίδιοι είμαστε τελικά. Δεν πα να χτυπιέσαι για το αντίθετο. Μία σταγόνα είμαστε όλοι. Με μία ανάγκη μόνο να υπερισχύει των άλλων. Επαφή. Ένα χάδι, μία λέξη, ένα φιλί, ένα κοίταγμα. Μία αγκαλιά.
Είδα στο διαδίκτυο ένα βιντεάκι με έναν τύπο που είχε βγει στους δρόμους και μοίραζε τσάμπα αγκαλιές. Οι περισσότεροι έτρεχαν τρομαγμένοι μακριά του. Κάποιοι τον αγκάλιαζαν. Ακόμα και αυτοί που έφευγαν είχαν στα μάτια τους την επιθυμία για μία μικρή δόση ζεστασιάς. Αυτό είναι ο άνθρωπος. Τέρμα, το βρήκα, κλείστε τα βιβλία, σταματήστε τις έρευνες και τις μελέτες. Μία αγκαλιά είμαστε όλοι, αυτό θέλουμε, αυτό ζητάμε από την μέρα που γεννιόμαστε.
Μιλάμε και λέμε "αγκάλιασε με". Χορεύουμε, κάνουμε έρωτα και λέμε "μην μ' αφήσεις ποτέ". Κάνουμε τέχνη ή πόλεμο και από πίσω από τις πράξεις μας υπάρχει πάντα η αναζήτηση για την ΜΗ μοναξιά. Ποιό είναι το αντίθετο της μοναξιάς; Δεν μου' ρχεται. Μήπως δεν υπάρχει λέξη;
Στο Ηράκλειο με περίμενε ο γέρος. Χρόνια τώρα είχα υποσχεθεί να πάω να τον δω αλλά ποτέ δεν βρήκα την ευκαιρία (ποτέ δεν την δημιούργησα κιόλας). Κατάφερα να πάω να τον δω. Μου είχε μιλήσει πολλές φορές στην καρδιά μου με τις λέξεις του, με είχε αγκαλιάσει και αυτός με την σειρά του χωρίς να μου ζητήσει τίποτα. Τον λάτρευα σχεδόν θρησκευτικά τον γέρο. Πήγα να τον δω, εκεί ψηλά πάνω από το Ηράκλειο, μέσα στην πέτρα κάτω από τον σταυρό.

Μου μίλησε ο γέρος και με αγκάλιασε πάλι. Έκλαψα. Του' πα και γω μερικά δικά μου και όση ώρα μίλαγα δεν με διέκοψε.
Τόσα χρόνια, τόσο ταξίδι, μόνο και μόνο για να μου ξαναπεί αυτό που ήξερα από την αρχή του ταξιδιού μου.

"Δεν ελπίζω τίποτα
Δεν φοβάμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος"

Έφυγα με την υπόσχεση να ξαναπάω. Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω και ήθελα να αγκαλιάσω τον κόσμο όλο.