Thursday, July 19, 2007

ΕΛΞΗ


Θα αναδυθούν σιωπηλά, στα νερά της Αιώνιας Θάλασσας, χωρίς να δημιουργήσουν ρυτίδες στο νερό. Σαν να μην υπάρχουν εκεί, σαν τα σώματα τους να έλκονται από μακριά και να συναντιόνται αλλού.
Έλα μαζί και κοίτα για λίγο.
Ο αρσενικός είναι μαύρος. Λευκή εκείνη.
Μέσα στο καθρεφτένιο νερό θα αιωρηθούν, δεν κολυμπάνε- έλκονται. Το βλέμμα του αρσενικού στυλωμένο απάνω της, σταθερό, ακίνητο. Ο λαιμός του τεντωμένος σαν μαρμάρινη κολόνα ξεχασμένου ναού. Οι κινήσεις του σχεδόν αόρατες, ύπουλες, σαγηνευτικές. Έχει στόχο και αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Εκείνη το ξέρει και αυτό την κάνει ακόμα πιο επικίνδυνη. Ο αέρας ηλεκτρίζεται καθώς πλησιάζει ο ένας τον άλλον, δύο κύκνοι που έλκονται στο Πουθενά. Ψηλά τα άστρα σβήνουν καθώς οι δύο τους σμίγουν. Το νερό ακίνητο γύρω τους, δεν υπάρχουν, είναι ψυχές, είναι εσύ και εγώ. Σταματάνε λίγο πριν ακουμπήσει ο ένας τον άλλον.
Στην μετέωρη στιγμή πριν την ένωση, το φτέρωμα τους τρέμει από μία εσωτερική τρικυμία. Ξέρουν τι πάνε να κάνουν και θα το ζήσουν σε κάθε δευτερόλεπτο ηδονής. Τώρα απολαμβάνουν την ηρεμία που θα χαθεί για πάντα. Το κρυστάλλινο νερό της Πηγής. Οι ανάσες των κύκνων, άνεμοι στον κόσμο μας, ενώνονται και είναι μεθυσμένες με καταστροφή. Τα βλέμματα πύρινα. Ελοχεύει η απόφαση του εκμηδενισμού μέσα τους, στα μάτια που κοιτάζονται με ακόρεστη δίψα.
Κοίτα λίγο ακόμα μιας και πέρασες.
Δες.
Τώρα κινείται ο αρσενικός. Την τυλίγει με τον λαιμό του, ταράζει τα λευκά πούπουλα σχεδόν βίαια. Η θηλυκιά τρέμει. Δακρύζει. Σηκώνει ψηλά το ράμφος, σαν να ανασάνει λες. Φτερά απλώνονται και από τους δύο. Μαύρα σαν την νύχτα, άσπρα σαν βροχή, μπερδεύονται, πολεμάνε, χτυπάνε μεταξύ τους και μαδάνε. Η θάλασσα ταράζεται, η επιφάνεια της μία αγχωτική ζωγραφιά μικρού παιδιού. Τα είδωλα τους χάνονται σε αιώνιους κύκλους που θα ταξιδέψουν στο άπειρο.
Ενώνονται. Αστραπές. Το λευκό της σώμα λερώνεται με αίμα. Άνεμος. Ματώνει και εκείνος.
Δεν είναι παραμύθι αυτό, συμβαίνει κάθε φορά.
Δες το τέλος, το όμορφο, το πρέπον.
Οι λαιμοί τους μπλεγμένοι, τα σώματα βυθίζονται κουρασμένα από τον έρωτα τους. Η καταστροφή τους. Η ελεγεία τους. Νεκροί. Όμορφοι.
Το νερό μετά από λίγο ηρεμεί.
Γίνεται καθρέφτης.
Και περιμένει τους επόμενους.

Φύγε. Αρκετά είδες. Να προσεύχεσαι να αργήσεις να ξανάρθεις εδώ. Είναι εθιστικό το βίωμα. Να βυθίζεσαι στο μαύρο, μπλεγμένος, γεμάτος.
Μόνο και μόνο, για να αναδυθείς ξανά.

7 comments:

it is said...

Δε σηκώνει και πολλά σχόλια... μου άρεσε πολύ... αν βέβαια το εμπνεύστηκες από το εκκεντρικό ζευγάρι με τα δερμάτινα που περιέγραφε χτες η Δ. είσαι απλά άρρωστος :p
Μου άρεσε όντως πολύ πάντως :) Φιλάκια...

karyatida said...

Άγγιγμα ελευθερίας αυτό.
Θάνατος, Οργασμός, Τρέλα...

Μου τη σπάει γενικότερα να γράφω...α τι ωραίο post, αλλά όταν το γράφω ισχύει! Φοβερό.

Loth said...

ΕΙΝΑΙ ΕΘΙΣΤΙΚΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΝΑ ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ..ΑΞΙΖΕΙ ΟΜΩΣ ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΔΥΘΕΙΣ ΞΑΝΑ..
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!

relative_stranger said...

Πολύ λυρικό και όμορφο αυτό που έγραψες... Είναι όντως εθιστικό ένα τέτοιο βίωμα...

Etelehteon said...

τα καταφερα και εφτια3α account...δεν μπορω να βαλω photo αλλα που θα μου παει θα τη βρω την ακρη:)ωραιο και αυτο το post σου....εχιες επνευση καργα :P keep going on....

EggGod said...

@itis: Ή αυτό θα έγραφα, ή την περιπέτεια με την κατσαρίδα. Αλλά το αφήνω σε εσένα...

@karyatida: Άμα μιλάει το ένστικτο, όλα όμορφα είναι...Νάσαι καλά κούκλα

@Loth: Και να σβήνουν και να σβήνουν, ξανά και ξανά...

@relative_stranger: Εθιστικό και επικίνδυνο. Γλυκά επικίνδυνο...Καλώς ήρθες φίλε μου.

@etelehteon: Welcome φιλαράκι και με γειά το blog! Να' σαι καλά για τα καλά σου λόγια.

Etelehteon said...

sry αλλα πως μπορω να βαλω photo στο post μου?